จูบแรกที่ไม่ได้ตั้งใจ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นในความสลัวของห้องทำงานส่วนตัว ทำลายบรรยากาศตึงเครียดที่คุกกรุ่นอยู่เมื่อครู่ลงอย่างสิ้นเชิง แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับดวงตาคมกริบของคินน์ ทายาทหนุ่มผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ นัยน์ตาคู่คมที่เคยฉายแววดุดันรากับจะกินเลือดกินเนื้อเมื่อครู่ สะดุดกึกทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บนหน้าจอ "คุณนายประภาโทรหาผมสามสายซ้อน... และนี่คือข้อความเตือนภัยจากเลขาฯ ของคุณ" คินน์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด พิมพ์พายที่ยืนกอดอกอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว หรี่ตามองปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของชายหนุ่ม เธอสังเกตเห็นกล้ามเนื้อบริเวณกรามของเขาที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่น รวมถึงสันจมูกโด่งเป็นคมที่เชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด "มีปัญหาใหญ่หลวงขนาดนั้นเลยหรือครับ คุณชาย..." หญิงสาวเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความประชดประชันตามนิสัย "หน้าตาดูเคร่งเครียดเสียจนผมเกรงว่าเส้นเลือดในสมองคุณจะระเบิดเสียก่อนที่จะได้เคลียร์เรื่องของเรานะ" คินน์หันขวับมามองร่างบางที่ยังคงยืนลอยหน้าลอยตาท้าทายเขา ความอดทนที่ถูกทดสอบมาตลอดทั้งคืนขาดผึ่งลงในวินาทีนั้นเอง ชายหนุ่มก้าวเท้าฉับๆ เข้าหาหญิงสาวด้วยความเร็วชนิดที่พิมพ์พายไม่ทันตั้งตัว พรึบ! "โอ๊ะ!" ร่างบางถูกดึงเข้าหาแผ่นอกกว้างอย่างแรง ปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณทำให้มือเรียวเล็กต้องยกขึ้นยันลาดไหล่หนาของเขาไว้เพื่อรักษาระยะห่าง ทว่ากลับกลายเป็นว่าตอนนี้เธอกำลังถูกวงแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กกักตัวไว้จนแนบชิดติดกับแผ่นอกของเขาโดยปริยาย "ปากดีนักนะพิมพ์พาย..." คินน์ก้มลงกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนขนอ่อนลุกชัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวกระเจิดกระเจิงไปชั่วขณะ "คิดว่าสถานการณ์ตอนนี้มันน่าสนุกนักหรือไง ในเมื่อคุณเป็นคนดึงผมเข้ามาพัวพันกับเรื่องบ้าๆ นี่เองตั้งแต่แรก" "ปล่อยนะ! ใครไปดึงคุณเข้ามารู้เรื่องด้วยเล่า!" พิมพ์พายพยายามบิดตัวหนี แต่ยิ่งขยับ อ้อมแขนแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากร่างกายของเขาทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบกับนัยน์ตาคมกริบที่โน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น เคมีที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกันแผ่พุ่งจนบรรยากาศร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลัน ทั้งสองฝ่ายต่างนิ่งค้างอยู่ในท่าทางล่อแหลมนั้น ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ตอกย้ำจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำของกันและกัน คินน์มองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังขยับเถียงเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาคมปลาบฉายแวววาววับบางอย่างที่ยากจะคาดเดา ความเยือกเย็นที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของความเป็นชายที่ถูกปลุกเร้าด้วยความดื้อรั้นของคนตรงหน้า และในจังหวะที่พิมพ์พายกำลังจะอ้าปากต่อว่าเขาต่อนั่นเอง... อุบัติเหตุที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เพราะความเกร็งและแรงผลักที่กึ่งปฏิเสธกึ่งต้านทาน ทำให้ข้อเท้าของหญิงสาวพลิกไปเล็กน้อย ทรงตัวไม่อยู่จนต้องโถมน้ำหนักทั้งหมดไปข้างหน้า คินน์ที่ไม่ได้ตั้งตัวเช่นกันจึงเซถอยหลังไปครึ่งก้าวตามแรงโถม ริมฝีปากของทั้งคู่ชนเข้าหากันอย่างจัง! ความนุ่มหยุ่นที่ทาบทับลงมาอย่างไร้การเตรียมตัว ทำให้โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนไปชั่วขณะ คินน์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ปฏิกิริยาแรกคือความตกใจที่สัมผัสได้ถึงความหวานนุ่มและกลิ่นอายเฉพาะตัวของหญิงสาว ส่วนพิมพ์พายนั้นแข็งค้างไปทันที สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า จูบแรก... ที่ไม่ได้มาจากความตั้งใจของใครเลยสักคน! มันไม่ใช่การสัมผัสเพียงผิวเผิน ทว่าด้วยแรงปะทะและองศาที่พอดิบพอดี ทำให้ริมฝีปากแนบสนิทกันอย่างแนบแน่น กลิ่นอายความดุดันของชายหนุ่มผสมผสานกับความตื่นตระหนกของหญิงสาวสร้างปฏิกิริยาเคมีที่ร้อนแรงเกินกว่าจะควบคุม คินน์เป็นฝ่ายได้สติก่อน ทว่าแทนที่จะผลักเธอออกตามสามัญสำนึกของสุภาพบุรุษ ความรู้สึกวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายกลับสั่งการให้มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปประคองท้ายทอยมนไว้โดยอัตโนมัติ นิ้วเรียวยาวสอดเข้าไต้กลุ่มผมนุ่มลื่น ออกแรงบังคับองศาให้ริมฝีปากบด2ขยี้ลงลึกขึ้นอย่างเผลอไผล "อื้อ..." เสียงประท้วงอู้อี้อยู่ในลำคอของพิมพ์พาย มือเล็กที่เคยดันไหล่กว้างเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทราคาแพงของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ตีรวนขึ้นมาในอกทำให้เข่าของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ดีที่วงแขนแข็งแรงของคินน์โอบกระชับเอวบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ความหวานล้ำที่ได้รับทำให้สติของคินน์หลุดลอย เขาละเมียดละไมดูดซับความนุ่มนวลนั้นราวกับคนกระหายน้ำที่เพิ่งค้นพบโอเอซิสกลางทะเลทราย ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะคุ้ม The Ice Prince แห่งวงการอสังหาริมทรัพย์พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความคลั่ง เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ทั้งคู่จมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์นั้น จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะสามัญสำนึก ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "คุณคินน์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับคุณคินน์!" เสียงตะโกนร้อนรนของเลขาฯ หน้าห้องดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมๆ กับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกเปิดออก! คินน์สะดุ้งสุดตัว ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระคนตกใจ เขาผละริมฝีปากออกจากร่างบางอย่างไม่สบอารมณ์ พิมพ์พายหอบหายใจตัวโยน ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกและเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก ทว่า... ก่อนที่คินน์จะทันได้หันไปจัดการกับคนที่บังอาจมารบกวนเวลาความเป็นส่วนตัว ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงวัยสง่างามของบุคคลที่ทำให้คินน์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด "คินน์! ทำไมแม่โทรหาลูกไม่รับสาย... แล้วนี่... หนูพิมพ์พาย มาทำอะไรอยู่ในห้องนี้กับลูกตาแก่นี่สองต่อสอง!" เสียงตวาดด้วยความตกใจและสงสัยของ "คุณนายประภา" ผู้เป็นมารดา ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงาน พร้อมกับสายตาคมกริบที่กวาดมองสภาพของลูกชายและหญิงสาวที่ยืนแนบชิดกันเนื้อแนบเนื้อ สภาพเสื้อผ้าและริมฝีปากที่เจ่อบวมฟ้องชัดเจนว่าเพิ่งผ่านอะไรมา! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "แบล็กสมิธในตำนาน" นะครับ