คำสารภาพที่สายเกินไป

กลิ่นอายของชาเอิร์ลเกรย์ที่เย็นชืดจนแทบไม่เหลือไออุ่น ลอยวนอยู่ระหว่างเราสองคนบนโต๊ะอาหารตัวเดิม—โต๊ะที่ครั้งหนึ่งฉันเคยนั่งรอเขาด้วยความหวังอันโง่เขลา นัยน์ตาคมกริบของอคินยามนี้ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งจองหองหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความสั่นไหวระคนหวาดกลัว คล้ายคนที่กำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความจริงที่เขาสร้างขึ้นมาเอง "ริน... คุณพูดอะไรออกมา รู้ตัวบ้างไหม" เสียงทุ้มต่ำนั้นแห้งผาก ราวกับลำคอของเขาถูกบาดด้วยเศษแก้ว ฉันแค่นجหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่กลั่นออกมาจากรอยแผลเป็นนับพัน รินรดาคนเก่าที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากผู้ชายคนนี้ได้ตายไปในคืนที่หิมะโปรยปรายเมื่อสองปีก่อนแล้วค่ะ สิ่งที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ คือผู้หญิงที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากเศษซากความเจ็บปวด และพร้อมจะกรีดหัวใจเขาคืนเป็นพันๆ ครั้งด้วยมือเปล่า "ทำไมคะ คุณอคิน ตกใจเหรอที่ได้ยินความจริงจากปากฉัน" ฉันเอียงคอเล็กน้อย ส่งยิ้มเย็นชาที่ส่งไปไม่ถึงดวงตาให้เขา "หรือว่าสมองระดับนักบริหารพันล้านของคุณ กำลังประมวลผลไม่ทันว่า ผู้หญิงโง่ๆ ที่คุณเคยตราหน้าว่าไร้ค่าคนนั้น กล้าดียังไงถึงกล้าหันมาแว้งกัดคุณแบบนี้" อคินขยับตัวเข้าหา ร่างสูงใหญ่พยายามโน้มตัวข้ามโต๊ะมาหาฉันราวกับต้องการไขว่คว้าฟางเส้นสุดท้าย แต่ฉันกลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังชมละครสัตว์ที่น่าสมเพช "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น..." เขาพยายามจะอธิบาย มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามวางลงบนโต๊ะ "วันที่คุณเซ็นใบหย่า... วันที่คุณเดินออกจากบ้านหลังนั้น ทำไมคุณถึงไม่บอกผมเรื่องเด็ก ทำไมคุณถึงเก็บเขาไว้คนเดียว ริน... คุณรู้ไหมว่าผม..." "คุณจะบ้าตายเหรอคะ?" ฉันสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียաբนิ่งแต่เฉียบคมราวดาบอาบยาพิษ ดวงตาคู่เดิมจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของเขา "ตอนนั้นคุณพูดว่าอะไรนะ... *'อย่าหวังว่ามารยาของคุณจะทำให้ผมสนใจเด็กในท้อง'* จำได้ไหมคะ หรือความจำของคุณมันสั้นเสียจนลืมคำพูดดูถูกเหยียดหยามที่เคยพ่นใส่หน้าฉันไปหมดแล้ว" ใบหล่อเหลาของอคินซีดเผือดลงทันตาเห็น ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเงียบงันที่น่าอึดอัดแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่บทสนทนา มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยความสะใจในอกของฉันเท่านั้นที่ดังชัดเจน "วันนั้น... ฉันยืนท้องป่องแปดเดือนร้องขอให้คุณหันมามองเด็กคนนี้สักนิด ขอแค่เศษเสี้ยวความเมตตาให้สายเลือดของคุณเอง แต่คุณทำยังไงคะ?" ฉันเค้นเสียงถาม รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปาก ขณะที่ขอบตากลับร้อนผ่าวด้วยเพลิงแค้น "คุณผลักฉันล้มลงกับพื้น พรหมห้องนั่งเล่นเปื้อนหยาดเลือดสดๆ ของฉัน แต่สายตาของคุณมีแต่ความรังเกียจ คุณบอกว่าฉันมันน่าขยะแขยง... แล้ววันนี้ คุณมีหน้ามาถามหาเหตุผลจากฉันงั้นเหรอคะ อคิน?" ภาพอดีตย้อนกลับมาคมชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน วันที่ความไว้วางใจถูกเหยียบย่ำ วันที่ฉันคลอดลูกอย่างไร้ลมหายใจของผู้เป็นพ่อเคียงข้าง วันที่ฉันต้องเลี้ยงดูลูกชายด้วยน้ำตาและหยาดเหงื่อ ขณะที่เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายบนกองเงินกองทอง ความเจ็บปวดเหล่านั้นไม่ได้จางหายไปไหนค่ะ แต่มันถูกแปรสภาพเป็นอาวุธที่แหลมคมที่สุด เพื่อรอคอยวันที่เขาก้าวเข้ามาติดกับดักของตัวเอง อคินนิ่งงิ่งไปราวกับถูกสายฟ้าฟาด ริมฝีปากของเขาขยับคล้ายอยากจะเอ่ยคำขอโทษ แต่คำพูดเหล่านั้นมันช่างไร้ค่าและสายเกินไปเสียแล้วในตอนนี้ บาปกรรมที่เขาก่อได้กลายเป็นกำแพงสูงใหญ่ที่ไม่มีวันพังทลายลงได้ด้วยคำแก้ตัวเพียงไม่กี่คำ "ผม... ผมขอโทษ..." เสียงของเขาเบาราวกับเสียงกระซิบจากวิญญาณที่หลงทาง "ริน ผมสำนึกแล้ว ทุกวันนี้ผมต้องทนทรมานกับความฝันเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา ให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้ไหม... ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อ..." "พ่อเหรอคะ?" ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยามเหยียด "คำนี้มันสูงเกินกว่าที่คนอย่างคุณจะเอ่ยถึงนะคะ อคิน ลีโอไม่ต้องการพ่อที่เคยใจร้ายฆ่าเขาทางอ้อมตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลก และที่สำคัญที่สุด..." ฉันหยุดเว้นจังหวะ ปล่อยให้สายตาคมปลาบกวาดมองใบหน้าของอคินที่กำลังพังทลายลงทีละน้อย "...คุณคิดเหรอคะ ว่าฉันจะยอมให้คุณเข้ามาแย่งลูกไปจากอกฉัน ไม่มีวันค่ะ คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ!" อคินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิด แต่มันก็สายเกินไป... สายเกินกว่าที่หัวใจดวงนี้จะหันกลับไปสงสารผู้ชายใจร้ายคนเดิม ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเบาหวิวของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับสวนหย่อม "คุณแม่ครับ...?" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสองขวบดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กป้อมในชุดเอี๊ยมสีครีมที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในห้อง ร่างนั้นหยุดชะงักเมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้าตัวโตยืนจ้องมองอยู่ อคินตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เมื่อน้องลีโอเงยหน้าขึ้นสบตาอคินเต็มๆ ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้น... และริมฝีปากที่ถอดแบบมาจากอคินเป๊ะราวกับพิมพ์เดียวกัน ทำให้ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งถึงกับสะดุดกึก ร่างสูงทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมอย่างไร้เรี่ยวแรง ทันทีที่เด็กน้อยเอียงคอแล้วเอ่ยประโยคถัดมาด้วยความไร้เดียงสา "คุณอา... หน้าเหมือนลีโอเลยครับ ทำไมเราหน้าเหมือนกันจังเลยล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เจ็บปวด และสะใจไปกับเกมแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ