แผนการร้ายเริ่มทำงาน

เอกสารสัญญาข้อที่เจ็ดหน้าสุดท้ายถูกเซ็นชื่อด้วยหมึกซึมสีดำสนิท ลายเส้นหวัดคมที่เคยสลักลงบนใบหย่าเมื่อสองปีก่อน บัดนี้กลับปรากฏหราอยู่บนหัวกระดาษของบริษัทคู่ค้ารายใหญ่ที่สุดในรอบปีของรินรดา กลิ่นอายของความพ่ายแพ้ไม่ได้หอมหวานเหมือนไวน์ราคาแพง แต่... มันคิ่นกลิ่นคาวสนิมของเลือดที่ค่อย ๆ ซึมผ่านเนื้อผ้าต่างหากล่ะคะที่ทำให้คนเราตาสว่าง "คุณคิดจริง ๆ หรือคะว่าการใช้เล่ห์เหลี่ยมทางธุรกิจบีบให้บริษัทของฉันจนมุม แล้วคุณจะได้ทุกอย่างกลับคืนมา?" รินรดาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารหนาเตอะ นัยน์ตาสีรัตติกาลของเธอไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับพ, เปล่งประกายความเยียบเย็นเสียจนอคิน ซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานหรูหราในห้องประชุมใหญ่ ต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาไปเสมองานศิลปะราคาแพงบนผนังแทน อคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองที่ถูกหล่อหลอมมาจากอำนาจและเงินตรา เขาคือผู้ชายที่ไม่เคยต้องร้องขออะไรถึงสองครั้ง และยิ่งกับผู้หญิงที่เขาเคยเขี่ยทิ้งราวกับสิ่งของไร้ค่าอย่างรินรดาแล้ว การเห็นเธอดิ้นรนในกำมือจึงเป็นรสชาติความสะใจที่เขาหาไม่ได้จากที่ไหน "โลกธุรกิจไม่มีคำว่าปรานี รินรดา..." อคินประสานมือเข้าหากัน รอยยิ้มมุมปากของเขาช่างกร้าวและไร้หัวใจ "คุณเก่งขึ้น กล้าที่จะตั้งบริษัทเอง กล้าที่จะปฏิเสธเงินชดเชยจากผม แต่ก็นั่นแหละ... ความอวดดีมันมักมีราคาแพงเสมอ และตอนนี้... คุณกำลังจะจ่ายมันด้วยทุกอย่างที่คุณสร้างมา" "รวมถึงตัวฉันด้วยไหมคะ?" รินรดาย้อนถาม น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่ากลับบาดลึกจนคนฟังชะงัก "อย่าหลงตัวเอง" อคินตอบกลับทันควัน ใบหน้าคมคายตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา "ผมแค่อยากให้คุณรู้ซึ้งว่า การไม่มีผมคอยคุ้มกะลาหัว คุณก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวคนเดียวที่พร้อมจะล้มละลายได้ภายในชั่วข้ามคืน สัญญาฉบับนี้... จะทำให้บริษัทของคุณกลายเป็นแค่บริวารใต้บริษัทแม่ของผม หุ้นส่วนทุกรายถอนตัวเพราะแรงกดดันของผม และตอนนี้... คุณเหลือทางเลือกแค่สองทาง คือเซ็นยอมรับความพ่ายแพ้ หรือปล่อยให้พนักงานนับร้อยต้องตกงานเพราะความดื้อรั้นของคุณ" ความกดดันในห้องประชุมพุ่งสูงขึ้นจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ อคินจ้องมองเธอด้วยแววตาของผู้ชนะ เขาคาดหวังจะได้เห็นน้ำตา ความตื่นตระหนก หรือแม้แต่ท่าทีอ้อนวอนเหมือนในอดีตที่เธอเคยทำตอนที่เขาบอกเลิกเธออย่างไร้เยื่อใย แต่... ไม่มีเลย รินรดายังคงนั่งหลังตรง รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเธอกลับทำให้สันหลังของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่อย่างอคินเยือกเย็นขึ้นมาอย่างประหลาด มันเป็นรอยยิ้มของผู้หญิงที่ไม่ได้หวาดกลัวความตาย เพราะเธอเคยตกตายไปจากความรู้สึกเจ็บปวดพวกนั้นมานานแล้ว "คุณมั่นใจมากสินะคะว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าทุกใบ" รินรดาเอ่ยเบา ๆ พลางปิดแฟ้มเอกสารลงช้า ๆ เสียง *ปัง* เบา ๆ ดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบงัน "มันไม่ใช่แค่ความมั่นใจ แต่มันคือความจริง" อคินยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เขาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน โน้มตัวลงกดดันเธอด้วยส่วนสูงและรัศมีแห่งอำนาจ "คุณไม่มีทางเลือกอื่น รินรดา" "บางที... คุณอาจจะลืมไปนะคะอคิน ว่าคนเราถ้ารู้ว่าตัวเองไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เขาจะกลายเป็นคนที่น่ากลัวที่สุด" ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เคยฉายแววรักใคร่และอ่อนโยนเมื่อนานมาแล้ว บัดนี้กลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยคมมีดซ่อนเร้น อคินรู้สึกเหมือนมีเข็มเล่มเล็ก ๆ มาทิ่มแทงที่กลางอกโดยไม่มีสาเหตุ ความรู้สึกอึดอัดนี้มันคืออะไรกัน ทั้งที่เขาควรจะสะใจสิ เขากำลังเหยียบเธียรจมดินตามแผนการที่วางไว้แท้ ๆ ก่อนที่อคินจะได้เอื้อทําลายกำแพงความเย่อหยิ่งของเธอด้วยคำพูดเชือดเฉือนอื่นใด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ก๊อก ๆ* เลขาหน้าห้องผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนผิดวิสัย พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ" อคินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ "ฉันบอกแล้วว่าอย่าให้ใครรบกวนเวลาสำคัญ" "แต่... แต่เรื่องนี้เกี่ยวกับคดีฟ้องร้องล่าสุดของคู่ค้ารายใหญ่ที่เราเพิ่งซื้อกิจการมาค่ะ... อยู่ ๆ ทางนั้นก็ส่งหลักฐานชิ้นใหม่มาให้ศาล ซึ่งมัน... มันพลิกคดีทั้งหมดของเราเลยค่ะท่าน!" อคินหันขวับกลับไปมองเลขา สีหน้าเย่อหยิ่งเมื่อครู่เริ่มมีรอยร้าว "หลักฐานอะไร? เรากว้านซื้อหุ้นและปิดปากทุกคนหมดแล้วนี่!" "เปล่าเลยค่ะ..." เลขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเหลือบมองรินรดาด้วยความหวาดหวั่น "คนที่อยู่เบื้องหลังการยื่นหลักฐานทั้งหมด... และเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ตัวจริงของบริษัทคู่แข่งที่เรากำลังจะฮุบ... ไม่ใช่ใครที่ไหนค่ะ..." อคินรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่กระตุกวูบอย่างไร้เหตุผล มือหนาที่กำหมัดแน่นเริ่มชื้นเหงือก "ใคร?" เขาเค้นเสียงถาม เลขาหลบสายตาอันน่ากลัวของเจ้านาย ก่อนจะเอ่ยชื่อออกมาเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ "คือ... คุณรินรดาค่ะ... เธอกว้านซื้อหุ้นของเราผ่านนอמיนีย์มานานกว่าหกเดือนแล้ว และตอนนี้... เธอกำลังจะยึดบริษัทของคุณอคินทั้งหมดค่ะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที อคินเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อหู ตัวเองอุตส่าห์คิดว่ากำลังต้อนเสือเข้ากรง แต่ที่ไหนได้... เขากำลังเดินเข้าไปในกรงเล็บของเธอด้วยความเต็มใจ รินรดาลุกขึ้นยืนช้า ๆ เธอจัดเสื้อสูทเข้ารูปให้เรียบร้อย ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูอคินด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อดีตสามีรู้สึกเหมือนดิ่งพสุธา "ยินดีต้อนรับสู่เกมของฉันนะคะ... สามีเก่า" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เจ็บปวด และสะใจไปกับเกมแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ