ศัตรูหัวใจ

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดออร์แกนิกผสมผสานกับความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในคาเฟ่กึ่งอาร์ต갤러리ย่านใจกลางเมือง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวของรินรดารู้สึกผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... รอยยิ้มสุภาพและท่าทีที่เปี่ยมไปด้วยความใส่ใจของชายหนุ่มตรงหน้า กลับกำลังทำหน้าที่เป็น "ชนวน" ชั้นดีที่จุดประกายไฟโทสะในสายตาคู่คมกริบของใครบางคน ซึ่งกำลังนั่งลับๆ ล่อๆ อยู่ที่โต๊ะมุมอับสายตาห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร "คุณรินลองชิมเค้กมะยงชิดนี่ดูสิคะ ผมบอกเชฟให้ลดความหวานลงเป็นพิเศษ เพราะจำได้ว่าคุณเคยบอกว่าไม่ชอบทานอะไรเลี่ยนๆ" กรณ์... สถาปัตยกรหนุ่มอนาคตไกลผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นดั่งแสงแดดฤดูใบไม้ผลิ เอ่ยขึ้นพร้อมกับเลื่อนจานขนมเค้กเข้ามาใกล้เธออย่างเป็นกันเอง ดวงตาเรียวรีคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเสน่หาที่ไม่ได้ปิดบัง แม้ว่าพวกเขาจะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงเดือนผ่านโปรเจกต์รีโนเวทห้องสมุดชุมชนที่รินรดารับหน้าที่เป็นที่ปรึกษา แต่ความเสมอต้นเสมอปลายและความนุ่มนวลที่กรณ์มอบให้ ก็เพียงพอที่จะทำให้กำแพงน้ำแข็งในใจของหญิงสาวสั่นคลอนได้บ้าง... ในฐานะของมนุษย์คนหนึ่งที่โหยหาความอบอุ่นหลังจากผ่านพ้นมรสุมชีวิตอันโหดร้ายมา รินรดากลั้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะใช้ช้อนสั้นตักเนื้อเค้กชิมตามคำแนะนำ "ขอบคุณนะคะคุณกรณ์ ใส่ใจรายละเอียดเก่งจังเลยนะคะเนี่ย" คำชมเรียบง่ายแต่นุ่มนวลนั้น ทำเอาคนที่นั่งกัดกรามกรอดอยู่ไม่ไกลแทบจะซัดแก้วกาแฟในมือแตกละเอียดเป็นจุณ! อคินแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่า ภาพที่เขาต้องมาเห็นในยามบ่ายวันว่าง จะเป็นภาพบาดตาบาดใจของอดีตภรรยาผู้เคยเย็นชาใส่เขาจนชาชิน กำลังส่งยิ้มพิมพ์ใจและพูดคุยอย่างสนิทสนมกับผู้ชายหน้าตาจืดชืดคนหนึ่ง! ผู้ชายที่ไม่มีแม้แต่เสี้ยวเดียวของความยิ่งใหญ่หรืออิทธิพลเทียบเท่าเขา... แต่กลับมีสิ่งที่อคินไม่เคยมีโอกาสได้รับมาตลอดชีวิตการแต่งงาน นั่นคือ "รอยยิ้มที่มาจากใจจริง" ของรินรดา *เพล้ง!* เสียงช้อนกระทบจานเซรามิกดังขึ้นเบื้องหลังอย่างตั้งใจให้เกิดเสียง เพื่อดึงดูดความสนใจ แต่มันกลับทำให้รินรดาเพียงแค่ปรายตามองเล็กน้อยด้วยหางตา ก่อนจะหันกลับมาคุยกับกรณ์ต่อ ราวกับอคินเป็นเพียงธาตุอากาศไร้ตัวตน ความเย่อหยิ่งและถือดีที่ถูกเหยียบย่ำจนจมดิน ทำให้อคินทนต่อไปไม่ไหว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดโต๊ะของทั้งคู่ด้วยรัศมีคุกคามที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "หมดเวลาเล่นขายของแล้วมั้งครับคุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นและกรุ่นโกรธดังขึ้นเหนือหัว รินรดาชะงักมือที่กำลังถือช้อน เธอยังคงนิ่ง ไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย หญิงสาวค่อยๆ วางช้อนลงอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีด้วยแววตาเรียเฉย เย็นชา และว่างเปล่าจนน่ากลัว "คุณอคิน... มีธุระอะไรคะ ถึงได้มายืนทำหน้าถมึงทึงรบกวนเวลาส่วนตัวของคนอื่นแบบนี้" น้ำเสียงของเธอราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่บาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของอคินมากที่สุด กรณ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ลุกขึ้นยืนบังหน้าหญิงสาวไว้เล็กน้อยตามสัญชาตญาณสุภาพบุรุษ "ขอโทษนะครับคุณ... ดูเหมือนคุณกำลังเสียมารยาทกับคุณรินอยู่นะครับ" อคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดหันไปจดจ้องไอ้หนุ่มหน้าจืดที่กล้าอาจEนมาลูบคมเสืออย่างไม่เกรงกลัว "แกเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาเสือกเรื่องของฉันกับ ‘เมียเก่า’ ของฉัน" คำว่า 'เมียเก่า' ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและกระแทกกระทั้น เพื่อประกาศอาณาเขตความเป็นเจ้าของ แต่สำหรับรินรดานั้น มันกลับเป็นเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเธอ รินรดาแค่นยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสมอกับอคินที่โน้มตัวลงมามองเธอด้วยความเคียดแค้นผสมความหึงหวงที่เจ้าตัวก็อาจจะไม่ยอมรับมัน "คุณอคินคะ กรุณามีมารยาทด้วยนะคะ คำก็เมียเก่า สองคำก็เมียเก่า... ลืมไปแล้วหรือคะว่าเราจดทะเบียนหย่ากันอย่างสมบูรณ์แบบต่อหน้ากฎหมายและศาลแล้ว? สถานะระหว่างเราตอนนี้ มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่นิดเดียว... ยกเว้นเสียแต่ว่า คุณสมองเสื่อมจนจำเอกสารใบนั้นไม่ได้" ประโยคเชือดเฉือนที่พ่นออกมาทีละคำอย่างชัดเจนและเด็ดขาด ทำให้อคินหน้าชาดล ราวกับถูกตบด้วยฝ่ามือไร้ร่องรอย เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านด้วยความโกรธเกรี้ยวและอัดอั้นตันใจ เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนหักหน้า... ยิ่งเป็นผู้หญิงที่เคยซุกตัวอยู่ใต้เงาของเขาด้วยแล้ว ยิ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจยอมรับได้ "รินรดา! คุณกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้ใส่ผม?" อคินกัดฟันกรอด มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "แล้วคุณกล้าดียังไง ถึงมาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันในพื้นที่สาธารณะแบบนี้ล่ะคะ?" รินรดาย้อนถามทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความแค้นที่สั่งสมมานาน "อ๋อ... หรือว่าชินกับการที่ฉันต้องคอยวิ่งตามก้นคุณ ตบะแตกและร้องไห้ฟูมฟายเหมือนหมาถูกทิ้งเมื่อก่อน? เสียใจด้วยนะคะคุณอคิน ผู้หญิงโง่คนนั้น... ตายไปตั้งแต่วันที่เราเซ็นใบหย่าแล้วค่ะ" คำพูดนั้นบาดลึกถึงกระดูกดำ อคินรู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบรัดลำคอของเขาจนหายใจไม่ออก ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยตีรวนขึ้นมาในอก แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความหึงหวงบ้าคลั่ง เมื่อเขาเห็นกรณ์เอื้อมมือมาแตะที่ไหล่ของรินรดาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "คุณรินครับ ถ้าเขาคุยไม่รู้เรื่อง เราไปจากที่นี่กันเถอะครับ บรรยากาศเสียหมด" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ภาพนั้นทำให้อคินสติหลุดกระเจิง เขาพุ่งเข้าไปชงักข้อมือของกรณ์ไว้ด้วยแรงมหาศาล จนอีกฝ่ายหน้าเหเกด้วยความเจ็บปวด "ถอนมือสกปรกของแกออกจากตัวเธอซะ!" "คุณอคิน! หยุดบ้าได้แล้วนะคะ!" รินรดาปรี่เข้าไปปัดมือของอคินออกอย่างแรง ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่ถูกคุกคาม "ถ้าคุณยังไม่หยุดทำตัวไร้อารยธรรมแบบนี้ ฉันจะเรียก รปภ. มาเชิญคุณออกไป! และจำใส่สมองของคุณไว้ด้วยนะคะว่า ฉันจะคบใคร จะไปไหน หรือจะให้ใครมาจีบ... มันก็เรื่องของฉัน ชีวิตของฉัน... ไม่มีส่วนไหนที่ต้องมาขออนุญาตจากคนใจร้ายอย่างคุณอีกแล้ว!" คำประกาศิตที่เฉียบขาดราวกับคมมีดกรีดลงบนหัวใจของอคิน ทำให้ร่างสูงชะงักงัน เขาผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว สายตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้เป็นครั้งแรกในชีวิต การกระทำและแววตาของรินรดาในตอนนี้... มันแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะหาช่องว่างเข้ามาแทรกแซงได้อีกต่อไป หญิงสาวไม่รอให้อคินได้ตั้งตัว เธอคว้ากระเป๋าถือบนโต๊ะ หันไปพยักหน้าให้กรณ์ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนลงนิดหน่อย "เราไปกันเถอะค่ะคุณกรณ์ รินไม่อยากอยู่ตรงนี้หายใจร่วมกับอากาศที่เป็นพิษแล้วค่ะ" อคินยืนนิ่งค้างอยู่กลางคาเฟ่ สายตาคมกริบมองตามร่างบางที่เดินเคียงคู่ไปกับไอ้หนุ่มหน้าจืดจนลับตา ความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกซ้ายลามเลียไปทั่วร่าง มันคือความทรมานจากการสูญเสีย... ความรู้สึกเดียวกับที่รินรดาเคยได้รับมาตลอดหลายปีที่เขาเมินเฉย แต่ทว่า... ในจังหวะที่อคินกำลังจะหันหลังเดินออกจากคาเฟ่นรกแตกแห่งนี้ด้วยความพ่ายแพ้อย่างราบคาบ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่หล่นอยู่ใต้โต๊ะที่รินรดานั่งเมื่อครู่นี้ มันเป็นซองเอกสารสีน้ำตาลขนาดเล็กที่ถูกเปิดอ้าไว้ และมีบางส่วนของรูปถ่ายโผล่พ้นปากซองออกมา ด้วยความสงสัยระคนหงุดหงิด อคินก้มลงเก็บมันขึ้นมาด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะดึงรูปถ่ายแผ่นนั้นออกมาดูเพื่อหวังจะหาเบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับความสัมพันธ์ลับๆ ของอดีตภรรยา แต่ทว่า... ทันทีที่ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพถ่ายในมือ หัวใจของอคินก็กระตุกวูบ ดิ่งหล่นลงสู่เหวลึกจนแทบหยุดเต้น ร่างกายทั้งร่างชาดิกราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล ในมือของเขา... คือรูปถ่ายของเด็กชายวัยสองขวบคนหนึ่งกำลังหัวเราะร่าเริงในชุดเอี๊ยมยีนส์... เด็กชายที่มีโครงหน้า ดวงตา และแม้แต่รอยยิ้มมุมปากถอดแบบมาจาก "ตัวเขาเอง" ในวัยเด็กราวกับหล่อออกมาจากบล็อกเดียวกัน! ...และวินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบเยือกเย็นของรินรดาก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำ พร้อมกับความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังจะฉีกกระชากวิญญาณของเขาให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ/ค่ะ (กระจกเงาต้องสาป)