ข่าวร้ายที่กลายเป็นความจริง

กลิ่นอับชื้นของกระดาษเอกสารราคาแพงและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องรับรองพิเศษของห้องปฏิบัติการพันธุศาสตร์ กลายเป็นอากาศพิษที่แทบจะบีบหลอดลมของอคินให้ตีบตัน หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยสะท้านต่อความผันผวนใดๆ ในตลาดหุ้น กลับกำลังเต้นรัวกระหน่ำราวกับมีกลองเพลศึกรบเร้าอยู่ในอกข้างซ้าย กระดาษแผ่นบางที่ถูกพับครึ่งวางอยู่บนโต๊ะไม้สีเข้มเบื้องหน้า เปรียบเสมือนกิโยตินที่รอเวลาประหารชีวิตทางจิตวิญญาณของเขา "คุณอคินคะ..." เสียงของเจ้าหน้าที่ห้องแล็บหญิงดังขึ้นแผ่วเบา เจือความระมัดระวังอย่างที่สุด ราวกับเธอกำลังยืนอยู่ใกล้สัตว์ร้ายที่บาดเจ็บและพร้อมจะคลั่งได้ทุกเมื่อ "ทางเราได้ดำเนินการตรวจซ้ำถึงสามรอบด้วยความระมัดระวังสูงสุด เพื่อความแม่นยำทางนิติวิทยาศาสตร์... นี่คือผลตรวจ DNA อย่างเป็นทางการค่ะ" อคินไม่อาจละสายตาจากซองเอกสารสีน้ำตาลนั้นได้เลย นิ้วเรียวยาวที่เคยจรดปากกาเซ็นสัญญามูลค่าหลายพันล้าน กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ความทรงจำในคืนวันอันมืดมนเมื่อสองปีก่อน ย้อนกลับมาทิ่มแทงโสตประสาท เสียงสะอื้นไห้ที่เขาเคยปัด "เธอเป็นผู้หญิงทะเยอทะยานที่สร้างฉากเรียกคะแนนความน่าสงสาร" คำพูดใจร้ายที่เขาเคยพ่นใส่รินรดาในวันที่เธอยื่นใบหย่าและกอดท้องนูนๆ ของตัวเองไว้ในคืนที่ฝนตกหนัก ย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ในความเงียบงันนี้ ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แต่มันกลับยิ่งทำให้กลิ่นอายความพ่ายแพ้แผ่ซ่านในปาก เขากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมา ช้าๆ... ราวกับกลัวว่ากระดาษแผ่นนั้นจะระเบิดคามือ ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรและตัวเลขทางสถิติที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า สมองอันชาญฉลาดประมวลผลอย่างรวดเร็ว แต่หัวใจกลับปฏิเสธที่จะรับรู้ความจริงอันโหดร้ายนั้น *ความน่าจะเป็นในการเป็นพ่อ-ลูก (Probability of Paternity): 99.99%* โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องที่เคยดังหึ่งๆ กลับเงียบสนิทลงฉับพลัน ภาพใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายวัยสองขวบที่มีดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกัน ปรากฏชัดขึ้นในห้วงความคิด ‘น้องลีโอ’ เด็กน้อยที่เขาเคยผลักไส เคยแสดงความรังเกียจ และเคยกล่าวหาว่าเป็นเพียงเครื่องมือเรียกร้องความสนใจของผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำ "ไม่... เป็นไปไม่ได้..." อคินพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าและสั่นเครือ ดวงตาคู่คมแดงก่ำด้วยพิษไข้แห่งความรู้สึกผิดที่ลุกลามไหม้เกรียมไปทั่วร่าง "ฉัน... ฉันผลักไสเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองไปได้อย่างไร..." ภาพรินรดาในอดีตซ้อนทับขึ้นมา ผู้หญิงที่เคยอ่อนแอ ยอมจำนน และรักเขาหมดหัวใจ ก่อนที่ความเย็นชาไร้หัวใจของเขาจะหล่อหลอมให้เธอกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งผู้ไร้ความรู้สึก รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่นั่งร้องไห้อีกต่อไปแล้ว เธอคือป้อมปราการเหล็กกล้าที่พร้อมจะบดขยี้เขาให้แหลقคาเท้า เพื่อปกป้องลูกน้อย และเขานี่เอง... เป็นคนสร้างปีศาจแห่งความแค้นนั้นขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง อคินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนasหน่วง เข่าอ่อนแรงจนไม่สามารถแบกรับน้ำหนักความผิดบาปที่ถาโถมเข้ามาได้ น้ำตาหยดแรกที่กลั้นมานานนับปีร่วงหล่นกระทบลงบนกระดาษแผ่นสำคัญ เปรอะเปื้อนตัวเลขเปอร์เซ็นต์ที่ยืนยันความจริงอันเจ็บปวด ทว่า ในวินาทีที่ความรู้สึกผิดกำลังกัดกินวิญญาณ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเปิดประตูก็ทำลายความเงียบงันลง รินรดาก้าวเข้ามาในห้องรับรองด้วยท่าทีสง่างาม ชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นให้เธอดูทรงอำนาจและเยือกเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยภายใต้กรอบแว่นกันแดดราคาแพงถูกถอดออก เผยให้เห็นแววตาที่เย้ยหยัน เย็นชา และเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ถูกเก็บงำมานาน เธอกวาดสายตามองสภาพอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังนั่งตัวสั่นน้ำตาคลอเบ้าอยู่บนเก้าอี้ มุมปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือรอยยิ้มของการเห็นศัตรูตัวฉกาจกำลังล่มสลายลงด้วยน้ำมือของความจริง "ไงคะคุณอคิน..." น้ำเสียงของรินรดานุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอก้าวเข้าไปยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าเขา ทอดสายตามองเอกสารในมือชายหนุ่มด้วยความสมเพชเวทนาที่ปิดไม่มิด "ผลตรวจคงถูกใจคุณสินะคะ... หรือว่ายังต้องให้ตรวจซ้ำรอบที่สี่ เพื่อความมั่นใจว่าเด็กเหลือขอคนนี้ เป็นสายเลือดแท้ๆ ของตระกูลมหาเศรษฐีที่คุณภาคภูมิใจกันแน่?" อคินเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตภรรยา หยาดน้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้มสากระคายเคือง หัวใจของเขาเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกไฟแผดเผา เขาอ้าปากพยายามจะเอ่ยคำขอโทษ คำแก้ตัว หรือคำร้องขอใดๆ เพื่อบรรเทาความผิดบาป แต่ลำคอกลับตีบตัน ไร้ซึ่งเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา รินรดาก้มตัวลงกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงของเธอกลั่นมาจากความเจ็บปวดแสนสาหัสในอดีตที่ถูกสะสมไว้เนิ่นนาน "จำคำที่คุณพูดในคืนที่เราหย่ากันได้ไหมคะ... คุณบอกว่าต่อให้เด็กคนนี้เป็นลูกของคุณจริงๆ คุณก็ไม่มีวันชายตามอง... แต่วันนี้ ฉันนี่แหละค่ะ จะเป็นคนเดินมาบอกคุณเองว่า..." รินรดายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แตกสลายของอคิน "...สายเกินไปแล้วค่ะคุณอคิน ลูกชายของฉัน จะไม่มีวันใช้นามสกุลของคุณ และคุณจะไม่มีวันได้แม้แต่สิทธิ์ที่จะกอดเขา... เพราะฉันจะทำให้คุณลิ้มรสความรู้สึกของการถูกพรากทุกสิ่งไปจากอก... เหมือน1ที่ฉันเคยได้รับเมื่อสองปีก่อน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครนะคะ/ค่ะ