แฟนปลอมๆ ฉบับจัดเต็ม

ปลายนิ้วเรียวสวยที่กำลังสั่นน้อยๆ ไม่ได้เกิดจากความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องแต่งตัวระดับวีไอพี หากแต่เกิดจากแรงกดดันมหาศาลที่โถมเข้ามาในวินาทีที่เดรสผ้าไหมสีแซฟไฟร์เข้ารูปถูกรูดซิปขึ้นจนสุดลำตัว พิมพ์พายสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะกดกลั้นความกระอักกระอ่วนใจที่ต้องเอาอนาคตและศักดิ์ศรีมาเดิมพันไว้กับข้อเสนอสุดบ้าบอของคนตัวโตที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว "ถ้ายังยืนทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปลานประหารแบบนั้น ผมเกรงว่าแผนการของเราคงล่มตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวขาออกจากห้องนี้ด้วยซ้ำนะครับ คุณพิมพ์พาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นตามแบบฉบับของ 'คินน์' ดังขึ้นทำลายความเงียบ ทายาทอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษเข้ารูปขับเน้นเรือนร่างสูงสง่าดูน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตาดกหนากวาดตามองร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยประเมินความเรียบร้อย แม้ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะเอ่ยคำเหน็บแนมออกมาตามนิสัยปากร้าย แต่ใครจะรู้เล่าว่าภายใต้ความนิ่งขรึมราวน้ำแข็งขั้วโลกนั้น หัวใจของเขาในยามนี้กลับเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อได้เห็นเธอยามสวมชุดราตรีหรูหราเช่นนี้ พิมพ์พายหันขวับมาค้อนให้วงใหญ่ ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตฉายแววพยศท้าทายตามสไตล์หญิงสาวสู้ชีวิตที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แม้สถานการณ์ปัจจุบันเธอจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบก็ตาม "ถ้าคุณคินน์อยากให้ละครฉากนี้มันเนียนจนสมบูรณ์แบบจริงๆ ล่ะก็ กรุณาช่วยหุบปากคำพูดเหน็บแนมแล้วส่งยิ้มปลอมๆ ที่ดูน่าเชื่อถือกว่านี้มาให้ฉันหน่อยเถอะค่ะ... อ๊ะ!" พิมพ์พายเผลอหลุดคำลงท้ายแบบคุ้นชินออกไปนิดหน่อยก่อนจะรีบกลืนกลับแทบไม่ทันเมื่อเห็นคิ้วเข้มของอีกฝ่ายเลิกขึ้นสูงด้วยความไม่พอใจ "ระวังคำพูดหน่อยนะครับ คุณหญิงจำแลง" คินน์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวด้วยความรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์ดังเจือกลิ่นอายยาสูบจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนพิมพ์พายต้องผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ร่างสูงใหญ่โน้มใบหน้าลงมาจนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียนใสที่เริ่มขึ้นสีเรื่อโดยไม่รู้ตัว "จำไว้ว่าต่อจากนี้อีกสามชั่วโมง เราไม่ใช่แค่คนรู้จักกัน แต่เราคือ 'คู่รัก' ที่กำลังอินเลิฟกันจนคนอื่นต้องอิจฉา... มือของคุณน่ะ วางลงบนแขนผมซะดีๆ อย่าให้ผมต้องบังคับ" พิมพ์พายกัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ อยากจะยกกำปั้นขึ้นทุบใบหน้าหล่อเหลาที่กวนประสาทนี่เหลือเกิน แต่ด้วยสถานการณ์บังคับและสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างกดดัน เธอจึงทำได้แค่เอื้อมมือไปเกาะแขนแกร่งภายใต้เนื้อผ้าสูทชั้นดีไว้แน่น พร้อมกับฝืนฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริส่งให้กระจกเงาตรงหน้า "ยิ้มได้น่าเกลียดมากครับ ซ้อมใหม่" คนตัวโตกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบเบาๆ จนขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง "แต่ก็... เอาเถอะ ดีกว่าเดินไปร้องไห้ไปก้าวขาพันกันล่ะนะ" "นี่คุณ!" พิมพ์พายแยกเขี้ยวใส่ด้วยความโมโห แต่ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้เริ่มต้นขึ้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน พร้อมกับร่างของเลขานุการส่วนตัวที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน "ท่านประธานครับ แขกเหรื่อเริ่มทยอยเข้างานกันเกือบครบแล้วครับ ท่านประธานกิตติมศักดิ์และคุณแม่ของคุณคินน์ก็มาถึงห้องรับรองพิเศษแล้วเช่นกันครับ" คำว่า 'คุณแม่' ทำให้ร่างบางที่เกาะแขนอยู่สะดุ้งสุดตัว ความมั่นใจที่สะสมมาทั้งหมดราวกับถูกสูบหายไปในพริบตา มือเล็กที่เกาะแขนแกร่งอยู่เผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวจนคินน์ต้องก้มลงมอง สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือของหญิงสาว ความเก่งกล้าสามารถและปากคอเราะร้ายเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความหวาดหวั่นระคนกังวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาสั่นระริก คินน์ชะوکไปนิด แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชาฉายประกายความอ่อนโยนขึ้นมาแวบหนึ่งอย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไป มือหนาที่ใหญ่กว่าพลิกกลับมาจับมือเรียวบางของเธอเอาไว้แน่น สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่น "ไม่ต้องกลัว... ผมบอกแล้วไงว่าผมอยู่ตรงนี้" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมอย่างผิดหูผิดตา ไร้ซึ่งแววประชดประชัน มีเพียงความหนักแน่นจริงจังที่ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบอย่างประหลาด "แค่ทำตามบทบาทที่ซ้อมกันมา ยืนเคียงข้างผม และปล่อยให้ผมจัดการที่เหลือเอง" พิมพ์พายเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงคมกริบคู่นั้น ความอบอุ่นที่ส่งผ่านปลายนิ้วทำให้ความกลัวในใจบรรเทาลงไปได้บ้าง เธอยืดตัวขึ้นสูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้งก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ "ก็ได้ค่ะ... หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันต้องขายหน้ากลางงานก็แล้วกัน" ประตูห้องรับรองวีไอพีบานใหญ่เปิดออก เผยให้เห็นแสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระรานตากลางห้องจัดเลี้ยงหรูหราอลังการ เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ พร้อมกับสายตานับร้อยคู่ที่หันมาจับจ้องยังจุดเดียวทันทีที่ร่างสูงสง่าของทายาทหนุ่มมหาเศรษฐีปรากฏตัวขึ้น เคียงข้างมากับหญิงสาวปริศนาในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่สวยสะกดทุกสายตา คินน์กระชับวงแขนให้ร่างบางแนบชิดกับลำตัวมากยิ่งขึ้น สัมผัสอุ่นร้อนที่เอวคอดทำให้พิมพ์พายต้องเกร็งตัวอัตโนมัติ รอยยิ้มพริมเสน่ห์แบบฉบับนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลถูกประดับไว้บนใบหน้าหล่อเหลา ขณะที่พิมพ์พายเองก็ทำหน้าที่ 'แฟนสาว' ได้อย่างแนบเนียนตามที่ตกลงกันไว้ ทั้งคู่ก้าวเดินเคียงคู่กันลงมาจากบันไดวน ท่ามกลางเสียงฮือฮาและสายตาสอดรู้สอดเห็นของบรรดาไฮโซเซเลบในแวดวงสังคม ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนที่วางไว้... ความเนียนระดับสิบที่เธอพยายามแสดงออกมาเรียกเสียงชื่นชมจากรอบข้างได้อย่างยอดเยี่ยม จนกระทั่งพวกเขาเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะรับรอง VIP แถวหน้าสุด ซึ่งมีร่างของหญิงวัยกลางคนผู้ทรงสง่าในชุดผ้าไหมไทยสีทองกำลังนั่งจิบแชมเปญรออยู่ พร้อมกับชายสูงวัยอีกคนที่นั่งเคียงข้างกัน คินน์พาพิมพ์พายเดินเข้าไปใกล้เพื่อจะเอ่ยทักทายตามมารยาท แต่ทว่า... ทันทีที่สายตาของหญิงวัยกลางคนเงยขึ้นมาสบเข้ากับใบหน้าของพิมพ์พาย รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้เป็นมารดาคินน์ก็แข็งค้างไปทันที แก้วแชมเปญในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้นหากไม่รีบวางมันลงบนโต๊ะเสียก่อน "คุณแม่ครับ..." คินน์เอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาผิดปกติของผู้เป็นแม่ "นี่พิมพ์พายครับ... แฟนผมเอง" พิมพ์พายโค้งตัวลงไหว้ด้วยความนอบน้อมตามมารยาทอันดี แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เงยหน้าขึ้นสบตา เสียงตวาดกร้าวด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวจากปากของผู้เป็นมารดาคินน์ก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะทันที "ยัยเด็กนี่... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้! แกกล้าดียังไงถึงพาผู้หญิงคนนี้เข้ามาในงาน!" คินน์ชะงักกึก สีหน้าเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความงุนงงทันทีเมื่อหันกลับมามองมารดา สลับกับมองใบหน้าซีดเผือดของพิมพ์พายที่ตอนนี้ยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน --- โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับตัวอักษรและหัวใจของตัวละครด้วยกันนะครับ