ศัตรูในคราบพันธมิตร

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในห้องโถงใต้ดินของมหาวิหารรกร้าง แสงไฟจากคริสตัลเวทมนตร์สีฟ้าอมม่วงกะพริบไหวสลัว ทอดเงายาวเหยียดของกลุ่มผู้เล่นระดับท็อปสี่คนที่กำลังยืนล้อมรอบแท่นบูชาหินอ่อนสีดำสนิท เบื้องหน้าของพวกเขาคือ ‘แกAนกลางอัลกอริทึม’ ไอเทมเควสต์ระดับตำนานที่เรย์และเอลล่าใช้เวลาฝ่าฟันอุปสรรคและคำนวณความน่าจะเป็นนับร้อยครั้งกว่าจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้ “เยี่ยมมาก... ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่คาดการณ์ไว้จริง ๆ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รอยยิ้มที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของ ‘คาร์ล’ หัวหน้ากิลด์มังกรฟ้าและผู้เล่นอันดับต้น ๆ ของเซิร์ฟเวอร์ บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองไปยังแก่นกลางอัลกอริทึมที่กำลังเปล่งแสงเรืองรอง แต่กลับจ้องมองแผ่นหลังของเรย์ที่กำลังง่วนอยู่กับการถอดรหัสเกราะป้องกันเวทมนตร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เรย์ชะงักปลายนิ้วที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศ การคำนวณตัวเลขและสัดส่วนตรรกะในหัวหยุดชะงักลงชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะระบบป้องกันของหินรูนมีความซับซ้อนเกินกว่าจะรับมือ แต่เป็นเพราะ... เสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวต่างหาก [แจ้งเตือนระบบ: สถานะความสัมพันธ์ของปาร์ตี้เปลี่ยนจาก 'พันธมิตร' เป็น 'ความเป็นปรปักษ์'] [คำเตือน: ท่านกำลังตกเป็นเป้าหมายการโจมตีจากผู้เล่น 'คาร์ล', 'ไวเปอร์' และ 'ลูน่า'] บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เอลล่าที่ยืนระวังหลังอยู่ไม่ไกลสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ดวงตากลมโตหรี่ลง ร่างเพรียวบางดีดตัวถอยหลังกลับมายืนเคียงข้างเรย์ในเสี้ยววินาที พร้อมกับดาบสั้นคู่ใจในมือที่ส่องประกายแสงสีเงินยววงต้อนรับความมืด “เรย์...” เอลล่ากระซิบเสียงต่ำ น้ำเสียงไร้ซึ่งความร่าเริงตามปกติ มีเพียงความดุดันดั่งนักล่าที่พร้อมขย้ำเหยื่อ “ข้างหลัง... พวกมันไม่ได้มาในฐานะมิตรตั้งแต่แรกแล้ว” เรย์ค่อย ๆ ยืดตัวตรง หันกลับไปเผชิญหน้ากับสหายร่วมรบที่ร่วมฝ่าฟันดันเจี้ยนระดับนรกมาด้วยกันตลอดสามวันที่ผ่านมา แววตาของเรย์ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความตกใจ มีเพียงความเย็นชาที่สะท้อนผ่านเลนส์แว่นตาที่สะท้อนแสงไฟสีฟ้า “ฉันคาดการณ์ความน่าจะเป็นของการหักหลังไว้สามสัปดาห์...” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดถึงสภาพอากาศ “แต่ไม่คิดว่านายจะอดทนรอให้ถึงห้องสุดท้ายได้ คาร์ล... การลงทุนลงแรงมาด้วยกันตลอดทาง เพื่อแลกกับการเป็นคนลงมือเองในวินาทีสุดท้าย มันคุ้มค่ากับค่าเสียโอกาสทางเวลาขนาดนั้นเลยหรือไง” คาร์ลหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ารังเกียจก้องกังวานไปทั่วห้องโถง ไวเปอร์ มือธนูอันดับหนึ่งของกิลด์ก้าวออกมาจากมุมมืด คันธนูในมือขึ้นสายลูกศรอาบยาพิษสีเขียวเข้มเล็งตรงมาที่ศีรษะของเอลล่าอย่างแม่นยำ ขณะที่ลูน่า นักเวทสาวผู้ใช้มนตร์มายา กำลังร่ายวงแหวนเวทสีแดงฉานปิดตายทางออกทุกเส้นทาง “สมกับที่เป็นมันสมองอันดับหนึ่งของฝ่ายวิเคราะห์ข้อมูล... ฉลาดเป็นกรดจนน่าหมั่นไส้จริง ๆ เรย์” คาร์ลกล่าวพลางยักไหล่ สีหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง “นายคิดว่าคนอย่างฉันจะยอมก้มหัวให้กิลด์อันดับหนึ่งไปตลอดกาลหรือไง? แก่นกลางอัลกอริทึมนั่นและข้อมูลการอัปเดตระบบก่อนใคร... มันคือตั๋วใบเดียวที่จะทำให้กิลด์มังกรฟ้าครอบครองเซิร์ฟเวอร์นี้แบบเบ็ดเสร็จ และฉันไม่มีวันยอมแบ่งมันให้ใคร แม้แต่แก... ที่เป็นคนช่วยเปิดทางให้ก็ตามที” “โลภมาก... และโง่เขลา” เอลล่าพ่นคำพูดออกมาอย่างไม่ไว้หน้า ร่างบางก้าวขึ้นมาบังหน้าเรย์ครึ่งก้าว ไอสังหารพวยพุ่งออกจากร่างจนเกิดเป็นระลอกคลื่นอากาศบิดเบี้ยว “คิดว่าคนระดับพวกแก จะชนะพวกเราในพื้นที่ปิดตายแบบนี้ได้จริง ๆ น่ะหรือ?” “หึ อดีตเกมเมอร์ระดับตำนานที่สูญเสียความทรงจำไปครึ่งหนึ่ง กับนักวางแผนที่ไม่มีแม้แต่ทักษะการต่อสู้ระยะประชิด... พวกเธอคิดว่าตัวเองเหลือแต้มต่ออะไรอีกงั้นเหรอ?” ไวเปอร์แสยะ ริมฝีปากหยักยิ้มเหี้ยมเกรียม “ลูกศรดอกนี้เคลือบด้วยพิษอัมพาตขั้นสูงสุด ต่อให้เป็นบอสระดับเลเวลร้อยก็ยังต้องล้มลง นายเองก็เตรียมตัวไปเกิดใหม่พร้อมกับความฉลาดอวดดีนั่นได้เลย เรย์!” พริบตาเดียว ลูกศรอาบยาพิษก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูงเกินกว่าสายตามนุษย์จะมองทัน เป้าหมายคือจุดตายตรงหน้าอกของเรย์! แต่ทว่า... เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อnหนีแม้แต่น้อย มือเรียวบางของเอลล่าสะบัดออก ดาบสั้นในมือฟาดฟันประกายแสงสีเงินเข้าปะทะกับลูกศรกลางอากาศจนเกิดเสียงดังสนั่น ‘เคร้ง!’ สะเก็ดไฟกระเด็นว่อน แรงกระแทกทำให้เอลล่าต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่มันก็มากพอที่จะเบี่ยงวิถีของลูกศรให้พุ่งเฉี่ยวหัวไหล่ของเรย์ไปปักลงบนผนังหินด้านหลังจนเกิดควันพิษพวยพุ่ง “เรย์! อย่ามัวแต่คำนวณอยู่ ช1องทางถอย...” เอลล่าร้องเตือน เมื่อพบว่าวงแหวนเวทสีแดงของลูน่ากำลังบีบตัวแคบเข้ามาเรื่อย ๆ “ไม่ต้องถอยห่างหรอก เอลล่า...” เรย์ยกมือขึ้นดันกรอบแว่นเล็กน้อย แววตาคู่คมฉายประกายแสงวาวโรจน์แปลกประหลาด “เพราะตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ ฉันไม่ได้คำนวณแค่ ‘ทางหนี’ เอาไว้หรอกนะ... แต่คำนวณ ‘จุดจบ’ ของพวกมันไว้เรียบร้อยแล้วต่างหาก” สิ้นคำพูดของเรย์ พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของคาร์ลและพรรคพวกก็พลلงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รูนเวทมนตร์สีฟ้าที่เรย์แอบสลักไว้บนพื้นตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าห้องโถงสว่างวาบขึ้นพร้อมกันเป็นตาข่าย! [แจ้งเตือนระบบ: สกิล 'กับดักตรรกะผกผัน' ทำงาน!] [ผู้เล่นคาร์ล ไวเปอร์ และลูน่า ถูกจำกัดการเคลื่อนไหว 100% เป็นเวลา 30 วินาที!] “บ้านน่า! เป็นไปได้ยังไง แกแอบลงอาคมตั้งแต่ตอนไหนกัน!” คาร์ลเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายของเขาถูกโซ่ตรวนเวทมนตร์สีฟ้าโปร่งแสงตรึงไว้กับพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ไวเปอร์พยายามจะง้างคันธนูแต่แขนทั้งสองข้างกลับแข็งทื่อราวกับถูกหล่อด้วยเหล็กกล้า เรย์ก้าวเดินผ่านหน้าเอลล่าช้า ๆ ไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคาร์ลที่กำลังกัดฟันกรอดด้วยความแค้น ดวงตาสองสีใต้กรอบแว่นมองต่ำลงมาด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนา “ความโลภทำให้นายมองข้ามรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ไป... คาร์ล นายคิดว่าฉันยอมเสียเวลาถอดรหัสเกราะป้องกันช้ากว่ากำหนดสามวินาทีไปทำไมกันล่ะ?” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เย็นชาจนกระดูกสันหลังของผู้เล่นระดับท็อปต้องเยือกแข็ง “ก็เพื่อซื้อเวลาให้ระบบกับดักอัตโนมัติทำงานสมบูรณ์ 100% ยังไงล่ะคะ” “แก... แกมันปีศาจชัด ๆ!” คาร์ลคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เรย์ไม่ได้สนใจเสียงคำรามนั้น นิ้วเรียวยาวแตะลงไปที่แก่นกลางอัลกอริทึมเพื่อดึงข้อมูลส่วนสุดท้าย ทันใดนั้น หน้าจออินเทอร์เฟซสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระดับสูงสุดที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ [แจ้งเตือนระบบระดับ SSS: ผู้เล่น 'เรย์' ทำภารกิจลับ 'หัวใจแห่งอัลกอริทึม' สำเร็จลุล่วง] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นภายนอก 'เงาปริศนา' กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ระบบหลัก] [คำเตือนจากระบบ: ประตูมิติแห่งความทรงจำที่ถูกผนึกกำลังจะเปิดออก... และสิ่งที่อยู่เบื้องหลังความจริง... กำลังลืมตาตื่นขึ้นแล้ว!] พรีสต์สายลุยขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคไปกับเรย์และเอลล่าในตอนนี้นะคะ!