ยอมลดทิฐิ

"ถ้าคุณคิดว่าความเงียบจะทำให้ผมเปลี่ยนใจ บอกเลยว่าคุณประเมินคินน์คนนี้ต่ำเกินไป, พิมพ์พาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันไม่ได้เจือแววหยอกเย้า ทว่ามันเต็มไปด้วยแรงกดดันชนิดที่ทำให้บรรยากาศรอบกายอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น ท่ามกลางห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบสันกรอบหน้าคมคายของชายหนุ่มผู้เพียบพร้อม ยิ่งขับเน้นให้ดวงตาคู่คมที่จ้องมองมาดูดุดันและลุ่มลึกจนน่ากลัว คนถูกพาดพิงไม่ได้ถอยหนี พิมพ์พายเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มหยันเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวระลอกเล็กในอก มือบางทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ "ฉันไม่ได้ประเมินคุณต่ำไปหรอกค่ะ... เอ่อ, ฉันหมายถึง ฉันไม่ได้ประเมินคุณต่ำไปหรอกคินน์" เธอเกือบหลุดคำทางการออกไปตามความคุ้นชิน แต่รีบแก้เกมด้วยการตวัดสายตาสู้กลับ "แต่ดูเหมือนคุณต่างหากที่ประเมินความอดทนของฉันสูงเกินจริง เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าเรื่องของเรามันเป็นแค่... ข้อตกลงชั่วคราว" "ข้อตกลง?" คินน์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาน่าฟังแต่มันเย็นเยียบเสียจนสันหลังวาบ "คุณคิดว่าเจ็ดเดือนที่ผ่านมาสำหรับผมมันเป็นแค่กระดาษแผ่นเดียวที่มีลายเซ็นงั้นเหรอ, พิมพ์พาย?" ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย ทีละน้อย จนพื้นที่ว่างระหว่างคนทั้งคู่ถูกบีบอัดจนแทบไม่เหลืออากาศหายใจ พิมพ์พายจำต้องถอยหลังทีละก้าว จนกระทั่งแผ่นหลังบอบบางแนบสนิทติดกับบานประตูไม้เนื้อแข็งทางออก นี่คือจุดอันตรายที่สุด... ระยะห่างที่ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา มันรubกเร้าประสาทสัมผัสของเธอจนสมองปั่นป่วน "ถอยไปนะคินน์ คุณกำลังเสียสติ" เธอเตือนเสียงสั่น แม้จะพยายามพยศแค่ไหน แต่ดวงตากลมโตที่ไหวระริกก็ทรยศความกล้าหาญของตัวเองจนหมดสิ้น "ใช่... ผมกำลังเสียสติ" คินน์ยอมรับอย่างหน้าตาเฉย มือหนายื่นออกไปวางทาบบานประตูเหนือหัวไหล่ของเธอ กักขังร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแกوفةนวลเนียน "และต้นเหตุของความบ้าคลั่งทั้งหมด ก็ยืนเถียงฉอดๆ อยู่ตรงหน้านี่ไง" ความใกล้ชิดนี้รุนแรงเกินกว่าหัวใจจะรับไหว พิมพ์พายเม้มริมฝีปากแน่น เบนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาร้อนแรงที่ราวกับจะแผดเผาเธอกลายเป็นจุล หัวใจในอกเต้นรัวระคนสับสน ความรู้สึกหลากหลายตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ ทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ และ... หวั่นไหวอย่างน่าประณาม "ถ้าเหนนักก็ปล่อยฉันไปสียทีสคะ... ปล่อยให้ฉันกลับไปใช้ชีวิตของฉัน" เสียงเธอบดเบาลง เจือความสั่นเครือที่หลบไม่พ้น คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ชั่วครู่ ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะเอื้อมไปแตะปลายคางมน บังคับให้เธอหันกลับมาสบตาเขาตรงๆ อีกครั้ง แรงบีบไม่ได้รุนแรง แต่มันเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งทางหลบหนี "ผมไม่เคยปล่อยอะไรที่เป็นของผมไปง่ายๆ" คินน์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน จนคนฟังถึงกับขนลุกซู่ "คุณอาจจะคิดว่าตัวเองเป็นแค่เหยื่อในเกมธุรกิจของครอบครัวคุณ แต่สำหรับผม... พิมพ์พาย คุณคือสิ่งเดียวที่ผมยอมลดทิฐิลงมาเพื่อขอร้อง" ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งงัน คำว่า 'ยอมลดทิฐิ' ลอยเคคว้างอยู่ในอากาศ หนุ่มผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างคินน์ กำลังสารภาพความจริงที่หนักอึ้งที่สุดในหัวใจออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนน่าใจหาย พิมพ์พายเบิกตากว้าง ความรู้สึกตandระหนกวิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย คำพูดมากมายที่เตรียมไว้ใช้เถียงหายวับไปกับตา สมองขาวโพลนเมื่อตระหนักได้ว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ได้กำลังเล่นเกมเอาชนะเหมือนที่ผ่านมา ทว่า ก่อนที่เธอจะทันได้เรียบเรียงคำตอบเพื่อรับมือกับความสารภาพรักที่ไม่ทันตั้งตัว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างไร้การอนุญาต "พายจ๋า! อยู่นี่เองเหรอ ชั้นตามหาซะทั่ว... อุ๊ย!" เสียงแหลมใสของเพื่อนสนิทที่ถือวิสาสะพรวดพราดย่างสามขุมเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที เมื่อดวงตาสองข้างปะทะเข้ากับภาพอันตรายของประธานหนุ่มผู้เยือกเย็น ที่กำลังกักขังร่างของเพื่อนสาวไว้ใต้ร่มแขนในระยะประชิดชนิดที่ลมหายใจรดกัน คินน์กัดกรามกรอดด้วยความหงุดหงิดระמהคสุดขีด ขณะที่พิมพ์พายหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและตกใจสุดขีดในเวลาเดียวกัน และในวินาทีที่บรรยากาศกำลังพังทลายลงไม่เป็นท่า สายตาของบุคคลที่สามที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะเอ่ยประโยคทำลายล้างความเงียบออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ตายแล้ว! ฉัน... ฉันไม่ได้ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่ใช่ไหมเนี่ย?" แบล็กสมิธในตำนานขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ