เคลียร์ใจในสวน

"คุณจะเดินตามผมมาอีกนานไหมครับ พิมพ์พาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของสวนพฤกษศาสตร์ส่วนท้ายคฤหาสน์ตระกูลคณินทร์ ไม่ได้มีความนุ่มนวลอย่างที่สุภาพบุรุษพึงกระทำเลยแม้แต่น้อย มันเจือด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญใจที่เจ้าตัวพยายามควบคุมไว้อย่างสุดความสามารถ แต่คนฟังอย่างเธอกลับไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวแม้แต่น้อย พิมพ์พายหยุดฝีเท้าลงทันที ร่างบางในชุดนักศึกษาเข้ารูปที่ผ่านการวิ่งวุ่นทำงานมาทั้งวันสะบัดหน้าขวับมามองคนตัวสูงที่ยืนกอดอกพิงลำต้นของต้นราชพฤกษ์ใหญ่ ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักของคินน์ยังคงเรียบเฉย เย็นชา และถือดีเหมือนเช่นเคย ดวงตาสีเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่เธอราวกับกำลังประเมินสินค้าตำหนิราคาถูก "ใครเดินตามคุณกัน อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยค่ะคุณคินน์" พิมพ์พายเชิดหน้าขึ้นโต้กลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างไม่ยอมแพ้ "ทางนี้ต่างหากที่เป็นทางเดินของฉัน จะมาหวงพื้นที่สาธารณะหรือไงคะ" "พื้นที่ส่วนบุคคลครับ... และรบกวนช่วยกรุณาจำใส่สมองไว้ด้วยว่า คุณไม่มีสิทธิ์มาเดินป้วนเปี้ยนแถวนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต" คินน์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย ขายาวๆ ที่ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ลดระยะห่างระหว่างเขากับเธอจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้พิมพ์พายต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ แต่ทว่าแผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับผนังอิฐมอญสีส้มของเรือนกระจกเบื้องหลังเข้าอย่างจัง หนทางหนีถูกปิดตาย... คินน์ใช้มือข้างหนึ่งยันผนังอิฐไว้เหนือศีรษะของเธอ กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติของเขาโดยสมบูรณ์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นอายความเย็นชาเฉพาะตัวโชยเข้าแตะจมูก จนพิมพ์พายต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความสั่นไหวที่บังAอาจทรยศหัวใจตัวเอง "ปากดีไม่เปลี่ยน..." คินน์โน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหูของเธอ เสียงกระซิบพร่าต่ำดังขึ้นราวกับจงใจแกล้งเป่ารดผิวเนื้ออ่อน "แต่ลับหลังกลับไปยิ้มระรื่นอยู่กับไอ้รุ่นพี่หน้าอ่อนคนนั้น... สนุกมากไหมครับที่ทำให้ผมกลายเป็นคนบ้าคอยตามหึงคุณอยู่ฝ่ายเดียว" หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ คำพูดตัดพ้อที่เจือความหึงหวงอย่างไม่ปิดบังทำให้พิมพ์พายชะงักไปชั่วขณะ เธอนึกถึงเหตุการณ์ในงานเลี้ยงเมื่อคืน ที่เธอจำต้องแกล้งทำเป็นสนิทสนมกับรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยเพื่อสืหาข้อมูลเรื่องเอกสารสำคัญของตระกูล แต่เธอก็คิดไม่ถึงเลยว่าคนเจ้าเล่ห์อย่างคินน์จะเก็บเอามาคิดเล็กคิดน้อยจนแสดงอาการหึงหวงออกมาได้น่าหมั่นไส้ขนาดนี้ "อ๋อ... ที่แท้ก็เรื่องนี้" พิมพ์พายหันกลับมาสบตาคมกริบนั้นตรงๆ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากบาง "หึงเหรอคะ? หรือว่าเสียฟอร์มที่ผู้หญิงที่เคยโดนคุณเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ดันไปยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่คุณกันแน่" คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความโกรธระคนหมั่นไส้แล่นพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ผู้หญิงคนนี้ช่างหาญกล้าท้าทายขีดจำกัดความอดทนของเขาได้เก่งกาจเป็นเลิศ มือหนาอีกข้างที่ว่างอยู่จึงเอื้อมไปบีบคางมนของเธอไว้เบาๆ ไม่ให้เธอได้เบือนหน้าหนีไปไหนได้อีก บังคับให้ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างจำยอม "อย่ามาเล่นกับไฟนะพิมพ์พาย..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและอันตรายขึ้นหลายส่วน "คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนใจดี... และผมก็เกลียดที่สุดเวลาที่คุณเอาสายตาแบบนั้นไปมองไอ้หน้าไหนทั้งสิ้น" "ปล่อยนะ... คนเผด็จการ!" พิมพ์พายพยายามใช้มือเล็กๆ ดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับกำแพงมนุษย์ตรงหน้า ร่างกายที่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่เป็นจังหวะ ทั้งของเธอ... และของเขา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันอยู่ใกล้แค่คืบ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความร้อนบางอย่างที่ซัดสาดเข้ามาในความรู้สึก แววตาของคินน์ที่มองลงมาไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่อีต่อไปแล้ว มันเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่ถูกกดทับไว้ด้วยความซึนและทิฐิอันสูงส่ง "ถ้าผมเผด็จการ... คุณก็คงเป็นกบฏที่ดื้อด้านที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเหมือนกันครับ" คินน์พึมพำแผ่วเบา สายตาคมกอดกุมริมฝีปากอิ่มที่ยังคงขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อน ความรู้สึกโหยหาที่สะสมมานานทำให้เขาลืมเลือนกฎเกณฑ์ทุกอย่างที่เคยขีดไว้ มือที่บีบคางเปลี่ยนเป็นลูบไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างทะนุถนอมโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มแดงระเรื่อ พิมพ์พายหายใจติดขัด สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อใบหน้าหล่อเหลานั้นค่อยๆ โน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างที่ลดลงทีละนิดทำให้แพขนตาสั่นไหว ดวงตาของทั้งคู่ปิดลงครึ่งหนึ่ง สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนไปกับบรรยากาศที่เป็นใจ หัวใจสองดวงเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ท่ามกลางการปะทะคารมทำให้กำแพงน้ำแข็งที่คินน์สร้างขึ้นพังทลายลงอย่างราบคาบ เหลือเพียงความรู้สึกดิบแท้ที่เรียกว่าความคิดถึงและโหยหากันและกันเท่านั้น ริมฝีปากหยักลึกกำลังจะทาบทับลงบนกลีบปากนุ่มเพื่อปิดฉากการปะทะฝีปากทั้งหมดด้วยความหวานล้ำที่รอคอย ทว่า... "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนเวลาส่วนตัวของ..." เสียงหวานแหลมที่ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูพังทลายลงในพริบตา คินน์ชะงักกึก ดวงตาคมตวัดมองไปยังต้นเสียงด้วยความหงุดหงิดถึงขีดสุด ขณะที่พิมพ์พายรีบผลักร่างสูงออกสุดแรงด้วยความตกใจและใบหน้าที่แดงก่ำลามไปถึงใบหู ร่างเพรียวระหงของ 'มินตรา' ลูกสาวนักธุรกิจใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลยืนถือกระเป๋าแบรนด์เนมอยู่ตรงมุมทางเดิน ใบหน้าของเธอนั้นประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบไปด้วยความประหลาดใจจอมปลอม แต่ดวงตากลับฉายแววริษยาคุกรุ่นอย่างชัดเจนยามที่กวาดตามองสภาพที่ชิดใกล้กันจนเกินงามของคนทั้งคู่ "คุณเข้ามาทำอะไรที่นี่ มินตรา" คินน์ถามเสียงลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านรอบตัวจนบรรยากาศกลับมาเย็นยะเยือกอีกครั้งในเสี้ยววินาที มินตราก้าวเข้าไปใกล้ รอยยิ้มเย้ายวนถูกส่งให้ชายหนุ่มก่อนจะเหลือบมองพิมพ์พายด้วยหางตา "พอดีคุณป้าให้มาตามคุณคินน์ไปพบที่ห้องรับแขกค่ะ... แล้วก็..." เธอยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะสำคัญเข้าซะแล้วสิคะเนี่ย" พิมพ์พายสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา เธอรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ขยับตัวถอยห่างจากคินน์ให้มากที่สุด ส่งสายตาเรียบเฉยกลับไปให้ผู้มาใหม่ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "ตามสบายเลยค่ะ... ฉันหมดธุระตรงนี้พอดี" พูดจบ พิมพ์พายก็สะบัดหน้าเดินเลี่ยงออกไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตากลมมองคินน์ที่ยืนหน้าตึงเครียดเป็นเส้นตรง คินน์พยายามจะก้าวตามร่างบางที่เดินหนีไป แต่เสียงของมินตรากลับรั้งเขาไว้ด้วยประโยคที่ทำให้เขาต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที "คุณคินน์คะ... เรื่องเอกสารลับที่คุณพ่อฉันเอามาให้เมื่อวาน... ตอนนี้ถูกรื้อค้นไปบางส่วนแล้วนะคะ และคนสุดท้ายที่อยู่แถวห้องทำงานของคุณพ่อ... ก็คือผู้หญิงคนนั้นแหละค่ะ" คินน์ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาสีเข้มหันกลับไปมองแผ่นหลังบางที่กำลังเดินลับหายไปจากมุมสวนทันที ความรู้สึกสับสนประเดประดอนเข้ามาในอก พร้อมๆ กับปริศนาชิ้นใหม่ที่ถูกโยนเข้ามาขัดขวางความสัมพันธ์ของเขากับเธออย่างจงใจ โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ