คำเตือนจากเจ้านาย

เสียงปิดแฟ้มเอกสารกระแทกเสียงดังสนั่นจนโต๊ะทำงานไม้สักทองสะเทือน มันไม่ใช่เสียงของการจัดการงานตามปกติ แต่เป็นสัญลักษณ์แห่งความอดกลั้นที่เดินทางมาถึงขีดจำกัด "คุณช่วยอธิบายสิ่งที่อยู่ในกระดาษแผ่นนี้ให้ผมฟังหน่อยซิครับ... พิมพ์พาย" น้ำเสียงของคินน์เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาจ้องมองเอกสารสัญญาว่าจ้างพิเศษบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องทำงานส่วนตัว รอยยิ้มกวนประสาทที่มักจะประดับอยู่บนเรียวปากอิ่มของพิมพ์พายในยามปกติบัดนี้เลือนหายไป เหลือเพียงความดื้อรั้นที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวย "ก็แค่สัญญาจ้างงานชั่วคราวค่ะ... เอ้ย ไม่ใช่ครับ ฉันหมายถึง ตามนั้นแหละค่ะ เอ๊ย... ฉันหมายถึง ตามสัญญานั่นแหละค่ะคุณคินน์" พิมพ์พายเผลอหลุดคำลงท้ายตามความคุ้นชิน ก่อนจะรีบแก้เกี้ยวด้วยการกะพริบตาปริบๆ กลบเกลื่อนความผิดพลาด "หึ สัญญาจ้าง?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวทีละก้าวอย่างคุกคาม จนพิมพ์พายต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง "คุณนิยามการลอบเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของผมตอนตีสองว่าเป็นการ 'ทำงานตามสัญญา' อย่างนั้นเหรอครับ หรือว่าคำว่า 'บริการทุกระดับประทับใจ' ในข้อสี่ มันรวมถึงการรื้อค้นลิ้นชักโต๊ะทำงานผมด้วย" "ฉันไม่ได้รื้อค้นนะ แค่... หาของตกหล่น!" พิมพ์พายเถียงคอเป็นเอ็น แม้แผ่นหลังจะชนกำแพงหนoทางหนีไม่มีเหลือ เธอยังเชิดหน้าสู้สายตาดุๆ ของคนตรงหน้าได้อย่างไม่เกรงกลัว "อีกอย่าง คุณเป็นคนจ้างฉันมาดูแลความเรียบร้อยไม่ใช่เหรอคะ การตรวจสอบความปลอดภัยรอบด้านมันก็คืองานของฉันไหมล่ะคุณชาย" "ความปลอดภัย?" คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้ว nuan ของเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกลียวเหมือนตอนแรก หากแต่เต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่อันตรายต่อหัวใจคนมอง "คุณกำลังทำให้ผมรู้สึกว่า... อันตรายที่สุดในบ้านหลังนี้ ไม่ใช่ขโมยที่ไหน แต่เป็นคุณต่างหาก พิมพ์พาย" หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของคินน์กำลังล้อมกรอบเธอไว้ทุกด้าน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามปั้นหน้ากวนประสาทกลับคืนมาเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่จู่ๆ ก็พุ่งพล่านขึ้นมาดื้อๆ "พูดจาแปลกๆ นะคะคุณคินน์ กลัวฉันจะปล้นสมบัติคุณไปหรือไง ถึงได้ทำหน้าเครียดเป็นยักษ์ Cursed ขนาดนั้น" "ผมไม่ได้กลัวคุณปล้นสมบัติ..." คินน์เอื้อมมือไปวางทาบบนชั้นหนังสือเหนือศีรษะของเธอ กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนกลายๆ ปลายนิ้วเรียวแกร่งไล้ผ่านเส้นผมที่เคลียแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความร้อนรุ่มจนพิมพ์พายต้องหลบตา "แต่ผมกลัวว่า... หัวใจตัวเองต่างหาก ที่กำลังจะพังเพราะความกะล่อนของคุณ" ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เสียงหัวใจของพิมพ์พายดังแข่งกับจังหวะการหายใจของชายหนุ่ม เธอเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ไม่คิดว่าคนปากร้ายอย่างเขาจะกล้าพูดประโยคที่ทำเอาเลือดสูบฉีดไปทั่วใบหน้าแบบนี้ออกมาหน้าตาเฉย "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย" เธอพึมพำเสียงเบา หันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนพวงแก้มที่ขึ้นสีแดงจัดอย่างห้ามไม่อยู่ "ผมไม่ได้พูดเล่น" คินน์ใช้นิ้วอีกข้างเชยคางมนให้กลับมาสบตาเขาตรงๆ แววตาของทายาทหนุ่มหมื่นล้านจริงจังจนน่ากลัว ไม่มีคราบความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความดุดันที่ซ่อนความหวงแหนเอาไว้ล้นปรี่ "จำกฎข้อแรกของสัญญาฉบับนี้ไม่ได้หรือไงครับ พิมพ์พาย" หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น เธอกลอกตาขึ้นฟ้าพยายามนึกถึงข้อความยืดยาวในกระดาษแผ่นนั้น "ข้อ... ข้อไหนล่ะคะ สัญญามີเป็นหน้าๆ" "ห้ามรักผม" คำพูดสั้นๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหยัก คินน์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาคำตอบบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณไม่มีสิทธิ์เอาความรู้สึกมาเกี่ยวข้องกับงานนี้เด็ดขาด... เข้าใจไหมครับ" ประโยคลักษณะนี้ควรจะเป็นการเตือนสติเพื่อรักษาขอบเขตความสัมพันธ์ นายจ้าง-ลูกจ้าง แต่ทำไมน้ำเสียงของเขากลับฟังดูเหมือนคนกำลังหวาดกลัว... หวาดกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำตามจริงๆ เสียมากกว่า พิมพ์พายสูดลมหายใจเข้าลึก เรียกความกล้าและมา2ดกวนประสาทของตัวเองกลับคืนมา เธอยิ้มหวานหยดชนิดที่หากใครเห็นคงต้องยอมจำนน แต่ไม่ใช่กับคินน์ "แหม... เตือนซะดิบดีเลยนะคะคุณชาย" เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกเบาๆ แม้เจ้าตัวจะไม่ขยับเขยื้อนเลยก็ตาม "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ระดับฉันแล้ว เรื่องหัวใจนี่ปิดตายมานานยิ่งกว่าป้อมปราการซะอีก คนอย่างคุณต่อให้หล่อรวยฟ้าประทานแค่ไหน แต่ถ้าปากร้ายขนาดนี้... ต่อให้เอาทองคำมาวางกองตรงหน้า ฉันก็ไม่เอาหัวใจมาทิ้งไว้แถวนี้หรอกค่ะ!" คินน์หรี่ตาลง รังסיความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำปฏิเสธที่ฟังดูมั่นอกมั่นใจเหลือเกินนั้น มือแกร่งที่เคยทาบอยู่บนชั้นหนังสือเลื่อนลงมาจับข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นโดยไม่ให้อีกฝ่ายทันตั้งตัว แรงบิดเพียงน้อยนิดดึงร่างบางให้เข้ามาแนบชิดอกแกร่งจนแทบไม่มีช่องว่าง "ดี..." คินน์กระซิบเสียงต่ำชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวรดต้นคอจนพิมพ์พายขนลุกซู่ "จำคำพูดของคุณไว้ให้ดีก็แล้วกัน อย่าเผลอมาอ้อนผมทีหลังก็แล้วกัน... พิมพ์พาย" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังคุกรุ่นไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธ เคมีที่ขัดแย้งแต่กลับเร่าร้อนจนน่ากลัวกำลังหลอมละลายกำแพงที่ทั้งคู่สร้างขึ้นทีละน้อย ทว่าในจังหวะที่หัวใจของพิมพ์พายกำลังเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอกนั้นเอง— *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังแกร๊กโดยไม่รอให้อเจ้าของอนุญาต "คุณคินน์คะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ชั้นล่าง—" ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสหรูหราพุ่งพรวดเข้ามาในห้องทำงานด้วยความตื่นตระหนก แต่แล้วคำพูดทั้งหมดก็กลืนหายไปในลำคอ เมื่อดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นภาพเจ้านายหนุ่มสุดเย็นชา กำลังกักตัวผู้หญิงอีกคนไว้ในอ้อมแขนแนบชิดสนิทสนมริมชั้นหนังสือ พิมพ์พายเบิกตากว้าง รีบออกแรงผลักอกคินน์สุดแรงเพื่อผละตัวออกห่างทันที ขณะที่คินน์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุดันท As sharp as a blade, พร้อมที่จะฆ่าใครก็ตามที่กล้าเข้ามาขัดจังหวะสำคัญในเวลานี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ *(โปรดติดตามตอนต่อไป)*