ความโกรธแค้นที่ปะทุ

เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังทลายเข้ามาในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง มันไม่ใช่เสียงเคาะของผู้มาเยือนที่มีมารยาท แต่มันคือเสียงคำรามจากความบ้าคลั่งของคนที่กำลังสูญเสียการควบคุม รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้องนั่งเล่น ร่างกายของเธอยังคงตั้งตรงมั่นคงราวกับต้นสนที่หยั่งรากลึกท่ามกลางพายุฝน แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความตกใจระคนชิงชัง เธอมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาเที่ยงคืนตรง ผู้ชายคนนั้น... อคิน ไม่เคยมาเหยียบย่ำพื้นที่ส่วนตัวของเธอเลยตลอดสองปีที่ผ่านมา นับตั้งแต่วันที่เขาเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใยและโยนเธอออกจากชีวิตราวกับเศษกระดาษไร้ค่า "ริน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! อย่าคิดว่าซ่อนตัวอยู่ข้างในแล้วผมจะไม่รู้!" เสียงตะโกนทุบ1ดุดันเล็ดลอดผ่านบานไม้เนื้อแน่นเข้ามา อคินในยามนี้คงไม่ใช่ประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลและเย่อหยิ่งคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก ภาพลักษณ์ที่เคยเนี๊ยบกริบ รอยยิ้มเย้ยหยันอันแสนเย็นชา บัดนี้ถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งความระแวงสงสัยที่แผ่ซ่านจนแทบหลอมละลายทุกเหตุผล รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายความหวาดกลัวในอดีตเคยกัดกินหัวใจเธอจนพรุน แต่ในวันนี้... เศษเสี้ยวความอ่อนแอเหล่านั้นได้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นเกราะเหล็กกล้า เธอเดินช้าๆ ไปที่ประตู ปล่อยให้ความเงียบงันเป็นคำตอบแรกก่อนจะปลดกลอนล็อกอย่างไม่รีบร้อน แอ๊ด... บานประตูถูกผลักเปิดออก กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและดุดันพุ่งปะทะเข้าใส่ทันที อคินก้าวล้ำเข้ามาในบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต ดวงตาคมกริบคู่นั้นแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงความอัดอั้นตันใจที่สะสมจนระเบิดออกมา เสื้อเชิ้ตสีเข้มหลุดลุ่ย เนกไทถูกกระชากจนหลวมโคน ไม่เหลือเค้าลางความสุขุมที่เคยใช้เหยียบย่ำหัวใจเธอในอดีตเลยแม้แต่น้อย "ไงคะ? คุณอคิน... ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ ถึงกับต้องลงทุนมาพังบ้านคนอื่นเหรอคะ หรือว่าบริษัทของคุณใกล้จะล้มละลาย จนไม่มีปัญญาจ้างคนมาเปิดประตูบ้านตัวเองแล้ว" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ เย็นชา และเจือรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากอย่างพอดิบพอดี เธอยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังต้อนรับเซลส์ขายของกระจุกกระจิก ไม่ใช่สามีเก่าผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังคลุ้มคลั่ง อคินชะงักไปชั่วขณะเมื่อสบตากับเธอ แววตาของรินรดาในตอนนี้มันว่างเปล่าและแข็งกระด้างอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ผู้หญิงขี้ขลาดคนที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขาในวันหย่า แต่มันคือปีศาจสาวที่ถูกสร้างขึ้นจากน้ำมือของความใจร้ายของเขาเอง "หยุดทำเป็นปากดีใส่ผมได้แล้ว รินรดา!" อคินกัดฟันกรอด ก้าวเข้าประชิดตัวเธอจนรินรดาต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง "คุณซ่อนอะไรไว้... เด็กคนนั้น... เด็กที่หน้าตาเหมือนผมคนนั้น มันคืออะไร!" คำถามนั้นกระแทกกระทั้นออกมาจากลำคอของเขา น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความโกรธและความสับสนที่ตีรวนอยู่ในอก รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนที่ยืนฟัง "เด็กอะไรเหรอคะ? คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ฉันว่าคุณคงดื่มมาหนักเกินไปจนประสาทหลอนแล้วล่ะมั้งคะคุณอคิน เชิญกลับไปซะค่ะ ที่นี่ไม่มีที่สำหรับคนสติไม่ดี" รินรดาพยายามปั้นสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แม้ว่าหัวใจจะหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเขากล่าวถึงเรื่องนี้ ลูกชายของเธอ... น้องลีโอ กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงในห้องนอนชั้นบน ความลับที่เธอพยายามปกป้องด้วยชีวิต กำลังจะถูกผู้ชายคนนี้กระชากหน้ากากออกมาแล้วอย่างนั้นหรือ "อย่ามาตบตาผม!" อคินตวาดลั่น มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อแขนของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้กระดูกของเธอร้าวได้ แต่รินรดาไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้องออกมาสักแอะ เธอเพียงแค่ก้มมองมือหยาบกร้านคู่นั้นด้วยสายตาเหยียดหยาม "ปล่อยค่ะ... ถ้าไม่อยากให้ฉันแจ้งข้อหาบุกรุกและทำร้ายร่างกาย" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววท้าทายจนอคินรู้สึกราวกับถูกตบหน้าฉานใหญ่ "ผมไม่ปล่อย! จนกว่าคุณจะตอบคำถามผมให้เคลียร์!" อคินคำรามชิดใบหน้าของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดพวงแก้ม "สองปีที่แล้ว... วันที่คุณเซ็นใบหย่า คุณตั้งท้องอยู่ใช่ไหม? คุณจงใจปิดบังเรื่องนี้จากผม เพื่อให้ผมชดใช้ความเจ็บปวดแบบนี้ใช่ไหมรินรดา!" ความจริงที่อคินเพิ่งปะติดปะต่อได้จากเอกสารการรักษาและภาพถ่ายที่นักสืบเอกชนเพิ่งส่งมาให้เมื่อช่วงหัวค่ำ มันทำให้โลกทั้งใบของเขาพังทลายลงในพริบตา เด็กผู้ชายวัยสองขวบที่มีรอยยิ้ม ดวงตา และแม้กระทั่งไฝใต้หางตาซ้ายเหมือนกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน เด็กคนนั้นคือสายเลือดของเขา... เลือดเนื้อเชื้อไขที่เขาเคยผลักไสและตราหน้าว่าเป็นภาระน่ารังเกียจ รินรดายิ้มเยาะ เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรงจนอคินต้องเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ความเจ็บปวดในอดีตที่เคยถูกกระทำย่ำยีไหลย้อนกลับเข้ามาในกระแสเลือด หล่อเลี้ยงความแค้นให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง "ใช่ค่ะ! ฉันตั้งท้อง... และฉันก็จงใจไม่บอกคุณ!" รินรดาประกาศกร้าว น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น แต่มันเต็มไปด้วยพลังแห่งการเอาคืนที่เฉียบคม "คุณคิดว่าคนอย่างคุณสมควรจะได้เป็นพ่อคนเหรอคะคุณอคิน? คนที่มองเห็นความรักของฉันเป็นแค่เรื่องน่ารำคาญ คนที่หยิบยื่นแต่ความเย็นชาและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี... ลูกของฉัน จะไม่มีวันมีพ่อที่ใจร้ายและเห็นแก่ตัวแบบคุณเด็ดขาด!" คำพูดเหล่านั้นพุ่งชนเข้ากลางใจของอคินราวกับคมหอก ความจริงที่ว่าเขาเป็นคนผลักไสลูกในไส้ของตัวเองออกไปจากชีวิตด้วยมือคู่นี้ กำลังย้อนกลับมาบีรัดลำคอของเขาจนหายใจไม่ออก ความรู้สึกผิดบาปที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้เขากลายเป็นใบ้ไปชั่วขณะ รินรดายกมือขึ้นปาดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าออกอย่างไม่แยแส เธอมองหน้าอคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "สำนึกตอนนี้มันสายไปแล้วค่ะคุณอคิน สิ่งที่คุณทำกับฉันและลูก มันไม่มีวันลบเลือนด้วยคำขอโทษไร้ค่าของคุณหรอก เชิญคุณกลับไปโลกอันเยือกเย็นของคุณซะ และจำใส่สมองเอาไว้..." รินรดาก้าวเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากของเขา น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งขั้วโลก "...ลูกชายของฉัน ไม่มีทางเป็นของคุณ ไม่มีทาง!" อคินยืนนิ่งงัน ร่างกายชาดิกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนเลือดซึม ความโกรธแค้นในตอนแรกมลายหายไป เหลือเพียงความเจ็บปวดร้าวรานที่กัดกินวิญญาณ แต่ในจังหวะที่อคินกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อยื้อยุดความสัมพันธ์ที่แตกสลายนี้ไว้ เสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงงיתงัวเงียของเด็กน้อยก็ดังขึ้นมาจากบันไดขั้นบน "คุณแม่ฮะ... เสียงใครเสียงดังจัง ลีเภ้นอนไม่หลับฮะ..." ร่างป้อมของเด็กชายวัยสองขวบในชุดนอนลายการ์ตูนกำลังยืนขยี้ตาปอยๆ อยู่ตรงชานพักบันได แสงไฟสลัวจากโคมไฟทางเดินสาดกระทบใบหน้าจิ้มลิ้มให้เห็นเด่นชัด... ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และรอยย่นตรงหว่างคิ้วเวลาที่เด็กน้อยงัวเงีย ถอดแบบมาจากอคินราวกับส่องกระจกเงา อคินหันขวับไปมองตามเสียงนั้น ลมหายใจของเขาหยุดชะงักไปในทันที ทว่า... ก่อนที่อคินจะได้ก้าวเท้าเข้าไปหาเด็กน้อย ร่างของใครอีกคนก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของโคมไฟชั้นบน พร้อมกับสวมกอดเด็กชายตัวน้อยไว้แนบอกด้วยความทะนุถนอม สายตาของบุคคลปริศนาคนนั้นจ้องมองลงมายังอคินด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ทรงพลังยิ่งกว่ารินรดา "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว... แขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ยังไม่ยอมกลับบ้านอีกเหรอครับ พี่ริน?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครนะคะ/ค่ะ