ไข้ใจคนปากแข็ง

กลิ่นอายความเย็นเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่ากลัวเท่ากับแผ่นกระดาษในมือของเลขาฯ หนุ่มที่สั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ ร่างชดช้อยของเลขาฯ สาวคนสนิท—ผู้ซึ่งปกติจะรักษามาตร Z คุมอารมณ์ได้อย่างไร้ที่ติ—ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง พร้อมกับใบหน้าซีดเผือกที่เอ่ยประโยคพลิกผันสถานการณ์ให้ดิ่งเหวในพริบตา "คนของเรา... เจอหลักฐานชิ้นใหม่ในกองเพลิงเก่าที่เพิ่งถูกขุดพบเมื่อคร่าวนี้ และ... และดูเหมือนว่าคนที่อยู่เบื้องหลังการตายของคุณพ่อคุณ จะไม่ใช่คนนอกตระกูลอย่างที่เราคิดครับ!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับอากาศถูกดูดออกไปจากห้อง คินน์นิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววดุดันและเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่น่ากลัว ก่อนที่กรามคมจะขบเข้าหากันจนสันนูนขึ้นมา "พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ มันไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำสั่งให้เธอกลืนคำพูดนั้นกลับลงคอไปเสีย "ดิฉันไม่ได้พูดเล่นค่ะท่าน... เอ๊ย! ผม... ผมหมายถึงหลักฐานชิ้นนี้ระบุชื่อสกุลของผู้ถือหุ้นใหญ่คนปัจจุบันอย่างชัดเจน" เลขาฯ หนุ่มละล่ำละลักละลานด้วยความหวาดกลัว คินน์ไม่ได้ตอบโต้อะไรอีก ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ความเครียดสะสมจากการหักเหลี่ยมเฉือนคมใน0ธุรกิจตลอดสัปดาห์ ผสมผสานกับข่าวร้ายช็อกโลกที่เพิ่งกระแทกเข้ากลางหน้าอก ทำให้พิษไข้ที่ก่อตัวเงียบๆ ในร่างกายมาระยะหนึ่งปะทุขึ้นอย่างรุนแรงในชั่วพริบตา โลกทั้งใบหมุนเคว้ง ความร้อนรุ่มแผดเผาจากภายในจนลมหายใจร้อนผ่าว คินน์ยกมือขึ้นกุมขมับ ร่างกายที่เคยสง่างามและเต็มไปด้วยพละกำลังกลับอ่อนปวกเปียกจนน่าใจหาย ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบลงไปพร้อมกับเสียงตกใจของเลขาฯ ที่ร้องเรียกชื่อเขาเสียงหลง *** "คุณคินน์! คุณคินน์คะ... เฮ้ย! คุณคินน์ครับ!" พิมพ์พายที่เพิ่งเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารสำคัญ เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นร่างของประธานหนุ่มจอมปากร้ายฟุบคาโต๊ะทำงานไปแล้ว เธอโยนแฟ้มในมือทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี แล้วพุ่งปรี่เข้าไปประคองร่างนั้นทันที "นี่! ตื่นสิคะ... เอ๊ย คุณคินน์! เป็นบ้าอะไรเนี่ย อยู่ๆ มาสลับโชว์ดราม่าอะไรตอนนี้!" พิมพ์พายเขย่าร่างหนาเบาๆ แต่ไร้การตอบสนอง เมื่อฝ่ามือแตะโดนหน้าผากกว้าง ความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว "โอ้โห... ตัวร้อนเป็นไฟเลยนี่หว่า!" ด้วยความที่ห้องทำงานส่วนตัวของคินน์มีห้องพักผ่อนส่วนตัวอยู่ด้านใน พิมพ์พายจึงต้องออกแรงฮึดทั้งหมดที่มี ลากแขนแกร่งพาดบ่าแล้วประคองร่างสูงใหญ่ที่หมดสติให้เดินโซเซเข้าไปด้านใน แม้ปากจะบ่นอุบอิบตลอดทางด้วยความหมั่นไส้ระคนตกใจ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด หลังจากวางร่างของทายาทหมื่นล้านลงบนเตียงนอนนุ่ม พิมพ์พายก็รีบวิ่งไปหยิบกะละมังใส่น้ำและผ้าขนหนูผืนเล็กในห้องน้ำออกมาทันที เธอนั่งลงข้างเตียง บิดผ้าให้หมาดด้วยมืออันสั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะบรรจงเช็ดซับไปตามใบหน้าคมคายที่ตอนนี้แดงก่ำเพราะพิษไข้ "ปากร้ายนักนะ... เวลาป่วยทำไมไม่เห็นเก่งเหมือนตอนสั่งงานชาวบ้านเขาเลยล่ะพ่อคุณ" พิมพ์พายพึมพำเบาๆ ขณะที่มือเรียวเลื่อนผ้าขนหนูจากหน้าผากมนลงมาตามสันจมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากหยักที่ปิดสนิท แม้ในยามหลับใหลไร้พิษสง คินน์ก็ยังคงขมวดคิ้วมุ่นราวกับกำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้คนเดียว ความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกอันเย็นชาและเย่อหยิ่ง ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าเขากำลังเผชิญกับมรสุมชีวิตครั้งใหญ่ ทั้งเรื่องธุรกิจ และ... เรื่องปมการตายของคุณพ่อที่เพิ่งถูกกระชากหน้ากากออกมาเมื่อครู่ ขณะที่เธอกำลังจะดึงผ้าออก ปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดของคนป่วยก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธออย่างรวดเร็ว พิมพ์พายสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่ลืมขึ้นมองเธออย่างช้าๆ แม้แววตาจะสะลึมสะลือและอ่อนล้าจากพิษไข้ แต่ประกายความดื้อรั้นและดุดันยังคงอยู่ครบถ้วน "ใครอนุญาตให้เข้ามาในห้องส่วนตัวของฉัน..." เสียงแหบพร่าเอ่ยลอดริมฝีปากที่แห้งผาก แต่น้ำเสียงยังคงไว้ซึ่งฟอร์มอันจัดจ้าน "นี่ฉันเป็นคนแบกคุณเข้ามาจนหลังแทบหักนะยะ! แทนที่จะขอบคุณ ยั๫มีหน้ามาทำเสียงดุใส่ฉันอีกเหรอ ปล่อยมือเลยนะ ฉันจะเช็ดตัวให้ต่อ ตาบ้าเอ๊ย!" พิมพ์พายเอ็ดใส่เสียงเขียว พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่คินน์กลับยิ่งออกแรงบีบกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม "ไม่ต้อง... ฉันไม่ได้เป็นอะไร..." คินน์พยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่ความวิงเวียนทำให้เขาเซถลาเข้าหาอกบางของหญิงสาวโดยอัตโนมัติ ร่างชดช้อยถูกแรงปะทะดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนกว้างอย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศอบอวลอยู่ปลายจมูก พิมพ์พายตัวแข็งทื่อ ลลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อใบหน้าคมคายของคนป่วยซบลงตรงซอกคอของเธอพอดี ลมหายใจร้อนผ่าวนั้นเป่ารดผิวเนื้อจนเธอขนลุกซู่ "คุณคินน์... ถอยไปเลยนะ คุณไข้ขึ้นสูงจนเพ้อใหญ่แล้วมั้งเนี่ย!" พิมพ์พายพยายามดันไหล่กว้างออก แต่คินน์กลับกระชับกอดเอวบางไว้แน่นขึ้น ใบหน้าที่ซบอยู่กับลาดไหล่ของเธอกลับขยับเข้ามาใกล้กกหู จนเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก "อยู่เฉยๆ น่า... พิมพ์พาย..." น้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติผิดวิสัย และความอบอุ่นจากร่างของเขาที่ถ่ายทอดผ่านมา ทำให้สมองของหญิงสาวขาวโพลนไปหมด ความโกรธเคืองและความปากจัดก่อนหน้านี้ละลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความสั่นไหวที่ก่อตัวขึ้นในช่องท้องอย่างประหลาด เคมีที่ดึงดูดกันอย่างรุนแรงทำให้บรรยากาศในห้องเงียบงันลง มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะลึกซึ้งเกินเลยไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาอย่างไรมารยาท "คุณคินน์ครับ! แย่แล้วครับ! บอร์ดบริหารฝ่ายค้านกำลังเรียกประชุมด่วนเพื่อ... อ๊ะ!" เลขาฯ หนุ่มที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที ภาพตรงหน้าทำให้เขาเบิกตากว้างอ้าปากค้าง ประธานบริษัทผู้เย็นชาและไร้พ่าย กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่บนเตียงกับเลขานุการสาวปากแซ่บในสภาพที่ดูยังไงก็... ไม่น่าใช่การปรึกษาเรื่องงาน! คินน์ตวัดสายตาดุดันคมกริบมองไปยังผู้บุกรุกทันที รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างที่กำลังป่วยไข้จนเลขาฯ หนุ่มกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ลง ขณะที่พิมพ์พายหน้าแดงก่ำรีบผลักอกพระเอกหนุ่มออกสุดแรงแล้วกระโดดเด้งลงจากเตียงแทบไม่ทัน ดวงตาคมกริบของคินน์หันกลับมามองพิมพ์พายที่ยืนหอบหายใจหน้าแดงแจ๋อยู่ข้างเตียง ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเหยียดยิ้มร้ายกาจออกมา ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย "ประชุมด่วนงั้นเหรอ..." คินน์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับลุกโชนด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้คนอ่านต้องใจหายวาบ "ดี... บอกพวกมันว่าฉันจะไปเดี๋ยวนี้ แต่ก่อนอื่น..." เขากวาดสายตากลับมามองหญิงสาวอีกครั้ง พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำเอาพิมพ์พายอยากจะมุดแผ่นดินหนี "เธอ... ห้ามไปไหนทั้งนั้น จนกว่าฉันจะจัดการเรื่องนี้เสร็จ เข้าใจไหม?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ