สงครามน้ำลาย

ช้อนเงินในมือของคินน์ถูกวางกระทบจานกระเบื้องเนื้อดีจนเกิดเสียงดังเฉียบคม บ่งบอกความหงุดหงิดที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างเต็มประดา ทว่าคนนั่งตรงข้ามกลับไม่มีทีท่าสะท้านสะเทือน พิมพ์พายยังคงเคี้ยวขนมปังโฮลวีตทาแยมสตรอว์เบอร์รีอย่างเอ้อระเหย สายตาคู่สวยมองลอดผ่านกรอบแว่นใสด้วยความท้าทาย ชนิดที่ต่อให้คนหน้าตายอย่างคินน์จะแผ่รังสีความเยือกเย็นออกมาหนาเตอะแค่ไหน ก็ไม่อาจสั่นคลอนความมั่นหน้าของเธอได้แม้แต่น้อย "คุณชายครับ..." พิมพ์พายกลืนอาหารลงคอก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตชวนหมั่นไส้ "ถ้าการกินข้าวร่วมโต๊ะกับฉันมันทำให้คิ้วหนาๆ ของคุณขมวดจนปมจะผูกตายได้ขนาดนั้น แนะนำให้ไปกินในห้องเก็บของเถอะครับ เผื่อบรรยากาศอับๆ ทึบๆ จะเข้ากับความมืดมนในใจของคุณได้ดีกว่า" คินน์เงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาดุจดั่งก้อนน้ำแข็งขั้วโลกจ้องมองผู้หญิงปากเก่งตรงหน้า เขากำลังใช้ความอดทนอย่างยิ่งยวดที่จะไม่หยิบแก้วกาแฟร้อนสาดใส่หน้าสวยๆ นั่น "ถ้ามารยาทบนโต๊ะอาหารของคุณมันหาซื้อไม่ได้ตามร้านสะดวกซื้อ ผมยินดีจะออกเงินส่งคุณเข้าคอร์อบรมมารยาทสตรีชั้นสูงให้... ฟรี พิมพ์พาย" "อุ๊ย! ขอบพระคุณในความกรุณานะครับคุณคินน์" เธอยกมือไหว้แบบขอไปที รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏบนเรียวปากอิ่ม "แต่เกรงว่าเงินของคุณจะเอาไว้ไม่พอจ่ายค่าปรับเวลาฉันเถียงกรรมการคุมสอบมากกว่า... อ้อ อีกอย่าง มารยาทน่ะฉันมีครบถ้วนดีครับ ยกเว้นก็แต่... กับบางคนที่ทำตัวไม่น่าให้เกียรติกันก่อน" บรรยากาศบนโต๊ะอาหารหรูหราในเพนต์เฮาส์ใจกลางเมืองคุกรุ่นขึ้นทันตาเห็น ไอร้อนจากกาแฟดำในแก้วของคินน์ดูจะเทียบไม่ได้เลยกับอุณหภูมิความเดือดดาลในอกของเขา ตั้งแต่ผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามาในชีวิตเมื่อสองวันก่อน ระเบียบวินัยอัน The Must ของเขาก็พังไม่เป็นท่า เธอไม่ใช่แค่นักศึกษาสาวสู้ชีวิตที่จับพลัดจับผลูมาอยู่ร่วมชายคาตามเงื่อนไขทางธุรกิจของครอบครัว แต่เธอกลับเป็น 'ภัยคุกคาม' ระดับสิบริกเตอร์ที่เข้ามาปั่นป่วนหัวใจและสติสัมปชัญญะของเขาให้พังทลาย "จำกัดเขตการใช้งานของคุณซะ" คินน์วางตัวตั้งตรง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยคาดโทษด้วยความเฉียบขาด "ห้องทำงานของผม ห้ามเข้าเด็ดขาด ชั้นสองฝั่งตะวันตกห้ามย่างกราย และที่สำคัญที่สุด... เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของของใช้ส่วนตัวของผมเสียที" พิมพ์พายเลิกคิ้วสูง แสร้งทำเป็นตกอกตกใจจนต้องเอามีบทาบอก "ตายจริง! ฉันไปทำอะไรให้คุณระคายเคืองเบื้องสูงอีกแล้วล่ะครับท่านประธาน หรือว่า... การที่ฉันเผลอหยิบผ้าเช็ดหน้าสีดำของคุณมาซับเหงื่อเมื่อวานนี้ มันไปสะกิดต่อมวิตจริตอะไรของคุณเข้า?" "มันไม่ใช่แค่ผ้าเช็ดหน้า!" คินน์กระแทกเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความขัดเขินที่ถูกจับ ไต "แต่มันคือของสะสมรุ่น Limited Edition ที่ต่อให้คุณเอาชีวิตรอดจากการสอบไฟนอลสิบชาติก็ไม่มีปัญญาหาซื้อได้!" "โถ... ของรักของหวงยิ่งกว่าไข่ในหิน" พิมพ์พายแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ เธอจงใจโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างเท้าลงกับโต๊ะอาหาร ลดระยะห่างระหว่างกันลงครึ่งหนึ่ง "เก็บรักษาไว้ให้ดีเถอะครับระวังเถอะ... วันดีคืนดี ของรักของหวงพวกนั้นอาจจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย ถ้าคุณยังทำหน้าบึ้งตึงใส่ฉันไม่เลิก" "เธอขู่ผมเหรอ พิมพ์พาย" คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะฝั่งที่เธอนั่ง ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงต่ำ มือหนาทั้งสองข้างค้ำขอบโต๊ะไว้ กักตัวหญิงสาวให้อยู่ในอาณัติทันที กลิ่นหอมสะอาดจากกายสาวปะทะเข้ากับนาทีที่ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันและกัน พิมพ์พายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยไหววับเป็นประกายความตกใจชั่ววินาที ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่จู่ๆ ก็ตีรวนขึ้นมาในอก "เปล่าขู่... แค่เตือนด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อนร่วมห้อง" เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อใบหน้าคมคายหล่อเหลานั้นโน้มเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่ม "ถอยไปนะคุณคินน์... หน้าตาบึ้งๆ แบบนี้ อยู่ใกล้มากๆ แล้วมันเปลืองสายตา" "ปากเก่งนักนะ" คินน์กระซิบเสียงพร่าต่ำ ชิดริมหูกระจ่างใสของเธอ ดวงตาคมเข้มจดจ้องเรียวปากอิ่มที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในช่องท้อง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บัดนี้กลับกระหน่ำรัวรากับกลองเพล เพียงเพราะกลิ่นกายหอมหวานและสายตาที่พยายามซ่อนความเขินอายไว้ภายใต้ท่าทีดื้อรั้นนั่น "ถ้าปากของคุณมันว่างนัก... ทำไมไม่เอาเวลาไปทบทวนตำรา หรือไม่ก็หุบมันซะ ปากจะได้ไม่หาเรื่องใส่ตัว" "ถ้าฉันไม่หุบแล้วคุณจะทำไม... อุ๊บ!" คำพูดท้าทายถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อจังหวะนั้นเอง... เสียงกริ่งหน้าประตูก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นทำลายความเงียบงันและระยะห่างอันตรายระหว่างคนทั้งสองลงอย่างไม่ทันตั้งตัว คินน์ชะงัก เปลือกตาคมหลบลงเล็กน้อยเพื่อดึงสติกลับมา ขณะที่พิมพ์พายรีบผลักอกแกร่งออกห่างแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ทว่าก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงไขกุญแจประตูก็ดังขึ้นจากโถงทางเข้าด้านนอก "คุณคินน์คะ! แย่แล้วค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่โครงการรีสอร์ทแล้วค่ะ!" ร่างของเลขาฯ สาวคนสนิทพุ่งพรวดเข้ามาในห้องรับประทานอาหารด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศมาคุและท่าทีใกล้ชิดผิดปกติของเจ้าของห้องกับหญิงสาวแปลกหน้าเลยแม้แต่น้อย คินน์ผละตัวออกจากโต๊ะอย่างหัวเสีย นัยน์ตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขาก้มลงมองพิมพ์พายที่กำลังลอยหน้าลอยตาจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยด้วยความหมั่นไส้ระคนเสียดาย "รอดตัวไปนะยัยตัวแสบ" คินน์กระซิบคาดโทษทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะหันไปตวัดสายตาคมกริบใส่เลขาฯ "เกิดอะไรขึ้น พูดมา!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับตัวอักษรและหัวใจของตัวละครด้วยกันนะครับ