หย่าให้ตาย...แต่ลูกชายฉันดันหน้าเหมือนคุณ•ตอนที่ 20

น้ำตาของพ่อ

ผลงานโดย กระจกเงาต้องสาป
กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในร้านคาเฟ่กึ่งสำนักงานแห่งนั้น ไม่ได้ช่วยให้แผ่นหลังที่ชุ่มเหงื่อของอคินเย็นลงเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มผู้ซึ่งเคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในโลกธุรกิจ ผู้ซึ่งเคยใช้สายตาดุดันและวาจาเชือดเฉือนพิพากษาชีวิตของรินรดาให้ตกนรกทั้งเป็น ยามนี้กลับนั่งตัวลีบอยู่หลังต้นไม้ปลอมใบหนาทึบ สายตาคู่คมที่มักมองกราดด้วยความเย่อหยิ่งกำลังสั่นระริกอย่างไร้การควบคุม ภาพเบื้องหลังกระจกใสบานใหญ่ฝั่งตรงข้ามสวนสาธารณะขนาดย่อม คือสิ่งที่ดึงดูดวิญญาณของเขาให้หลุดลอยไปจากร่าง รินรดาในยاميนี้แตกต่างจากผู้หญิงที่เคยนั่งร้องไห้กอดทะเบียนสมรสในคืนวันเก่าอย่างสิ้นเชิง เสื้อเชิร์ตสีขาวพับแขนขึ้นอย่างทะมัดทะแมงกับกางเกงสแลคเข้ารูปขับเน้นบุคลิกของเวิร์กกิ้งวูแมนผู้ทรงพลัง ความอ่อนแอที่เขาเคยเหยียบย่ำได้มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงรอยยิ้มกว้างขวางและเสียงหัวเราะสดใสที่เธอมอบให้กับสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่กำลังวิ่งเตาะแตะอยู่บนผืนหญ้า *เด็กชายวัยสองขวบ* หัวใจของอคินกระตุกวูบ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากลงไปในเหวลึก เมื่อเด็กน้อยคนนั้นหันหน้ามาทางที่เขายืนอยู่พอดี ใบจิ้มลิ้ม แก้วmouสีระเรื่อ และดึงดูดสายตาที่สุดคือ... ดวงตากลมโตเรียวยาวคู่นั้น จมูกโด่งรั้นที่เป็นสันคม และริมฝีปากหยักลึกที่ถอดแบบมาจากพันธุกรรมของเขาอย่างไร้ที่ติ มันไม่ใช่แค่ความบังเอิญ... มันคือกระจกเงาที่สะท้อนบาปกรรมของเขาออกมาอย่างชัดเจนที่สุด “คุณแม่จ๋า ดูสิฮะ ผีเสื้อ... ผีเสื้อบินไปนู่นแล้ว!” เสียงเจื้อแจ้วใสแจ๋วของเด็กชายดังแว่วมาตามสายลม แม้จะอยู่ห่างออกไป แต่ทุกคำพูดกลับกรีดลึกเข้าไปในโสตประสาทของอคินราวกับมีใครเอาเข็มมาทิ่มแทงซ้ำๆ ชื่อเล่นที่รินรดาเคยเอ่ยปากขอร้องให้เขาฟังในอดีต—ช่วงเวลาที่เขายังโง่เขลาและผลักไสเธอเพราะคิดว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงหวังเกาะ—ย้อนกลับมาหลอกหลอน *‘ถ้าเรามีลูกด้วยกัน คุณจะรักเขาไหมคะพี่อคิน...’* *‘เด็กสำส่อนแบบเธอ ไม่มีสิทธิ์มีสายเลือดของฉัน’* คำพูดใจร้ายที่เขาเคยตะคอกใส่หน้าเธอในวันนั้น ย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ในวินาทีนี้ น้ำตาร้อนผ่าวเอ่อล้นขึ้นมาทัศนียภาพเบื้องพร่ามัว อคินยกมือขึ้นกุมขมับ ร่างกายกำยำสั่นเทาด้วยความสะท้านไหว ความรู้สึกผิดที่ไม่เคยรู้จัก รุกรานเข้ากัดกินหัวใจจนแทบแหลกสลาย เขาไม่เคยรู้เลย... ไม่เคยเฉลียวใจเลยสักนิดว่า ในวันที่เขาเซ็นใบหย่าและไล่เธอออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย รินรดากำลังอุ้มสายเลือดของเขาไว้ในครรภ์ และเธอต้องอดทนเผชิญความโดดเดี่ยว ท่ามกลางมรสุมชีวิตที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเพียงลำพังอย่างกล้าหาญเพียงใด “คุณอคินคะ เอกสารสรุปยอดไตรมาสนี้—” เลขาหนุ่มที่เดินถือแท็บเล็ตเข้ามาใกล้ต้องชะงักฝีปาก เมื่อเห็นสภาพของประธานบริษัทผู้ทรงอำนาจ ดวงตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นบัดนี้แดงก่ำ มีหยาดน้ำใสไหลรินอาบสองข้างแก้มอย่างไม่อายฟ้าดิน อคินยกมือขึ้นปัดป้องไล่เลขาให้ออกไปให้พ้นทางด้วยความเกรี้ยวกราดที่เจือปนความอ่อนแออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ออกไป... อย่าเพิ่งมายุ่งกับฉัน!” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ สายตากลับไปโฟกัสที่ภาพตรงหน้าอีกครั้ง รินรดากำลังย่อตัวลงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้น้องลีโออย่างอ่อนโยน รอยยิ้มที่เธอมอบให้ลูกชายช่างเปี่ยมไปด้วยความรักความอบอุ่นที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง เป็นความสุขที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึง เป็นหยาดน้ำทิพย์ที่หล่อเลี้ยงให้เธอก้าวข้ามผ่านนรกอเวจีที่เขาเป็นคนมอบให้ โดยไม่ต้องพึ่งพาเศษเงินหรือความเมตตาจากผู้ชายใจร้ายอย่างเขาเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเห็น รินรดายิ่งดูงดงาม ยิ่งเข้มแข็ง และยิ่งน่าเกรงขาม ในขณะที่เขา... กลายเป็นเพียงเศษซากมนุษย์ผู้โดดเดี่ยว จมปลักอยู่กับความผิดบาปและความว่างเปล่าในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เย็นยะเยือก อคินก้าวขาไม่ออก ราวกับมีโซ่ตรวนแห่งความสำนึกผิดพันธนาการข้อเท้าเอาไว้ เขาทำได้เพียงยืนแอบมองความสุขของอดีตภรรยาและลูกชายจากระยะไกล หัวใจบีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่เขาเคยหัวเราะเยาะ มันย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาเป็นร้อยเท่าพันทวีในรูปแบบนี้เอง ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากมุมอับเพื่อเดินเข้าไปหา แม้จะรู้ว่าอาจจะถูกสายตาเย็นชาคู่นั้นเฉือนแทงจนตายคาที่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาเสียก่อน “มองอะไรอยู่หรือครับ คุณอคิน... สนใจเด็กผู้หญิงคนนั้น... อ้อ ไม่สิ เด็กผู้ชายคนนั้นเหรอครับ หน้าตาคุ้นๆ นะว่าไหม” อคินสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาตื่นตระหนก และเมื่อโฟกัสภาพชัดเจน หัวใจที่กำลังเจ็บปวดอยู่แล้วก็แทบหยุดเต้นลงตรงนั้น เมื่อพบว่ารอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งมาให้นั้น... เป็นของศัตรูตัวฉกาจที่กำลังจ้องจะฮุบทุกอย่างไปจากเขา และที่สำคัญที่สุด... มันคือคนที่กำลังกุมความลับเรื่องชาติกำเนิดของน้องลีโอเอาไว้ในมือเช่นกัน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เจ็บปวด และสะใจไปกับเกมแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ
สารจากนักเขียน (กระจกเงาต้องสาป)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง หย่าให้ตาย...แต่ลูกชายฉันดันหน้าเหมือนคุณ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%