แววตาที่คุ้นเคย

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มราคาแพงระยับไม่ได้ช่วยให้รสชาติขมปร่าในลำคอของอคินจางลงเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้มภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า ดวงตาคมกริบที่เคยตวัดมองใครก็ทำให้คนผู้นั้นแทบหยุดหายใจ บัดนี้กลับกำลังจดจ้องอยู่กับภาพถ่ายในสมาร์ทโฟนหน้าจอสีดำสนิท—ภาพที่เขาไม่มีวันบันทึกไว้ในเครื่อง ทว่ามันกลับฝังแน่นอยู่ในหน่วยความจำสมองอย่างไม่มีวันลบเลือน ผู้หญิงคนนั้น... รอยยิ้มจางๆ ที่ประดับอยู่บนริมฝีปากอิ่มสวย และแววตานิ่งสงบราวกับมองทะลุผ่านตัวตนของเขาไปถึงวิญญาณ มันไม่ใช่ความบังเอิญที่เขาเก็บเอามาคิด ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา อคินพบว่าสมาธิในการบริหารอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหลายแสนล้านของเขากำลังพังทลายลงอย่างช้าๆ เพียงเพราะเงาร่างของหญิงสาวแปลกหน้าที่สวนสาธารณะแห่งนั้น เธอกลิ่นกายจางๆ ของดอกไม้ป่าและหยาดฝนยังคงวนเวียนอยู่ในประสาทสัมผัส ราวกับเธอคือเงาปริศนาที่จงใจก้าวเข้ามาปั่นป่วนความเยือกเย็นที่เขาสั่งสมมาค่อนชีวิต “คุณอคินคะ… เอกสารสรุปยอดงบประมาณไตรมาสนี้ได้รับการตรวจสอบจากฝ่ายบัญชีเรียบร้อยแล้วค่ะ ดิฉันวางไว้บนโต๊ะนี้นะคะ” เลขาฯ สาวหน้าตา สะสวยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบและระมัดระวังตัวขั้นสุด เธอรู้ดีว่าเจ้านายหนุ่มในเวลานี้มีบรรยากาศรอบตัวที่น่ากลัวเพียงใด รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้ห้องทำงานกว้างใหญ่กลายเป็นห้องสอบสวนขนาดย่อม อคินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เปลือกตาหนากะพริบช้าๆ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะเอ่ยคำถามที่ทำเอาเลขาฯ สาวถึงกับชะงักค้าง “สัปดาห์ก่อน… ตอนที่ฉันให้คุณไปตรวจสอบเรื่องตารางงานและการใช้ชีวิตส่วนตัวของรินรดา คุณได้รายงานอะไรตกหล่นไปหรือเปล่า” คำถามนั้นไร้ซึ่งความปรานี น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เลขาฯ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หล่อนก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความหวาดหวั่น “ไม่นะคะ… ทุกอย่างเป็นไปตามรายงานที่ดิฉันเคยเสนอค่ะ คุณรินรดาลาออกจากบริษัทไปใช้ชีวิตสงบๆ อยู่ที่ชานเมือง หล่อนใช้เวลาส่วนใหญ่ดูแลร้านดอกไม้เล็กๆ และ… และใช้ชีวิตอยู่ลำพังกับลูกชายวัยสองขวบค่ะ” “ลูกชาย…” อคินทวนคำนั้นเบาหวิว ราวกับกำลังบดขยี้มันช้าๆ ในอุ้งมือ “เด็กคนนั้น… หน้าตาเป็นยังไง” เลขาฯ ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจกับคำถามที่แปลกประหลาด “เอ่อ… ดิฉันไม่เคยเห็นใกล้ชิดหรอกค่ะ แต่จากรูปถ่ายที่สืบมา เด็กผู้ชายคนนั้นมีดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโครงหน้า… ค่อนข้างละม้ายคล้ายกับคุณอคินตอนเด็กๆ อยู่บ้างค่ะ แต่ก็นะคะ เด็กวัยนั้นหน้าตาก็มักจะคล้ายกันไปหมด…” “ออกไปได้แล้ว” คำสั่งสั้นๆ ห้วนๆ ดังขึ้นทันทีโดยไม่ปล่อยให้เลขาฯ ได้พูดจบ อคินโบกมือไล่อย่างรำคาญใจ แต่หัวใจข้างในกลับเต้นกระหน่ำรุนแรงผิดจังหวะ ความสงสัยที่เคยเป็นเพียงจุดเล็กๆ บัดนี้กลับขยายตัวลุกลามราวกับไฟลามทุ่ง รินรดา… ผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้เยื่อใย ผู้หญิงที่เขาผลักไสไล่ส่งให้พ้นทางในวันที่เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ และเขาเลือกที่จะไม่สนใจใยดีเพราะคิดว่ามันเป็นเพียงแผนการเรียกร้องความสนใจ ถ้าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของชู้รักตามที่เขาเคยปรักปรำด้วยความโกรธเกรี้ยวในอดีต… แล้วถ้าหากเด็กคนนั้นคือสายเลือดของเขาเล่า? ความคิดนั้นทำให้ลมหายใจของอคินสะดุด ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายบีบตัวจนเจ็บปวดแปลบ ความสำนึกผิดที่เขาพยายามกดทับมันไว้ใต้กองเพลิงแห่งความเย่อหยิ่งมาตลอดสองปี พลورانปะทุขึ้นมาแผดเผาจนเขาแทบคลั่ง รินรดาในวันที่ถูกหย่าขาดจากเขานั้นอ่อนแอและเปราะบางราวกับแก้วเจียระไนที่พร้อมจะแตกสลาย แต่รินรดาที่เขาเห็นในภาพถ่ายและในความทรงจำเมื่อวันก่อน... เธอกลับสง่างาม เย็นชา และทรงพลังอย่างน่าประหลาด เธอเปลี่ยนไปแล้ว… และนั่นคือสิ่งที่ทำให้อคินรู้สึกหวาดกลัวอย่างแท้จริง รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากอาคารสำนักงานใหญ่ท่ามกลางสายฝนโปรยปราย อคินไม่ได้กลับคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อ้างว้าง แต่มือหนากลับหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดข้อมูลส่วนตัวของร้านดอกไม้เล็กๆ แห่งหนึ่งย่านชานเมือง—ร้านที่รินรดาใช้เป็นสถานที่ซ่อนตัวตนจากโลกอันโหดร้ายของเขา เป้าหมายของเขาในวันนี้ไม่ใช่การไปรังควาน แต่เป็นการพิสูจน์ความจริงที่ค้างคาใจ ความจริงที่จะพลิกชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล ใช้เวลาไม่นาน รถยุโรปสีดำสนิทก็แล่นมาจอดสงบนิ่งอยู่บริเวณหัวมุมถนนฝั่งตรงข้ามกับร้านดอกไม้บรรยากาศอบอุ่น ป้ายไม้ชื่อร้านเก๋ไก๋และกลิ่นหอมกรุ่นของดอกไม้นานาพันธุ์ลอยมาตามลม อคินลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง สายตาคมกrivกวาดมองผ่านม่านฝนที่เริ่มลงเม็ดหนาขึ้น ภายในร้าน… ร่างระหงของรินรดากำลังยืนจัดช่อดอกไม้ด้วยท่าทีสงบและมั่นคง เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ปล่อยผมยาวสลวยเคลียไหล่ บรรยากาศรอบตัวเธอบ่งบอกถึงความสุขุมที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากรอยแผลเป็นในอดีต ภาพนั้นสะสะท้อนความงดงามที่บาดลึกจนอคินไม่อาจละสายตา ทว่า… วินาทีต่อมา หัวใจของอคินก็แทบหยุดเต้น เมื่อประตูหลังร้านเปิดออกพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยวัยเตาะแตะ “แม่ครับ! ปะป๋า… เอ๊ย พี่หมีตัวนี้มันขาดตรงนี้ครับ!” เสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยดังขึ้น ร่างเล็กป้อมในชุดเอี๊ยมสีฟ้าวิ่งเตาะแตะเข้าไปหาหญิงสาว พร้อมกับชูตุ๊กตาหมีตัวโปรดที่แขนขาดกระรุ่งกระริ่งขึ้นอวดผู้เป็นแม่ รินรดาย่อตัวลง นัยน์ตาสวยทอประกายความอ่อนโยนที่อคินไม่เคยได้รับมันเลยแม้แต่ครั้งเดียวในยามที่ใช้ชีวิตร่วมกัน เธอยิ้มบางๆ พลาฃเอื้อมมือไปลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างทะนุถนอม “เดี๋ยวแม่ซ่อมให้ค่ะคนเก่ง… ลีโอนี่ซนจริงๆ เลยนะลูก” อคินนั่งแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เม็ดฝนที่กระทบกระจกรถไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บเท่ากับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า—เด็กชายวัยสองปีที่ชื่อ ‘ลีโอ’ วินาทีที่เด็กน้อยหันหน้ามาทางกระจกร้านเต็มตาเพื่อจะหยิบของเล่นชิ้นใหม่ แสงไฟนีออนสาดส่องลงบนใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นชัดเจน ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะมุมปากที่หยักยิ้มในแบบฉบับนั้น… มันคือภาพสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็ก ราวกับมีใครเอาพิมพ์เขียวใบหน้าของอคินไปหล่อหลอมซ้ำลงบนร่างของเด็กชายคนนี้อย่างไม่มีผิดเพี้ยน! ความจริงที่กระแทกเข้าตาทำให้ลมหายใจของอคินขาดห้วง มือหนาที่กำพวงมาลัยรถสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เด็กคนนั้น… ไม่ใช่แค่หน้าตาคล้าย แต่เด็กคนนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา เป็นทายาทที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็น ‘ลูกชู้’ และเป็นคนผลักไสให้ไปเผชิญความยากลำบากกับผู้หญิงที่เขาเกลียดชัง! ในขณะที่อคินกำลังนั่งจมอยู่กับความช็อกและสำนึกผิดที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ประตูร้านดอกไม้ก็เปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง หน้าตาดีกรุ่นกลิ่นอายความอบอุ่น ผู้ซึ่งเดินถือร่มเข้ามาโอบไหล่ของรินรดาอย่างสนิทสนมและเป็นกันเอง รอยยิ้มที่เธอมอบให้ชายแปลกหน้าผู้นั้นช่างหวานล้ำและเป็นธรรมชาติ... เป็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยได้รับแม้แต่วินาทีเดียวตลอดเวลาที่แต่งงานกัน! ======================================== ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมนและสะใจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ