ประชดด้วยการเมิน

ความเงียบไม่ใช่ความว่างเปล่า... แต่บางครั้งมันคือเสียงกรีดร้องที่ดังที่สุด สี่สิบแปดชั่วโมงเต็มที่ไม่มีแม้แต่เงาของข้อความสั้นๆ หรือเสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ บนโต๊ะทำงานยาวห้าเมตรในห้องพักราคาแปดหลักของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง กองเอกสารโครงการรีสอร์ตแห่งใหม่ถูกเปิดค้างไว้ที่หน้าเดิมมานานนับชั่วโมง คินน์ไม่ได้สนใจตัวเลขผลประกอบการหรือแปลนสถาปัตยกรรมแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเคร่งขรึมจดจ้องอยู่เพียงแค่หน้าจอโทรศัพท์สี่เหลี่ยมสีดำสนิทที่วางคว่ำไว้อย่างดื้อดึง เขาเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าเสมอในทุกเกมธุรกิจ... แต่กับยัยกะล่อนตัวแสบอย่างพิมพ์พาย ทำไมทฤษฎีจิตวิทยาการต่อรองทั้งหมดถึงใช้ไม่ได้ผล สองวันที่ผ่านมาคือสงครามประสาทที่ไม่มีใครยอมใคร หลังจากเหตุการณ์ปะทะคารมครั้งล่าสุดที่ระเบียงห้องอาหารวันนั้น ทั้งคู่ต่างเลือกใช้อาวุธที่เจ็บปวดที่สุดในการลงทัณฑ์กันและกัน... ความเมินเฉย "Rrrr..." เสียงสั่นครืดคราดเบาๆ บนโต๊ะไม้เนื้อดีทำให้หัวใจที่ด้านชามาสองวันกระตุกวาบ คินน์ขยับตัวด้วยความเร็วที่เจ้าตัวก็เกลียดตัวเอง มือหนาเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาทันทีโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองชื่อผู้ติดต่อ ทว่ารอยยิ้มจางๆ ที่เกือบจะผุดขึ้นตรงมุมปากกลับต้องมลายหายไปทันที เมื่อพบว่าหน้าจอนั้นแสดงชื่อของเลขานุการส่วนตัว ไม่ใช่เด็กดื้อที่เขาเฝ้ารอ "มีอะไร" น้ำเสียงทุ้มต่ำตวัดห้วนอย่างไร้ความปรานี จนปลายสายสะดุ้งโหยง (เอ่อ... ท่านประธานครับ เอกสารสัญญาว่าจ้างบริษัทที่ปรึกษาของคุณพิมพ์พาย ทางฝ่ายกฎหมายส่งมาให้ตรวจสอบรอบสุดท้ายแล้วครับ จะให้ผมตีกลับหรือดำเนินการต่อเลยดีครับ) คินน์ขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อข้างแก้มปูดนูน ความหึงหวงที่ถูกกักเก็บไว้ระเบิดวูบขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ทั่วท้อง พิมพ์พายกล้าดียังไงถึงยังคงเดินหน้าโปรเจกต์นั้นต่อทั้งที่รู้ว่าเขากับเธอกำลังทำสงครามเย็นกันอยู่ ความหัวรั้นและดื้อดึงของผู้หญิงคนนี้ไม่เคยลดน้อยลงเลย "ส่งมาให้ผม... ผมจะดูเอง" เขากดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะโยนโทรศัพท์เครื่องหรูลงบนโซฟาตัวยาวอย่างหัวเสีย คินน์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวไปยังกระจกใสบานยักษ์ที่มองเห็นวิวกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าพริบพราวราวกับดวงดาวบนพื้นดิน แต่ไม่มีดวงไหนเลยที่น่าดึงดูดใจเท่าดวงตากลมโตคู่สวยที่ชอบเถียงเขาคอเป็นเอ็นเวลานี้ ทางด้านพิมพ์พายเองก็ไม่ได้ระรื่นชื่นมณ์อย่างที่พยายามแสดงออกเช่นกัน ภายในห้องพักขนาดกะทัดรัดแต่สะอาดสะอ้าน นักศึกษาสาวหัวกะทิตัวแสบกำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาเก่าๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาสว่างวาบด้วยรายงานวิจัยชิ้นโบแดง แต่สมองของเธอกลับว่างเปล่า สองวันที่ผ่านมาเธอปฏิเสธทุกการชักชวนของเพื่อนฝูงที่จะออกไปข้างนอก เพียงเพราะเอาแต่จดจ้องโทรศัพท์มือถือที่นอนนิ่งสนิทราวกับก้อนหิน "ให้ตายสิ... ตาบ้านั่นใจแข็งชะมัด" พิมพ์พายพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหวานงอลงอย่างขัดใจเมื่อนึกถึงใบหล่อเหลาแต่เย็นชาไร้ความรู้สึกของทายาทอสังหาฯ คนนั้น เธอเป็นฝ่ายเปิดฉากประชดด้วยการก้มหน้าก้มตาทำงานหามรุ่งหามค่ำ ไม่ยอมติดต่อ ไม่ส่งข่าว และทำเป็นทองไม่รู้ร้อนกับทุกสิ่งที่เกี่ยวกับเขา หวังว่าผู้ชายปากร้ายคนนั้นจะทนไม่ไหวแล้วบุกมาอาละวาดถึงหน้าห้องเหมือนทุกที แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบงัน... เงียบจนน่าใจหาย ความรู้สึกอึดอัดนี้มันบ้าสิ้นดี! ทำไมเธอต้องไปแคร์ว่าเขาจะคิดยังไงด้วยเล่า ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายเริ่มทำตัวห่างเหินและพูดจาทำร้ายจิตใจเธอก่อน ทว่ายิ่งคิด หัวใจดวงน้อยก็ยิ่งโหวตเหวง เธอกลัว... กลัวว่าความเย่อหยิ่งและอีโก้ที่ค้ำคออยู่จะทำให้ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือนี้ขาดสะบั้นลงจริงๆ เสียงเคาะประตูกะทันหันดังขึ้นสามครั้ง ทำลายความเงียบงันในห้องพักของพิมพ์พายจนสะดุ้งโหยง หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ใครกันที่จะมาหาเธอในยามวิกาลเช่นนี้ หรือจะเป็นเพื่อนสนิทที่ทนเห็นสภาพเธอนั่งซึมไม่ได้ พิมพ์พายก้าวเท้าเดินไปที่ประตูด้วยฝีเท้าแผ่วเบา มือเรียวบิดลูกบิดแล้วดึงบานประตูออกกว้างเพื่อดูว่าแขกยามวิกาลคือใคร แต่ทว่า... ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าห้อง กลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่รูมเมท... แต่เป็นร่างสูงของคินน์ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางหยิ่งทะนง ดวงตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ทั้งดุดัน คุกรุ่น และโหยหาในเวลาเดียวกัน "คุณ..." พิมพ์พายอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับภาพตรงหน้า ผู้ชายที่เธอเพิ่งประกาศสงครามเย็นใส่ด้วยการเมินเฉย กลับมายืนอยู่ตรงนี้ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก คินน์ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัวหรือเอ่ยคำปฏิเสธ ร่างสูงใหญ่ก้าวล้ำเข้ามาในห้องของเธอโดยพละการ แรงกดดันจากตัวตนของเขี่ยกระชากสติของพิมพ์พายให้หลุดลอย มือหนาปิดประตูดัง *ปัง* ลั่นห้อง ก่อนจะดันร่างบางให้ถอยหลังจนแผ่นหลังนุ่มแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไหวระริก ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มใส ทำให้หัวใจของพิมพ์พายเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก "คิดจะประชดฉันด้วยการเงียบหายไปสองวันอย่างนั้นเหรอ พิมพ์พาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ คินน์ขยับเข้ามาประชิดตัวจนแทบไม่มีช่องว่าง มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับผนังห้องเพื่อกักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความดุดันที่ซ่อนความคลั่งรักไว้จนมิด พิมพ์พายเม้มริมฝีปากแน่น พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบระเบิดก็ตามที "ฉันเปล่า... ใครว่าฉันประชด คุณต่างหากที่ทำตัวแปลกไปก่อน" เธอเถียงเสียงแข็ง แม้หางเสียงจะสั่นน้อยๆ อย่างปิดไม่มิด คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่จนน่าอันตราย ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนที่นัยน์ตาคู่นั้นจะเข้มแสงขึ้นด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่พุ่งสูงจนเกินควบคุม "ปากเก่งนักนะ..." คินน์กระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นพร่าลึกและอันตราย "งั้นก็ลองเงียบใส่ฉันแบบนี้อีกทีสิ... ถ้าเธอกล้าพอ" ทว่า ก่อนที่พิมพ์พายจะได้อ้าปากโต้ตอบคำขู่ที่เต็มไปด้วยความกำกวมนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคินน์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันร้อนระอุ คินน์ขมวดคิ้วอย่างขัดใจแต่ยังไม่ยอมถอยห่าง เขากวาดสายตาลงมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืดสลัวของห้องพัก และเพียงแค่หางตาเหลือบไปเห็นชื่อและข้อความบนหน้าจอ ท่าทีหยิ่งทะนงและดุดันของชายหนุ่มก็ชะงักกึก ร่างสูงแข็งทื่อไปในทันที ขณะที่ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลก (แต่คุ้นเคยดี) ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา... *'คินน์... เลิกยุ่งกับพิมพ์พายซะ ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อนถูกแฉออกไป'* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจจดใจจ่อไปกับทุกความรู้สึกของตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ "แบล็กสมิธในตำนาน"