ออกเดทที่น่าจดจำ

เสียงกุญแจรถยนต์ราคาแพงที่ถูกโยนลงบนคอนโซลหน้าดัง "กริ๊ก" สะท้อนความหงุดหงิดที่เจ้าตัวพยายามกดขี่เอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย คินน์ไม่ได้มองหน้าคนที่นั่งกอดอกทำหน้าบึ้งตึงอยู่เบาะข้างๆ ทันทีที่ประตูรถปิดลง เขากลับใช้นิ้วเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะรัวเร็ว สายตากวาดมองไปรอบตัวก่อนจะหันไปสบตากับพิมพ์พายที่กำลังเชิดหน้าหนีอย่างไม่เกรงกลัว "เลิกทำหน้าเหมือนผมติดหนี้คุณร้อยล้านสักทีจะได้ไหมครับพิมพ์พาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบในห้องโดยสารที่อัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียด "ใครทำหน้าแบบนั้นกันคะ... เอ๊ย! ใครทำหน้าแบบนั้นกันเล่า!" พิมพ์พายหันขวับมาสวนกลับทันควัน เกือบหลุดปากใช้สรรพนามคุ้นชินแต่เบรกไว้ทัน เธอยกมือขึ้นกอดอกแน่นกว่าเดิม ดวงตากลมโตตวัดมองเขาอย่างเอาเรื่อง "คุณลากฉันขึ้นรถมาดื้อๆ แบบนี้ แถมยังพามาสถานที่ประหลาดนี่อีก คิดจะทำอะไรของคุณกันแน่คะคุณคินน์" "สถานที่ประหลาดอะไรกัน นี่มันดาดฟ้าตึกชมวิวใจกลางเมืองนะ" คินน์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มหยันเล็กน้อย "คนอื่นเขาแย่งกันจองตั๋วเป็นเดือนๆ เพื่อขึ้นมาดูวิวพระอาทิตย์ตกดินที่นี่ แต่คุณกลับมองว่ามันประหลาด... รสนิยมต่ำต้อยจริงๆ" "นี่คุณ!" พิมพ์พายสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์โกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงสมองส่วนหน้า มือเรียวบางชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว "ถ้าจะพามาดูวิวแล้วปากเสียใส่กันแบบนี้ ปล่อยฉันลงข้างทางแล้วไสหัวไปคนเดียวเลยนะ!" คำว่า 'ไสหัว' ดูเหมือนจะกระตุกเส้นประสาทความอดทนของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครให้ขาดผึ่ง คินน์หันขวับมา ประกายตาคมกริบดั่งคมดาบที่ผ่านการตีซ้ำจนแกร่งจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวย ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาใกล้จนพื้นที่ระหว่างพวกเขาลดลงอย่างน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นอายความเย็นชาเฉพาะตัวโชยเข้าปะทะจมูกจนพิมพ์พายต้องเผลอกลั้นหายใจ "ผมไม่ได้ตั้งใจจะพามาทะเลาะนะครับพิมพ์พาย" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงความดื้อรั้นและถือดีตามแบบฉบับของคินน์ "ที่นี่... คือสถานที่ที่ผมอยากพาคุณมา เพื่อเคลียร์เรื่องเมื่อวาน" หัวใจของพิมพ์พายกระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์ในสวนเมื่อวานลอยย้อนกลับมา ปริศนาชิ้นใหม่ที่ถูกโยนเข้ามาเพื่อสร้างรอยร้าวระหว่างเธอกับเขายังคงติดค้างอยู่ในใจ แม้เธอจะพยายามทำเป็นเมินเฉย แต่นัยน์ตาสีเข้มที่เต็มไปด้วยความสับสนของคินน์ในตอนนั้น ก็ยังคงหลอกหลอนความรู้สึกของเธออยู่ดี "เรื่องเมื่อวาน..." พิมพ์พายพึมพำเสียงเบาลง ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไปเกือบครึ่งเมื่อเผชิญกับแววตาที่จริงจังอย่างหาได้ยากของคนตรงหน้า "คุณจะอธิบายอะไรล่ะคะ ภาพผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาหาคุณ... หรือว่าข้อความในโทรศัพท์ของคุณที่ฉันบังเอิญเห็นกันแน่" คินน์ถอนหายใจยาว แววตาไหววับชั่ว วูกก่อนจะกลับมานิ่งSงอีกครั้ง มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะลงบนกลุ่มผมนุ่ม แต่แล้วก็ชะงักค้างกลางอากาศราวกับลังเล ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกำหมัดหลวมๆ แล้ววางลงบนตักแทน "เรื่องผู้หญิงคนนั้น... เธอเป็นแค่น้องสาวของหุ้นส่วนทางธุรกิจที่ครอบครัวผมกำลังดีลด้วย ไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้น ส่วนเรื่องข้อความ..." คินน์เว้นจังหวะ ดวงตาสีเข้มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่าง "คุณหึงผมหรือครับ ถึงได้เก็บเอาเรื่องพวกนี้มาคิดจนควันออกหูแบบนี้" "ใครหึงคุณกันคะ! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยคุณคินน์!" พิมพ์พายรีบปฏิเสธเสียงสูง ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ที่ถูกจับไต๋ได้ต่างหาก "ฉันแค่... แค่ไม่อยากให้ใครมาหาเรื่องฉันผ่านคุณต่างหากล่ะคะ เพราะชื่อเสียงของคุณมันดึงดูดแต่เรื่องซวยๆ มาให้ฉันตลอด!" "ปากแข็งเสียจริงนะ" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างมีเสน่ห์ เขยิบเข้าไปใกล้จนไหล่แทบจะชิดกัน "แต่ใบแดงๆ ที่หูของคุณเนี่ย มันไม่ได้บอกแบบนั้นเลยนะพิมพ์พาย" พิมพ์พายรีบยกมือขึ้นกุมใบหูตัวเองทันทีด้วยความตกใจ รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่ว เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจที่ดันมาเสียท่าให้กับผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้อีกจนได้ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ความตึงเครียดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด แสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้าสาดส่องผ่านกระจกรถเข้ามากระทบใบหน้าคมคายของคินน์ ทอดเงายาวพาดผ่านร่างของทั้งคู่ คินน์หันกลับมามองเธออีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนโยนล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความซึนเดระเซะที่ทำเอาหัวใจคนมองกระหน่ำเต้นไม่เป็นส่ำ "ผมพาคุณมาที่นี่... ไม่ใช่แค่เพื่อจะแก้ตัวเรื่องไร้สาระพวกนั้นหรอกนะครับ" คินน์เอ่ยเสียงแผ่วเบา นัยน์ตาสีเข้มฉายแวววับวาวราวกับซ่อนความลับสำคัญเอาไว้ "แต่เพราะที่นี่... เป็นที่เดียวที่ผมสามารถพูดความจริงบางอย่างกับคุณได้ โดยไม่ต้องแคร์สายตาใคร" "ความ... ความจริงอะไรคะ?" พิมพ์พายถามเสียงสั่นโดยไม่รู้ตัว ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไปแล้ว หัวใจของเธอกำลังจะทำงานหนักเกินขีดจำกัด คินน์ไม่ตอบทันที เขายื่นมือออกไปเปิดประตูรถฝั่งของเขา ก่อนจะก้าวลงไปแล้วอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่เธอนั่งอยู่ มือหนายื่นเข้ามาตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้โลกทั้งใบแทบจะหยุดหมุน "ลงมาเถอะครับ... รับรองว่าสิ่งที่คุณจะได้เห็นหลังจากนี้ จะทำให้คุณลืมเรื่องกวนใจพวกนั้นไปจนหมดสิ้นเลยล่ะ" พิมพ์พายมองมือใหญ่นั้นอย่างลังเล ชั่วขณะหนึ่ง ความรู้สึกหวาดหวั่นผสมผสานกับความอยากรู้อยากเห็นตีรวนกันอยู่ในอก แต่ก่อนที่เธอจะได้ตัดสินใจวางมือลงบนฝ่ามืออุ่นนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคินน์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ คินน์ขมวดคิ้วมุ่นอย่างขัดใจ เขายังคงไม่ละสายตาจากพิมพ์พาย แต่ทว่าเมื่อก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาในความมลัว แววตาคมกริบก็พลันเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง ชั่ววินาทีนั้น ร่างสูงชะงักค้างไปราวกับถูกสาบให้เป็นหิน พิมพ์พายสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอคะ?" คินน์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะกดปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วยัดมันใส่กระเป๋าเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว "ไม่มีอะไรครับ..." คินน์ตอบเสียงเรียบ แต่แววตากลับไหววับด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด "แค่... คนที่ไม่คาดคิดว่าจะติดต่อมาตอนนี้" ทว่า ก่อนที่พิมพ์พายจะได้ซักไซ้ต่อ ประตูรถฝั่งตรงข้ามก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดเดรสหรูที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวคินน์อย่างถือวิสาสะ โดยไม่สนใจเลยว่ายังมีเธอนั่งอึ้งอยู่ตรงนั้น "พี่คินน์คะ! ในที่สุดก็ติดต่อได้... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เสียงหวานใสที่เจือความตระหนกเอ่ยขึ้น ทำเอาลมหายใจของพิมพ์พายสะดุดกึกเมื่อได้ยินประโยคถัดมา "คุณพ่อล้มป่วยกะทันหัน... และก่อนท่านจะหมดสติ ท่านพูดชื่อของ *'ผู้หญิงคนนั้น'* ออกมาค่ะ!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ