คำตอบของหัวใจ

"ตายแล้ว! ฉัน... ฉันไม่ได้ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่ใช่ไหมเนี่ย?" เสียงอุทานที่ดังแทรกขึ้นกลางบรรยากาศอันตึงเครียดและเปี่ยมล้นด้วยแรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสอง ทำให้พิมพ์พายสะดุ้งสุดตัว ร่างบางผละออกจากอ้อมแขนที่กักขังเธอไว้ชิดกับผนังห้องพักฟื้นทันที ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อหันไปเห็นพยาบาลสาวมือใหม่ยืนหน้าตาตื่นถือแฟ้มประวัติผู้ป่วยค้างอยู่ตรงกรอบประตูที่เปิดแง้มไว้ ใบหน้าหวานของพิมพ์พายแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างกายร้อนผ่าวราวกับถูกไฟสุม เธอรีบยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกลงมาบังใบหน้าเพื่อซ่อนความเขินอาย พร้อมกับถอยหลังกูฏไปอีกสองก้าวเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัยจากผู้ชายอันตรายตรงหน้า ในขณะที่คินน์... ทายาทหนุ่มผู้เยือกเย็นและมักจะควบคุมสถานการณ์ได้เสมอ กลับแสดงสีหน้าเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาตำหนิที่ทรงพลังเสียจนพยาบาลสาวผู้น่าสงสารต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เอ่อ... คือ หมอให้มาเช็กน้ำเกลือด... เชิญคุณคินน์กับคุณพิมพ์พายตามสบายนะคะ เอ้ย... ตามสบายนะครับ!" พยาบาลสาวละล่ำละลักพูดด้วยความลนลาน รีบก้าวเข้ามาจัดการเปลี่ยนขวดน้ำเกลือดด้วยความเร็วแสง ราวกับอยากจะหายตัวไปจากห้องนี้ให้พ้นๆ ก่อนจะโค้งตัวขอโทษขอโพยแล้วถอยหลังออกจากห้องไปพร้อมกับปิดประตูปังใหญ่อย่างรู้หน้าที่ บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง ทว่าความเงียบครั้งนี้กลับหนักอึ้งและเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกที่ยังค้างคาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ พิมพ์พายยืนกอดอกแน่น สายตาหลุบมองพื้นเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตาคมกริบทรงเสน่ห์คู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นระรัวราวกับกลองเพล เธอยังจำสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือหนาที่โอบประคองเอวเธอไว้ได้แม่นยำ และยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหตัวเองที่ดันเผลอไผลไปกับบรรยากาศพาไปแบบนั้น *ให้ตายสิพิมพ์พาย! เกือบจะใจอ่อนยวบยาบให้ผู้ชายปากร้ายคนนี้ไปแล้วไหมล่ะ เกือบไปแล้วจริงๆ!* เธอกรีดร้องอยู่ในใจ ส่วนคินน์... เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเนื้อดีที่ยับย่นเล็กน้อยจากการยื้อยุดเมื่อครู่ทอดสายตามองท่าทีพยศแกแกมเขินอายของหญิงสาวตรงหน้า มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขันระคนเอ็นดู ทว่าแววตาคู่นั้นกลับลุ่มลึกและจริงจังเสียจนน่ากลัว "หลบหน้าฉันทำไมล่ะ หืมนายหญิงตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์นิดๆ แต่หนักแน่นในที พิมพ์พายหันขวับกลับมาเชิดใส่ทันที ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้นเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ "ใครหลบ? ฉันไม่ได้หลบสักหน่อย! แค่ไม่อยากยืนใกล้คนฉวยโอกาสต่างหากเล่า ถอยไปเลยนะคุณคินน์ คุณนี่มันไว้ใจไม่ได้จริงๆ" "ฉวยโอกาสตรงไหน?" คินน์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อยอย่างจงใจคุกคาม "ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเกินเลยเลยสักนิด... หรือว่าเธอเสียดายที่ยัยพยาบาลคนเมื่อกี้เข้ามาขัดจังหวะซะก่อนล่ะ?" "นี่คุณ! พูดจาบ้าอะไรเนี่ย!" พิมพ์พายหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม เธอยกมือขึ้นชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว "ใครจะไปเสียดายกัน! ฝันไปเถอะคุณคินน์ คนอย่างพิมพ์พายไม่มีทางเคลิ้มไปกับเล่ห์เหลี่ยมของคุณหรอกนะ บอกไว้ก่อน!" "ปากแข็งชะมัด" คินน์พึมพำเบาๆ แต่สายตาที่มองเธอนั้นกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความเกรี้ยวกราดและเยชาชาถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ท่าทีถือตัว "แล้วไอ้ท่าทางดื้อรั้นนี่ จะเลิกทำเมื่อไหร่รู้ตัวไหมว่าตัวเองเพิ่งออกจากห้องผ่าตัดมานะ พิมพ์พาย" คำพูดนั้น... แม้จะเจือด้วยกระแสตัดพ้อเล็กๆ แต่มันกลับแฝงความห่วงใยเอาไว้จนคนฟังอย่างเธอรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่ได้ พิมพ์พายเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายแววเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด ขอบตาของเขาคล้ำเล็กน้อยจากการไม่ได้พักผ่อนติดต่อกันหลายชั่วโมง... ตั้งแต่วินาทีที่เธอเข้าห้องผ่าตัด จนกระทั่งฟื้นขึ้นมา ผู้ชายคนนี้ก็ไม่เคยห่างไปไหนเลย แต่กระนั้น... กำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องหัวใจตัวเองก็ยังคงตั้งตระหง่าน เธอยังมีภาระ มีปมปัญหาชีวิตที่หนักอึ้งเกินกว่าจะเอาตัวเองเข้าไปผูกติดกับทายาทมหาเศรษฐีผู้เพียบพร้อมอย่างเขา "ฉันดูแลตัวเองได้ คุณกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ" พิมพ์พายหลบสายตาเอ่ยเสียงเบาลง "เรา... อยู่กันคนละโลกนะคุณคินน์ อย่ามาเสียเวลาทุ่มเทกับฉันเลย" ห้องทั้งห้องเงียบลงไปถนัดตาเมื่อประโยคนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง คินน์ชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มมุมปากเลือนหายไป เหลือเพียงแววตาที่คมกริบและลุ่มลึกยิ่งกว่าเดิม ความเงียบงันดำเนินไปชั่วอึดใจ ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างไร้ซึ่งช่องว่าง มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นกราบกุมใบหน้าเนียนนบังคับให้ดวงตากลมโตคู่นั้นเงยขึ้นสบตากับเขาตรงๆ "มองตาฉันสิ พิมพ์พาย" น้ำเสียงของคินน์ทุ้มต่ำจริงจัง ทรงพลังเสียจนเธอนิ่งงัน "คนที่บอกว่าเราอยู่คนละโลก... คือเธอ หรือเป็นเพราะเธอไม่กล้าพอที่จะเปิดใจรับความจริงกันแน่?" "ฉัน..." พิมพ์พายพูดไม่ออก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ไออุ่นจากร่างกายของเขาล้อมรอบตัวเธอไว้ทุกทิศทาง "ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าเธอจะมาจากโลกไหน หรือมีภาระบ้าบออะไรที่คอยฉุดรั้งเธอไว้" คินน์เอ่ยต่อ น้ำเสียงหนักแน่นจริงจังจนหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "เพราะนับตั้งแต่วินาทีที่ฉันตัดสินใจก้าวเข้ามาในชีวิตเธอ... โลกของเราก็คือโลกใบเดียวกันแล้ว พิมพ์พาย" คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาจากปากผู้ชายสายเย็นชา ปากร้าย และถือตัวคนนี้ มีอานุภาพรุนแรงยิ่งกว่าอาวุธใดๆ ในโลก มันทั้งดุดัน เอาแต่ใจ และเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้าง พิมพ์พายรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะระเบิดอัดแน่นด้วยความรู้สึกที่โถมเข้ามาจนตั้งรับไม่ทัน เธออยากจะเถียง อยากจะหาคำพูดคมคายมาปฏิเสธเขาเหมือนทุกครั้ง แต่ริมฝีปากกลับหนักอึ้ง สมองขาวโพลนไปหมด ยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่สะท้อนภาพเงาของเธออยู่เพียงคนเดียว "คำตอบของเธอ... คืออะไร หืม?" คินน์กระซิบถามชิดริมใบหู เสียงทุ้มพร่าสั่นระริกเล็กน้อยอย่างคน1ที่กำลังอดกลั้นต่อความรู้สึกอันล้นAปรี่ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของพิมพ์พายกระเจิดกระเจิง นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ระใบหน้าของเธอแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนและทะนุถนอมผิดคาด ทำเอาหัวใจดวงน้อยสั่นไหวรุนแรง เธอกำชายเสื้อยับย่นของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว สมองตีกันยุ่งเหยิงระหว่างความกลัวที่จะเจ็บปวด กับความโหยหาอ้อมกอดอุ่นๆ นี้ พิมพ์พายอ้าปากทำท่าจะเอ่ยบางอย่าง... ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างลังเล ดวงตากลมโตสั่นไหวด้วยความสับสนขั้น3สุดขีด ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังจะเอื้อنเอ่ยคำตอบที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจออกไป *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูดังแทรกขึ้นอีกครั้งอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมกับร่างสูงสง่าของบุคคลที่ไม่คาดฝัน ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้องพักฟื้นด้วยสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก "ฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรสำคัญอีกใช่ไหม... ลูกชายตัวดี" สิ้นเสียงทุ้มทรงอำนาจที่เอ่ยทักทาย ร่างกายของคินน์ก็พลันเกร็งขึงขึ้นทันที ดวงตาคมกริบที่เคยอ่อนแสงเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาในเสี้ยววินาที พิมพ์พายเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ยามเมื่อมองเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน —โปรดติดตามตอนต่อไป— ขอบคุณทุกกำลังใจที่ร่วมเดินทางเคียงข้างกันมาเสมอนะครับ