หลงทางในสายฝน

"ถอยไปนะคุณ!" เสียงหอบหายใจของพิมพ์พายยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น หลังจากที่เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักอกกว้างของคินน์ออกไป ทว่าความหงุดหงิดในแววตาคมกริบของชายหนุ่มไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เมื่อผู้มาใหม่ซึ่งเป็นรุ่นพี่ตัวแสบจากคณะเดียวกันก้าวเข้ามาขัดจังหวะในเสี้ยววินาทีแห่งความเปราะบางนั้นพอดี ดวงตาสีนิลของคินน์จ้องเขม็งไปยังไอ้หนุ่มรุ่นพี่คนนั้นด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ ป่านนี้ร่างของอีกฝ่ายคงพรุนไปด้วยคมมีดนับร้อยเล่มแล้ว "มีธุระอะไร" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ คินน์ขยับตัวบังร่างบางของพิมพ์พายไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนจนคนมองต้องชะงัก "เอ่อ... ขอโทษครับ พอดีผมแค่มารายงานเรื่องเอกสารโปรเจกต์ ไม่คิดว่าอาจารย์... เอ๊ย ไม่คิดว่าจะมีคนอื่นอยู่ด้วย" รุ่นพี่คนนั้นหัวเราะแห้งๆ ยกมือขึ้นเกาหัวด้วยความเกร็ง ก่อนจะรีบถอยกรูดออกไปจากบริเวณนั้นทันทีเมื่อเจอสายตาดุราวกับพญามารของคินน์ บรรยากาศกลับมาเงียบงันอีกครั้ง ทว่าความอึดอัดระลอกใหม่กลับถาโถมเข้ามาแทนที่ สายฝนด้านนอกเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นละอองบางเบาก่อนจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นพายุฝนขนาดย่อมที่สาดซัดเข้าใส่ระเบียงตึกคณะอักษรศาสตร์อย่างบ้าคลั่ง "นาย..." พิมพ์พายเม้มริมฝีปากแน่น เบนสายตาหนีใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้จนเกินไป "นายมาทำไมที่นี่ เลิกเรียนตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไง" "ถ้าฉันไม่มา ป่านนี้เธอคงยืนให้ไอ้เด็กนั่นมันแทะโลมด้วยสายตาไปถึงไหนต่อไหนแล้วมั้ง" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดที่เจ้าตัวก็ไม่อาจหาเหตุผลมาอธิบายได้ว่าทำไมมันถึงร้อนรุ่มในอกขนาดนี้ "หัดห่วงตัวเองซะบ้าง ยัยกะล่อน รู้ตัวไหมว่าสภาพตัวเองตอนนี้มันดูไม่ได้ขนาดไหน" พิมพ์พายก้มมองเสื้อผ้าของตัวเองที่ชื้นแฉะจากละอองฝนเมื่อครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นค้อนขวับ "ฉันจะเปียกหรือจะลำบากยังไงมันก็เรื่องของฉัน ไม่ได้เดือดร้อนกระเป๋าเงินของคุณสักหน่อยนี่คะ... เอ๊ย! ไม่ได้เดือดร้อนสักหน่อย!" เธอยั้งปากแทบไม่ทันเมื่อเกือบจะเผลอใช้สรรพนามหลุดโลกออกไป คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม จนพิมพ์พายต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบ "ปากดีให้มันตลอดเถอะ" คินน์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอระหง "ฝนตกหนักขนาดนี้ รถไฟฟ้าก็เสีย ถนนหน้ามอท่วมสูงถึงฟุต พิมพ์พาย... เธอกล้าดียังไงถึงคิดว่าจะกลับบ้านเองได้ในสภาพนี้ หึ?" หัวใจดวงน้อยของพิมพ์พายกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าที่เขาสะกิดมานั้นคือความจริง ถนนเส้นหลักหน้ามหาวิทยาลัยขึ้นชื่อเรื่องน้ำท่วมขังอยู่แล้ว ยิ่งเจอพายุฤดูร้อนถล่มแบบนี้ การจะหาแท็กซี่สักคันคงยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร "แล้ว... แล้วไงล่ะคะ ต่อให้ฉันกลับไม่ได้ ฉันก็ไม่ได้ขอให้นายมารับสักหน่อย" เธอยังคงดื้อรั้นเชิดหน้าสู้สายตา แม้ว่ามือเรียวจะกำชายเสื้อกันหนาวของตัวเองแน่นด้วยความประหม่า "ใช่ เธอมันคนอวดเก่งที่ไม่เคยประมาณตนเองเลยสักครั้ง" คินน์ถอนหายใจยาวอย่างระอา ก่อนจะถอดเสื้อสูทแบรนด์เนมราคาแพงลิบของตัวเองออกอย่างไร้ความเสียดาย แล้วนำมาคลุมไหล่บางให้กับหญิงสาวทันที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าจมูกจนพิมพ์พายต้องสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว "ตามมา อย่าให้ฉันต้องอุ้มเธอลุยน้ำออกไปจริงๆ" "นี่คุณ! บอกว่าอย่ามาสั่งไง..." ไม่รอให้เธอได้บ่นต่อ คินน์คว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้เดินตามมาทันที ฝ่ามือหนาที่กุมข้อมือเธอไว้อบอุ่นเสียจนความเย็นเยียบจากสายฝนภายนอกแทบแทรกซึมเข้ามาไม่ได้ รถยนต์ยุโรปคันหรูสีดำสนิทจอดนิ่งสนิทอยู่ ณ จุดจอดรถใกล้ที่สุด คินน์เปิดประตูให้เธอก่อนจะดันตัวเธอนั่งลงไปเบาๆ แล้วอ้อมมาฝั่งคนขับ บรรยากาศภายในห้องโดยสารเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงเม็ดฝนที่โหมกระหน่ำกระทบหลังคารัวๆ พิมพ์พายนั่งกอดอก ตัวสั่นเทาเล็กน้อยจากความเย็นของแอร์ คินน์เหลือบมองแวบหนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้นโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ รถเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยช้าๆ ฝ่ากระแสน้ำที่เริ่มเอ่อล้นขึ้นมาบนผิวจราจร ภายในรถอบอวลไปด้วยความเงียบที่ชวนให้อึดอัด พิมพ์พายเบนสายออกไปมองนอกกระจกที่เต็มไปด้วยหยดน้ำฝน เธอลอบถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก ทว่าในขณะเดียวกัน หัวใจกลับเต้นรัวแปลกๆ ทุกครั้งที่หางตาเหลือบไปเห็นใบหน้าด้านข้างของคนขับที่ดูเคร่งขรึมและจริงจัง รถหรูเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าอพาร์ตเมนต์เก่าๆ ของพิมพ์พาย ทว่าทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง คินน์กลับหันมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "พรุ่งนี้ไม่มีเรียนเช้าใช่ไหม" จู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "เอ่อ... ค่ะ ทำไมเหรอคะ?" พิมพ์พายกระพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง "ดี งั้นคืนนี้ขึ้นไปเก็บกระเป๋าซะ" พิมพ์พายเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกใจ "หา?! คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย ให้ฉันไปเก็บกระเป๋าทำไม!" "น้ำที่ออโต้อพาร์ตเมนต์เธอกำลังจะท่วมชั้นหนึ่ง พรุ่งนี้เช้าออกไปไหนไม่ได้แน่ๆ" คินน์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับสิ่งที่พูดไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร "และฉันไม่อยากเสียเวลามานั่งรับส่งคนดื้อรั้นอย่างเธอฝ่าพายุแบบนี้ทุกวัน ไปอยู่ที่คอนโดฉันจนกว่าน้ำจะลด ซะ!" "ไม่เอาเด็ดขาด! คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร อยู่ๆ จะมาบังคับให้ฉันไปอยู่ด้วยเนี่ยนะ ไม่มีทาง!" พิมพ์พายปฏิเสธเสียงแข็งทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโมโห คินน์หรี่ตามองคนปากแข็ง ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใสจนพิมพ์พายต้องกลั้นหายใจ "คิดว่าฉัน 'ขอร้อง' เธออยู่เหรอ พิมพ์พาย..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมฝีปาก เลื่อนสายตาลงมองเรียวปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ "บอกไว้ก่อนนะ ว่าตัวเลือกของเธอในตอนนี้... มีแค่คำว่า 'ยอม' กับ 'ยอม' เท่านั้น" "คุณมัน..." กรี๊ด! ยังไม่ทันที่พิมพ์พายจะได้ต่อว่าชายหนุ่มให้หนำใจ เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยความมืดสนิทที่โรยตัวลงมาฉับพลัน ไฟฟ้าทั่วทั้งย่านดับสนิทลงในพริบตาเดียว ทัศนียภาพภายนอกมืดมัวจนมองไม่เห็นสิ่งใด ในความมืดมิดที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ พิมพ์พายสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจตามสัญชาตญาณ มือเล็กคว้าหมับเข้าที่เสื้อเชิ้ตของคินน์แน่นโดยไม่รู้ตัวเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ร่างบางเซถลาเข้าไปกระแทกกับแผงอกกว้างของชายหนุ่มอย่างจัง ความใกล้ชิดในพื้นที่แคบและมืดมิดทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก กลิ่นกายเฉพาะตัวของคินน์โอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของคินน์สว่างวาบขึ้นมาพอดี แสงสีฟ้าอ่อนสาดกระทบใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ แววตาของเขาพราวระยับและเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาสมองของพิมพ์พายขาวโพลนไปหมด "ทีนี้..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบแผ่วเบาอยู่ชิดริมฝีปากของเธอในความมืด "จะยอมลงไปเก็บกระเป๋าดีๆ... หรือจะให้ฉันช่วยรื้อเองตรงนี้?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับตัวอักษรเหล่านี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ -- แบล็กสมิธในตำนาน