หยดน้ำตาที่ร่วงหล่น

เสียงล้อกระเป๋าเดินทางที่บด 10 ไปกับพื้นหินอ่อนขัดเงาของห้องโถงกว้าง ดังบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนที่ยืนขวางประตูอยู่ คินน์ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยร้าวครั้งนี้ กำลังจะพังทลายทุกความเชื่อที่เขามีจนหมดสิ้น! "คุณจะไปไหน..." เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของประธานหนุ่มผู้ทรงอำนาจ มันคือเสียงของคนที่กำลังสูญเสียหลักยึดเหนี่ยวสุดท้ายในชีวิต พิมพ์พายหยุดฝีเท้าลง เธอยังคงยืนหันหลังให้เขา เส้นผมยาวสลวยไหวตามแรงสะท้อนจากลมหายใจที่สั่นเทา ร่างโปร่งบางในชุดเรียบง่ายดูเปราะบางเสียจนคินน์กลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา หากเขาเอื้อมมือไปแตะเพียงปลายนิ้ว "ที่ที่ฉันควรจะไปตั้งแต่แรกค่ะ... เอ่อ... ตั้งแต่แรกครับ" พิมพ์พายแก้คำพูดตัวเองกะทันหัน เมื่อเหลือบไปเห็นสายตาคมกริบที่มองมา แต่นั่นไม่ใช่เวลามาใส่ใจเรื่องสรรพนาม ความเจ็บปวดในน้ำเสียงของเธอชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร คินน์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาห์ เขาคว้าข้อแขนเรียวไว้มั่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงพอจะทำร้าย แต่แน่นหนาพอที่จะย้ำเตือนว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอเดินจากไปง่ายๆ ดวงตาคมกลาสจ้องมองแผ่นหลังนั้นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เจือปนความหวาดกลัวอย่างที่สุด "มองหน้าผม พิมพ์พาย!" เขาสั่ง เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน "คุณกล้าดียังไงถึงทำแบบนี้? คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป... คุณเห็นหัวใจคนอื่นเป็นของเล่นหรือไง!" พิมพ์พายสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาเต็มหน่วย เธอบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แม้หัวใจจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่เธอก็เลือกที่จะหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงก่ำ แต่แววตากลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย "ของเล่นเหรอคะ?" เธอยิ้มหยันให้กับตัวเอง รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคินน์กระตุกวูบ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา คนที่มองทุกอย่างเป็นแค่เกม... คือคุณต่างหากล่ะคุณคินน์ คุณเกลียดฉันไม่ใช่เหรอ? คุณบอกว่าผู้หญิงอย่างฉันมันกะล่อน เจ้าเล่ห์ และหวังแต่ผลประโยชน์ไม่ใช่เหรอคะ?" "ผม..." คินน์ชะงัก คำพูดที่เคยพ่นออกไปด้วยความเย่อหยิ่งย้อนกลับมาทุบตีอกเขาอย่างแรง "ในเมื่อฉันเป็นคนแบบนั้น การไปจากคุณ น่าจะเป็นสิ่งที่คุณควรจะเฉลิมฉลองด้วยซ้ำนี่คะ ทำไมล่ะ? หรือว่าการไม่มีคนให้คุณคอยจิกกัด มันทำให้คุณเหงาจนทนไม่ไหวหรือยังไง" ไดอะล็อกปะทะคารมที่เคยดุเดือดในอดีต บัดนี้กลับเจือด้วยความขมขื่นจนแทบสำลัก "อย่ามาพูดจายียวนแถวนี้ พิมพ์พาย!" คินน์คำรามในลำคอ มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ อย่างคนจนตรอก ความเย่อหยิ่งที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงราบคาบต่อหน้าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ "คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้หมายความแบบนั้น... เรื่องทั้งหมดมันมีความจำเป็น... ความจริงที่คุณยังไม่รู้!" "ความจริงอะไรอีกคะ?" พิมพ์พายสวนกลับทันควัน น้ำตาหยดแรกไหลร่วงลงอาบแก้มอย่างสุดจะกลั้น "ความจริงที่ว่าครอบครัวฉันทำลายคุณ? ความจริงที่ว่าเราอยู่คนละโลกกัน? หรือความจริงที่ว่า... ต่อให้ฉันรักคุณมากแค่ไหน คุณก็ไม่มีวันเชื่อใจฉันอยู่ดี!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากริมฝีปากบางโดยไม่ทันตั้งตัว ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวทันที คินน์เบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก คำว่า *'รัก'* ที่พรั่งพรูออกมาจากปากของคนที่พยายามผลักไสเขามาตลอด ทำให้โลกทั้งใบของประธานหนุ่มหยุดหมุน "คุณ... ว่าไงนะ?" เขาถามเสียงสั่น ลืมสิ้นฟอร์มความเยือกเย็นและความปากร้ายที่เคยมี พิมพ์พายสะดุ้งเมื่อรู้ตัวว่าเธอกล่าวอะไรออกไป ใบหน้าหวานเบือนหนีเพื่อซ่อนความอ่อนแอ เธอใช้หลังมือปาดน้ำตาลวกๆ แล้วสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่เพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา "ลืมมันไปเถอะค่ะ..." เธอกล่าวเสียงเรียบ แววตาแข็งกร้าวขึ้นมาอีกครั้งเพื่อปกป้องหัวใจที่แตกสลาย "ถือว่าเราต่างคนต่างชดใช้ให้กันหมดแล้ว หลังจากวันนี้... อย่าได้พบได้เจอกันอีกเลยค่ะ" พูดจบ พิมพ์พายก็สะบัดหน้าหนี คว้าคันชักกระเป๋าเดินทางแล้วก้าวเดินผ่านเขาไปอย่างไร้เยื่อใย "พิมพ์พาย! หยุดนะ!" คินน์พยายามจะคว้าตัวเธอไว้ แต่ก้าวช้าไปเพียงเสี้ยววินาที ประตูห้องโถงถูกเปิดออก และปิดลงด้วยเสียงทึบหนักหน่วง... ทิ้งให้เขาจมอยู่กับความว่างเปล่าและกลิ่นหอมจางๆ ของเธอที่ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ คินน์ยืนนิ่งสนิท มือที่เอื้อมค้างกลางอากาศค่อยๆ กำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบงันของห้องกว้างเสียดแทงประสาทสัมผัสทุกส่วน ไม่มีเสียงเถียง ไม่มีคำกวนประสาท ไม่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มีเพียงความจริงที่ว่า... พิมพ์พายจากไปแล้วจริงๆ คราวนี้เธอไปไกลเกินกว่าที่เขาจะตามกลับมาได้ทัน แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความสิ้นหวัง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงประตูห้องทำงานส่วนตัวที่เปิดผางออกอย่างไร้มารยาท! "บอสครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาคนสนิทพุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังลั่น "เราเพิ่งได้รับรายงานด่วนจากสนามบิน... เครื่องบินส่วนตัวที่คุณพายกำลังจะโดยสารไปต่างประเทศ... ถูกระงับการขึ้นบินกะทันหันครับ!" คินน์หันขวับ ดวงตาคมกริบฉายประกายอันตรายขึ้นมาทันที "ใครเป็นคนสั่งระงับ?" เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยชื่อบุคคลที่ทำให้คินน์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "คุณปู่ของคุณ... ท่านประธานใหญ่ เพิ่งเดินทางมาถึงล็อบบี้ด้านล่างนี้แล้วครับ!" --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ