กับดักของอดีต

ก๊อปปี้เอกสารสัญญาฉบับนั้นกระแทกลงบนพื้นโต๊ะหินอ่อนเสียงดังสนั่น จนกาแฟในแก้วกระฉอกออกมาเปื้อนขอบถ้วย ความเงียบงันที่แผ่ซ่านอยู่ก่อนหน้านี้ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยแรงอารมณ์ของคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ “เธอคิดจะเล่นเกมตื้นๆ แบบนี้ไปถึงไหนกัน พิมพ์พาย” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเย็นชาจนแทบเป็นน้ำแข็ง บัดนี้กลับอัดแน่นไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยว คินน์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและระแวงแคลงใจ สันจاوโด่งเป็นคมขยับเกร็งจนเห็นรอยนูน ขณะที่มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン พิมพ์พายสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ดวงตากลมโตคู่สวยไม่ได้หลบหนีความดุดันนั้น เธอมองตอบชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่เจ็บแปลบในใจ แต่รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากกลับถูกยกขึ้นมาอย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้าฉันจะเล่นเกมจริงๆ ฉันคงไม่โง่ทิ้งหลักฐานคาไว้ให้จับได้ง่ายๆ หรอกค่ะ... อ้อ ขอโทษที ฉันลืมไปว่าคุณคินน์เชื่อสิ่งที่ ‘คนของใจ’ เป่าหูมากกว่าสมองตัวเองไปซะแล้ว” เธอสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่เชือดเฉือนจนคนฟังต้องขบกรามแน่น “อย่ามาทำเป็นปากดี!” คินน์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะประชิด ความกดดันจากร่างกายที่สูงใหญ่และแผงอกกว้างแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก เขาก้มตัวลงมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “หลักฐานทางการเงิน ยอดโอนเข้าบัญชี หรือแม้แต่ไฟล์เสียงที่ส่งต่อให้อุตสาหกรรมคู่แข่ง... ทุกอย่างมันชี้เป้ามาที่เธอคนเดียว พิมพ์พาย! หรือเธอจะบอกว่าผีมันทำ?” ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบของอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ บรรยากาศกลับร้อนระอุราวกับเตาหลอมเหล็ก สายตาของทั้งคู่ปะทะกันดั่งคมดาบที่ฟาดฟัน ไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กัน แม้ว่าหัวใจของทั้งสองดวงจะกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากความเข้าใจผิดที่ถูกป้อนข้อมูลมาอย่างแยบยล ก่อนหน้านี้ไม่ถึงชั่วโมง ‘มีน’ แฟนเก่าผู้เพียบพร้อมของคินน์ ได้ก้าวเข้ามาในห้องทำงานนี้พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาล รอยยิ้มแสนหวานและท่าทีที่ดูน่าสงสารถูกงัดมาใช้เพื่อทำลายความเชื่อใจที่คินน์เริ่มก่อร่างสร้างขึ้นมาให้กับพิมพ์พาย คำพูดที่ร้อยเรียงอย่างแนบเนียนว่าพิมพ์พายแอบขายข้อมูลโครงการลับให้บริษัทคู่แข่ง เพื่อแลกกับเงินก้อนโตเพื่อใช้หนี้ให้ครอบครัว... มันเป็นภาพลวงตาที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ และคินน์... ผู้ชายที่เกลียดการหักหลังที่สุดในชีวิต ก็ตกลงไปในหลุมพรางนั้นอย่างเต็มเปี่ยม “คุณอยากจะเชื่ออะไรก็เชิญค่ะ!” พิมพ์พายเค้นเสียงหัวoเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยเริ่มมีหยาดน้ำใสคลอเบ้า แต่เธอเด็ดเดี่ยวพอที่จะไม่ยอมปล่อยให้มันไหลออกมาต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้ “ในเมื่อคุณตัดสินฉันไปแล้วตั้งแต่เห็นชื่อในกระดาษแผ่นนั้น ต่อให้ฉันอธิบายจนปาก 3 แฉก คุณก็คงมองว่าฉันมันแค่นางมารร้ายที่หวังเกาะคุณกินอยู่ดี!” “ใช่! ฉันมองเธอแบบนั้นแหละ!” คินน์ตวาดกลับด้วยความโมโหที่ถูกจี้ใจดำ ความหึงหวงและความโกรธตีรวนอยู่ในอกจนเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ “เธอเข้ามาในชีวิตฉัน ทำตัวเหมือนคนใสซื่อ แต่ลับหลังกลับแทงข้างหลังฉันอย่างเลือดเย็น! เธอต้องการอะไรกันแน่ เงิน ชื่อเสียง หรือแค่อยากเหยียบศักดิ์ศรีฉันเล่นสนุกๆ?” เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้วหน้าคมดังสนั่นก้องห้องทำงาน คินน์หันหน้าไปตามแรงเหวี่ยง รอยแดงเป็นรูปฝ่ามือปรากฏชัดเจนบนผิวแก้วเข้ม แต่นั่นยังไม่เจ็บเท่ากับความจริงที่ว่า ผู้หญิงที่เขาเผลอมอบความรู้สึกพิเศษให้ กล้าลงไม้ลงมือกับเขาเพราะความโกรธ พิมพ์พายยืนตัวสั่นเทา ฝ่ามือข้างที่ใช้ตบชาหนึบ หัวใจของเธอเต้นรัวเร็วด้วยความตกใจและเสียใจไม่แพ้กัน เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังขั้นสุด “จำใส่สมองของคุณไว้ด้วยนะคะคุณคินน์... ถึงฉันจะจน ถึงครอบครัวฉันจะมีปัญหาเรื่องเงินแค่ไหน แต่ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของฉันมันมีค่ามากกว่าเงินสกปรกที่คุณกล่าวหา!” เสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงความแข็งกร้าว “ถ้าคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้น ทำไมคุณไม่ไล่ฉันออกไปซะล่ะคะ? จะเก็บตัวอันตรายไว้ข้างตัวทำไม!” คินน์ค่อยๆ หันกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธที่พุ่งทะลุขีดจำกัด เขายื่นมือออกไปคว้าต้นแขนเรียวของเธอไว้แน่นโดยไม่สนว่าแรงบีบนั้นจะทำให้เธอเจ็บแค่ไหน แรงอารมณ์พาให้เขากลายเป็นซาตานร้ายที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง “คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยให้เธอเดินออกไปลอยนวลหลังจากทำลายบริษัทฉัน?” คินน์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น “เกมมันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก พิมพ์พาย... เธออยากเล่นบทคนถูกใส่ร้ายนักใช่ไหม งั้นก็เตรียมตัวรับมือกับนรกที่ฉันจะมอบให้เธอได้เลย!” ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังแหลกสลายและเคมีแห่งความรักความแค้นกำลังปะทุถึงขีดสุด บรรยากาศในห้องก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ส,ามครั้ง ก่อนที่บานประตูจะเปิดผางออกโดยไม่รออนุญาต ร่างระหงของมีนก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานที่แฝงแววตาเจ้าเล่ห์ ในมือของเธอถือถาดกาแฟแก้วใหม่ แต่สายตากลับกวาดมองสภาพความชุลมุนตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ “อุ๊ย... ดูเหมือนมีนจะเข้ามาขัดจังหวะสำคัญหรือเปล่าคะคุณคินน์?” มีนแสร้งทำเป็นตกใจ ปรายตามองพิมพ์พายด้วยหางตาที่เยาะเย้ย “พาย... เธอทำอะไรคุณคินน์น่ะ หน้าแดงเชียว... แหม ถึงจะโกรธที่เรื่องทุจริตแดงขึ้นมา ก็ไม่ควรใช้กำลังกับเจ้านายแบบนี้นะจ๊ะ” พิมพ์พายหันขวับไปมองผู้หญิงที่ยืนตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จอยู่ตรงประตู ความโกรธสายใหม่พุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะพุ่งเข้าไปกระชากหน้ากากจอมปลอมนั้นให้หลุดออก แต่ก่อนที่เธอจะได้ขยับตัว คินน์ที่ยังคงบีบต้นแขนเธอไว้แน่นก็หันไปมองมีนด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “เธอมาทำอะไรที่นี่ มีน” คินน์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความกดดัน “มีนเป็นห่วงค่ะ กลัวว่าคุณคินน์จะเครียดเรื่องงาน ก็เลยเอากาแฟมาให... อ้อ อีกอย่างค่ะ” มีนแกล้งทำเป็นเพิ่งนึกขึ้นได้ เธอหยิบสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋าถือแล้วกดหน้าจอโชว์ภาพบางอย่าง “พอดีมีนเพิ่งได้หลักฐานชิ้นใหม่เกี่ยวกับบัญชีม้าที่ใช้โอนเงินเข้าออกของพาย... มีนคิดว่าคุณคินน์น่าจะอยากเห็นมันตอนนี้เลยค่ะ” พิมพ์พายเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพบนหน้าจอนั้น มันคือภาพหน้าจอแอปพลิเคชันธนาคารที่มีชื่อและเลขบัญชีของเธอปรากฏหราอยู่ พร้อมกับยอดเงินหลักล้านที่เพิ่งโอนเข้ามาเมื่อวานนี้... บัญชีที่เธอไม่เคยมีตัวตนอยู่จริงและไม่เคยเปิดใช้! นี่คือหลักฐานปลอมชิ้นเอกที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปิดตายทางรอดของเธออย่างสมบูรณ์แบบ คินน์ก้มลงมองภาพในโทรศัพท์มือถือที่ยื่นมาตรงหน้า สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น ความเย็นชาในแววตาของเขากลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันล้ำลึกและน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม เขาก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของพิมพ์พายด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนขนลุก “เห็นหรือยัง... หลักฐานมันชัดเจนขนาดนี้ เธอยังจะกล้าปฏิเสธอีกไหมว่าเธอไม่ได้ทำ” พิมพ์พายหันมาสบตากับเขา หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความรักและความผูกพัน บัดนี้กลับชาด้านและเย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก เธอหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา “ถ้าคุณอยากจะเชื่อผู้หญิงคนนั้นมากกว่าฉัน... งั้นก็ตามใจคุณเถอะค่ะ” เธอกล่าวเสียงเรียบ สะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรงด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย “อยากคิดว่าฉันเลวแค่ไหนก็เชิญ เพราะต่อจากนี้... ฉันจะไม่แก้ตัวอะไรให้อีกแล้ว” พูดจบ พิมพ์พายก็สะบัดหน้าหนีและก้าวเดินตรงไปยังประตูห้องทำงานอย่างเด็ดเดี่ยว โดยไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าคินน์หรือมีนอีกแม้แต่นิดเดียว คินน์ยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม สายตาคมกริบมองตามร่างบางที่กำลังเดินจากไป หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างรุนแรงราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบขยำ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก เสียงสะท้อนในหัวบอกว่าเขากำลังทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต แต่ความทระนงและหลักฐานตรงหน้าก็คอยค้ำคอไม่ให้เขารั้งเธอไว้ ทว่า... ในวินาทีที่มือของพิมพ์พายกำลังจะเอื้อมไปจับลูกบิดประตูเพื่อก้าวพ้นห้องนั้นไป เสียงแจ้งเตือนข้อความทางสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทของคินน์ก็ดังขึ้น “ติ๊ง!” คินน์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาควักโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยความหงุดหงิด แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บรรทัดแรกจากหน้าจอ ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก ร่างสูงใหญ่ชะงักค้าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมในยามวิกาล ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง และเนื้อความที่สعनสะเทือนทุกความเชื่อที่เขามีในหัวสมองตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมา! ________________________________________ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ