รอยร้าวครั้งใหญ่

“คุณกำลังจะบอกผมว่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทั้งหมดมันคือการแสดงงั้นสินะ พิมพ์พาย?” น้ำเสียงของคินน์เย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง มันไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นประโยคตัดสินโทษที่ไร้ความปรานี เขายืนอยู่กลางห้องทำงานที่เงียบงัน แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดและผิดหวัง ในมือของเขากำซองเอกสารที่มีรูปถ่ายชุดหนึ่ง—ภาพของพิมพ์พายที่กำลังพูดคุยกับคู่แข่งทางธุรกิจของตระกูลเขาด้วยท่าทีสนิทสนมเกินควร พร้อมด้วยข้อความแชทที่ถูกตัดต่ออย่างแนบเนียนจนดูเหมือนเธอเป็นเพียงสายลับที่ถูกส่งมาเพื่อตักตวงผลประโยชน์ พิมพ์พายชะงักฝีเท้าที่หน้าประตู เธอเพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ตั้งใจจะเอามาง้อคนปากแข็ง แต่รอยยิ้มนั้นกลับเลือนหายไปทันทีเมื่อเห็นสายตาที่คินน์ใช้มองเธอ... สายตาที่เหมือนกับเธอกลายเป็นคนแปลกหน้า “คินน์... คุณพูดเรื่องอะไรคะ?” เธอถาม เสียงของเธอเริ่มสั่น แม้จะพยายามรักษาสติไว้ “ไอ้รูปพวกนั้น... มันไม่ใช่...” “อย่าได้ลองดีกับความอดทนของผม!” คินน์กระแทกเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังปัง! จนแก้วน้ำบนโต๊ะสั่นไหว “ผมให้โอกาสคุณได้อธิบาย แต่ไม่ใช่การแก้ตัวแบบน้ำขุ่นๆ ผมรู้นะว่าครอบครัวคุณกำลังลำบาก และผมก็โง่มากที่ยอมให้ผู้หญิงอย่างคุณเข้ามาอยู่ใกล้ๆ” ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอกของพิมพ์พาย มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความผิดหวังที่เขามองไม่เห็นตัวตนที่แท้จริงของเธอเลย “คุณเชื่อมันมากกว่าเชื่อใจฉันใช่ไหมคินน์?” เธอถามซ้ำ ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว “คุณอยู่กับฉันมานานขนาดนี้ คุณคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้นจริงๆ งั้นเหรอ?” “หลักฐานมันคาตา!” คินน์ตะคอกกลับ เขาก้าวเข้ามาหาเธอจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความร้อนระอุของโทสะแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา “ผมเคยคิดว่าคุณต่างจากคนอื่น ผมเคยคิดว่าความกะล่อนของคุณมันมีเสน่ห์ แต่แท้จริงแล้วมันคือเครื่องมือที่คุณใช้หลอกล่อให้ผมตายใจ... เพื่อแผนการสกปรกของพวกมัน!” พิมพ์พายสูดหายใจเข้าลึก พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ร่วงหล่นลงมาต่อหน้าชายที่เธอรักหมดหัวใจ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมคู่นั้น พยายามค้นหาเศษเสี้ยวของความอ่อนโยนที่เคยมีให้กัน แต่มันกลับว่างเปล่า “ถ้าคุณคิดแบบนั้น... ถ้าคุณเชื่อว่าสิ่งที่ฉันทำมาทั้งหมดคือการแสดง” เธอเว้นจังหวะ เสียงแผ่วลงจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ “งั้นฉันก็คงไม่ต้องอธิบายอะไรอีกแล้ว ในเมื่อคุณตัดสินฉันไปแล้วตั้งแต่เห็นแค่กระดาษพวกนี้” “ใช่! ผมตัดสินคุณแล้ว” คินน์แค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาโหดร้ายอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ออกไปจากที่นี่ซะ ก่อนที่ผมจะแจ้งความข้อหาจารกรรมข้อมูล หรือไม่ก็ออกไปให้พ้นหน้าผม... ไปหาไอ้พวกคนที่จ้างคุณมาให้จบๆ ไป!” พิมพ์พายกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและขมขื่นที่สุดในชีวิต “ได้ค่ะ ในเมื่อคุณต้องการแบบนั้น ฉันก็จะไป” เธอหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เขาเห็นหยาดน้ำตาที่ไหลลงมา “หวังว่าความเชื่อใจที่ถูกทำลายลงในวันนี้ จะทำให้คุณนอนหลับฝันดีบนกองเงินกองทองของคุณได้โดยไม่ต้องระแวงใครอีกนะคะ... คุณชายคินน์” เธอก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างมั่นคงทิ้งให้คินน์ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันกลับรู้สึกอึดอัดเสียยิ่งกว่าเดิม คินน์ยืนหอบหายใจหนักๆ เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระตุกอยู่ในอก แต่ความเย่อหยิ่งและทิฐิที่พอกพูนทำให้เขาไม่ยอมลดตัวลงไปรั้งเธอไว้ เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางกุมขมับ สายตาเหลือบไปเห็นซองเอกสารที่เปิดค้างไว้ อีกครั้งที่เขาหยิบรูปถ่ายเหล่านั้นขึ้นมาดู แต่คราวนี้ด้วยความโกรธที่เบาบางลง... ทว่ากลับมีความสงสัยบางอย่างผุดขึ้นมาแทรก รูปถ่ายใบหนึ่ง... มุมของมันมีรอยยับที่ดูผิดสังเกต เขาหยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องดูอย่างละเอียด หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นจุดพิรุธเล็กๆ ที่ถูกทับซ้อนด้วยเทคโนโลยีตัดต่อภาพขั้นสูง! ไม่ใช่แค่นั้น เสียงกริ่งโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดที่กำลังตีกันยุ่งเหยิง เป็นเบอร์แปลกที่ไม่โชว์ชื่อ แต่เมื่อเขากดรับ เสียงปลายสายที่คุ้นเคยกลับทำให้เขาหน้าซีดเผือด “ไง คินน์... ตกหลุมพรางที่ฉันวางไว้หรือยัง? พิมพ์พายบอกลาคุณไปแล้วใช่ไหมล่ะ?” เสียงนั้นคือเสียงของ ‘นรินทร์’ ศัตรูตัวฉกาจที่เขาเกลียดชังที่สุด! คินน์ลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ล้มลงกับพื้น เลือดในกายของเขาเดือดพล่านขึ้นมาทันทีเมื่อตระหนักได้ว่าเขาเพิ่งทำเรื่องที่โง่เขลาที่สุดในชีวิตลงไป เขารีบวิ่งออกจากห้องทำงานโดยไม่สนกฎระเบียบใดๆ แต่ทว่า เมื่อเปิดประตูออกไปสู่โถงทางเดิน เขากลับต้องหยุดชะงักกึก เมื่อเห็นภาพตรงหน้า... พิมพ์พายไม่ได้เดินออกจากตึกไปอย่างที่เขาคิด แต่เธอกำลังยืนอยู่กับใครบางคน... ชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานที่เขารู้จักดีว่าคือ ‘ทนายความส่วนตัวของบิดาเขา’ ซึ่งกำลังยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลใบใหญ่ให้เธอ พร้อมกับคำพูดที่ดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน “คุณพิมพ์พายครับ... นี่คือคำสั่งเสียสุดท้ายจากคุณท่าน ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต ท่านกำชับให้ผมมอบสิ่งนี้ให้คุณ... ในฐานะทายาทเพียงคนเดียวที่ท่านยอมรับครับ” คินน์ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยร้าวครั้งนี้ กำลังจะพังทลายทุกความเชื่อที่เขามีจนหมดสิ้น! แบล็กสมิธในตำนานขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ