ความใส่ใจที่ปิดไม่มิด

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัว คินน์ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตที่กำลังแสดงตัวเลขความเสียหายของโครงการล่าสุด เขากวาดสายตากลับมามองหญิงสาวอีกครั้ง พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำเอาพิมพ์พายอยากจะมุดแผ่นดินหนี "เธอ... ห้ามไปไหนทั้งนั้น จนกว่าฉันจะจัดการเรื่องนี้เสร็จ เข้าใจไหม?" ทว่าความเด็ดเดี่ยวในประโยคคำสั่งนั้น กลับพังทลายลงในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงต่อมา พิมพ์พายที่โหมอ่านเอกสารและตรวจบัญชีให้เขาติดต่อกันข้ามวันข้ามคืน นั่งคอพับคออ่อนฟุบหลับคาโซฟาตัวยาว ความเหนื่อยล้าสะสมทำให้แม้แต่เสียงเคาะแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์รัวๆ ของคินน์ก็ยังไม่สามารถปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาได้ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่นอนขดตัวด้วยความหนาวจากเครื่องปรับอากาศที่เปิดเย็นเฉียบ คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย ความหงุดหงิดที่ปกติมักจะพุ่งพล่านเวลาเจอฤทธิ์เดชของเธอ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ คินน์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานอย่างเงียบเชียบ ฝีเท้าย่างก้าวเข้าไปหาคนที่กำลังหลับสนิทอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเสียงลมหายใจของตัวเองจะไปรบกวนความฝันของเธอ ร่างสูงยืนค้ำหัวโซฟาอยู่ครู่หนึ่ง มองใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้มีรอยคล้ำใต้ตาจางๆ จากการอดนอน ปากบางที่ชอบต่อปากต่อคำกับเขาเวลาตื่น บัดนี้เผยอออกเล็กน้อยอย่างน่าหมั่นไส้... และน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกัน "ตัวแสบเอ๊ย... ดื้อนักนะ" เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เบาเสียยิ่งกว่าเสียงกระซิบ มือหนายื่นออกไปหมายจะจัดท่าทางให้เธอนอนสบายขึ้น แต่พอปลายนิ้วสัมผัสโดนหัวไหล่บอบบางที่สั่นเทาเล็กน้อยเพราะความเย็น เขาก็ชะงักไปชั่วขณะ ผิวเธอยังคงเย็นเฉียบ... คินน์ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม เขาไม่รอช้าที่จะถอดเสื้อสูทเนื้อดีราคาแพงของตนเองออก แล้วบรรจงคลุมทับลงบนร่างของพิมพ์พายอย่างเบามือที่สุด กลิ่นน้ำหอมบุรุษปะปนกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาโชยเข้าจมูกคนหลับ ทำให้ร่างบางขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นนั้นโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าเนียนซุกเข้าหาซอกสูทของเขาอย่างแนบเนียน หัวใจของท่านประธานหนุ่มกระตุกวูบอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว เขา দাঁড়นิ่งค้างอยู่ในท่ากึ่งโน้มตัวลงไป โครงหน้าคมคายขึ้นสีแดงจางๆ ที่ข้างแก้มอย่างยากจะควบคุม แม้จะพยายามบอกตัวเองว่านี่คือความรับผิดชอบในฐานะเจ้านายที่จ้างเธอมาทำงานล่วงเวลา แต่ไอความร้อนที่แผ่ซ่านมาจากอกข้างซ้ายมันปฏิเสธความจริงข้อนั้นไม่ได้เลย คินน์ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมตรงหน้าโซฟา ดวงตาคมกอดอกมองสำรวจใบหน้าของเธอในระยะประชิด ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนออกให้อย่างเผลอไผล สัมผัสนุ่มมือทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด "ถ้าเธอตื่นมาแล้วมาเถียงฉันเหมือนเดิม... ฉันจะหักเงินเดือนเธอจริงๆ ด้วย พิมพ์พาย" เขาพูดพึมพำเบาๆ พร้อมกับอมยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างคนพ่ายแพ้ เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีพนักงานคนไหนในบริษัทเคยมีโอกาสได้เห็นมาก่อน แต่ความเงียบสงบและบรรยากาศละมุนละไมนั้นอยู่ได้ไม่นาน... *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของคินน์แผดเสียงดังลั่นทำลายความเงียบในยามวิกาลจนร่างบางบนโซฟา สะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ พิมพ์พายลุกขึ้นพรวดพราดจนลืมตัวว่ามีเสื้อสูทของใครคลุมอยู่ ทำให้เสื้อตัวนั้นร่วงลงมากองที่ตัก "อุ๊ย! อะไรเนี่ย..." เธอยกมือขึ้นขยี้ตา ปรับโฟกัสสายตาที่พร่ามัว ก่อนจะหันไปเห็นคินน์ที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ตื่นแล้วก็ดี เลิกทำตัวเป็นภาระแล้วลุกไปล้างหน้าซะ" คินน์ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเย็นชาและห้วนกระด้างอย่างรวดเร็ว เพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธเมื่อครู่ พลางก้าวฉับๆ กลับไปที่โต๊ะทำงานเพื่อรับโทรศัพท์ พิมพ์พายกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง เธอก้มลงมองเสื้อสูทราคาแพงที่พาดอยู่บนตัก สลับกับแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังยืนหันหลังคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด *กลิ่นน้ำหอมนี่... ของเขาชัวร์ แล้วทำไมฉันถึงมาห่มเสื้อเขาได้ล่ะเนี่ย? หรือว่าตาบ้านั่นจะ...* ความคิดในหัวยังไม่ทันตกผลึก เสียงทุ้มต่ำของคินน์ที่วางสายโทรศัพท์ลงและหันกลับมามองเธอก็ทำให้เธอต้องชะงัก "พิมพ์พาย..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเป็นจริงจังจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่ซ่อนความกังวลเอาไว้ไม่มิด "คนที่เธอพยายามหนีมาตลอด... ตอนนี้มันรู้ที่อยู่ของเราแล้ว" หัวใจของพิมพ์พายหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทั่วทั้งร่างเย็นเฉียบขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของเขา "มันกำลังขึ้นมาบนชั้นนี้... อีกไม่ถึงสองนาที" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของคนทั้งคู่ในตอนนี้นะครับ