ตามหาหัวใจคืน

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าบูดเหมือนโดนบังคับให้มาสูดดมกลิ่นขยะแบบนั้น ก็เชิญกลับไปเถอะครับ บ้านซอมซ่อของผมไม่มีที่ให้คนมีเกียรติแบบคุณมายืนปั้นปึ่งใส่หรอก" พิมพ์พายกอดอกพิงกรอบประตูบ้านไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามแรงขยับ สายตาของเธอไม่ได้มีความเกรงใจให้กับผู้ชายที่สวมชุดสูทราคาหลักแสนยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าบ้านเช่าโทรมๆ ในซอยแคบนี้เลยแม้แต่นิดเดียว คินน์ไม่ได้ตอบโต้ทันที เขายืนนิ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบข้างด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก—มันไม่ใช่ความรังเกียจ แต่เป็นความหงุดหงิดที่เห็นผู้หญิงที่เขา 'ถือสิทธิ์' ต้องมาใช้ชีวิตในที่ที่ไม่ปลอดภัยแบบนี้ "อย่ามาเล่นตัวกับผมตอนนี้นะพิมพ์พาย" เสียงของคินน์ทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ "คุณหายไปดื้อๆ แบบนี้รู้ไหมว่ามันเสียมารยาทแค่ไหน" "เสียมารยาท?" พิมพ์พายแค่นหัวเราะพลางเหยียดยิ้ม "แล้วการที่อยู่ดีๆ ก็พังประตูห้องพักของคนอื่นเข้ามาทำตัวเป็นเจ้าชีวิต นี่เขาเรียกว่ามารยาทที่ดีเหรอคะ คุณชายคินน์?" คินน์ขยับเข้าใกล้เธออีกก้าว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวเขาผสมกับกลิ่นไอฝนที่กำลังจะตกปะทะเข้ากับจมูกของหญิงสาว ทำให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ผมบอกคุณแล้วไงว่าอย่าหายไปไหน" คินน์พูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ไอ้คำว่า 'ฆ่าตัวตายตาม' ที่ผมพูดไปเมื่อวาน... คุณคิดว่าผมล้อเล่นหรือไง?" พิมพ์พายชะงักไปครู่หนึ่ง ร่องรอยความอ่อนไหวในแววตาของคินน์ที่หลุดออกมาเพียงชั่วครู่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่คินน์กลับยื่นมือไปจับคางเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า "อย่าหลบตา" เขาสั่งเสียงเข้ม "บอกผมมาว่าทำไมถึงหนี" "เพราะฉันรู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหน และรู้ว่าคนอย่างคุณอยู่ตรงไหน" พิมพ์พายสวนกลับ ความน้อยใจที่สะสมมานานเริ่มพรั่งพรู "ชีวิตฉันมันไม่มีอะไรดีไปกว่ากองขยะที่คุณเห็นอยู่ตอนนี้หรอกครับ... เอ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณชายคินน์ไม่เคยต้องดิ้นรนอะไร" คินน์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของเธอ "ถ้าชีวิตคุณไม่มีอะไรดี... งั้นผมขอเหมาเอาชีวิตคุณไปไว้ที่บ้านผมแทนได้ไหม" คำพูดที่ดูเอาแต่ใจตามแบบฉบับเจ้าพ่ออสังหาฯ ทำเอาพิมพ์พายถึงกับพูดไม่ออก เธอพยายามจะดันตัวเขาออก แต่แรงของผู้หญิงหรือจะสู้แรงของชายหนุ่มที่ออกกำลังกายเป็นประจำอย่างคินน์ได้ "ปล่อยนะ! คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงจะมาบงการชีวิตคนอื่นได้ตลอดเวลา?" "ผมเป็นคนที่คุณเพิ่งหนีมาไง" คินน์กระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "พิมพ์พาย... ผมไม่สนหรอกนะว่าคุณจนแค่ไหน หรือภาระครอบครัวคุณจะหนักอึ้งขนาดไหน แต่สิ่งที่ผมสนคือ ต่อจากนี้ไปในทุกๆ วินาที ชีวิตของคุณต้องมีผมอยู่ในนั้น" คินน์ไม่ได้พูดเล่น แววตาของเขาจริงจังจนน่ากลัว มันไม่มีแววของความเย่อหยิ่งเหลืออยู่ มีเพียงความต้องการที่จะปกป้องและครอบครองทุกอย่างที่เป็นเธอ เขาค่อยๆ เลื่อนมือมาแตะที่หน้าผากของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ต่างไปจากท่าทีแข็งกร้าวเมื่อครู่ทำเอาพิมพ์พายใจอ่อนยวบ "คุณทำแบบนี้ทำไม..." พิมพ์พายถามเสียงแผ่ว ความกำแพงที่สร้างไว้สูงตระหง่านเริ่มพังทลายลงทีละน้อย "เพราะผมบ้าไง" คินน์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความเย้ยหยัน "บ้าที่วันๆ เอาแต่คิดถึงคุณ บ้าที่หงุดหงิดทุกครั้งที่คุณไม่รับสาย และบ้าถึงขั้นยอมมายืนตากยุงรอหน้าบ้านสังกะสีผุๆ นี่เพื่อจะบอกคุณว่า... อย่าไปไหนอีก" บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิท เสียงฝนเริ่มตกปรอยๆ ลงบนหลังคาสังกะสีกลายเป็นจังหวะดนตรีที่เร้าอารมณ์ ความเงียบระหว่างคนทั้งสองไม่ได้น่าอึดอัดอีกต่อไป แต่มันกลับเต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกที่รุนแรงจนแทบจะแผดเผา พิมพ์พายมองคนตรงหน้า... ผู้ชายที่ดูเหมือนน้ำแข็งไม่มีวันละลาย บัดนี้เขากำลังยอมก้มหัวให้กับความรักของตัวเองเพียงเพราะผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง "ถ้าฉันบอกว่าไม่ไปล่ะ?" พิมพ์พายลองเชิง คินน์ไม่ตอบคำถาม แต่เขากลับก้าวเท้าเข้ามาประชิดจนร่างของเขากดทับร่างของเธอเข้ากับประตูไม้เก่าๆ เขาโน้มหน้าลงมาจนจมูกโด่งสันชนกับปลายจมูกของเธอ แววตาของเขาฉายประกายอันตรายที่ทำให้พิมพ์พายต้องเผลอกลั้นหายใจ "งั้นผมก็คงต้องใช้วิธีสุดท้าย" เขากระซิบพลางเลื่อนมือไปโอบเอวบางไว้แน่น ก่อนจะก้มลงไปหมายจะประทับรอยจูบที่เธอเฝ้ารอมานาน... ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากเกือบจะแตะกัน เสียงบานพับประตูบ้านที่พังครืนลงมาพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ล้มกลิ้งเข้ามากลางวงสนทนาทำเอาคินน์ต้องผละออกอย่างรวดเร็วด้วยความหงุดหงิด "อุ๊ย! ขอโทษทีพี่... ไม่รู้ว่ากำลังทำ 'กิจกรรม' สำคัญกันอยู่" ร่างของชายหนุ่มร่างท้วมที่ดูคุ้นเคยในสายตาพิมพ์พายลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากกางเกง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับสายตาดุร้ายของคินน์ที่พร้อมจะเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "พี่เขย... งานเข้าแล้วล่ะ พ่อพี่เพิ่งโทรมาบอกว่า 'พวกนั้น' กำลังมาที่นี่!" คินน์ขมวดคิ้วแน่น พิมพ์พายหน้าซีดเผือดทันทีที่ได้ยินชื่อของ 'พวกนั้น' ที่เธอพยายามหนีมาตลอดทั้งชีวิต ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของตัวละครที่ผมตั้งใจรังสรรค์มาให้ทุกท่านได้สัมผัสกับความรักที่ซับซ้อนและเร่าร้อนนะครับ แบล็กสมิธในตำนาน