ความอบอุ่นในโลกจำลอง

ไอน้ำอุ่นจัดที่ลอยกรุ่นขึ้นมาจากบ่อน้ำแร่ธรรมชาติ สะท้อนแสงเรืองรองสีฟ้าครามจากผลึกคริสตัลโบราณที่ฝังอยู่ตามผนังถ้ำหินย้อย กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรป่าสกัดระดับสูงช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดจากการปะทะกับฝูงอสูรเงาในดันเจี้ยนชั้นลึกเมื่อหลายชั่วโมงก่อน เรย์นั่งพิงแผ่นหลังเข้ากับโขดหินเรียบลื่น ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่ลอยอยู่เบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวขยับปัดตารางโค้ดข้อมูล บรรทัดอัลกอริทึมของระบบเกมถูกวิเคราะห์และจัดระเบียบใหม่อย่างเงียบเชียบ ความแม่นยำและเหตุผลรองรับทางตรรกะคือสิ่งที่เขายึดถือเสมอ แม้กระทั่งในโลกเสมือนจริงแห่งนี้ "นั่งเกร็งตัวคำนวณตัวเลขอะไรอยู่ได้ทุกวี่ทุกวันคะ คุณนักวางแผน" เสียงใสที่เจือความขี้เล่นดังขึ้นทำลายความเงียบ เอลล่าก้าวเดินขึ้นมาจากผืนน้ำระยิบระยับ หยาดน้ำใสเกาะพราวบนผิวเนียนละเอียด เส้นผมสีเงินยวงเปียกชุ่มแนบลู่ไปกับกรอบหน้าคมคาย เธอกระโดดลงมานั่งลงบนโขดหินใกล้ๆ ไม่ได้รักษาระยะห่างตามแบบแผนของคนแปลกหน้าแม้แต่น้อย ความสนิทสนมที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ตลอดการเดินทางทำให้บรรยากาศรอบตัวพวกเขามีความอบอุ่นอย่างประหลาด เรย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ข้อมูลลงในระบบเล็กน้อย เขาดึงสายตากลับจากหน้าต่างโปร่งแสง หันไปมองสหายร่วมรบที่นั่งอยู่เคียงข้าง "ผมแค่วิเคราะห์ค่าความเสียหายของเวทมนตร์ธาตุแสงที่คุณใช้เมื่อตอนอยู่ในถ้ำผลึก... อัตราการฟื้นมานาของคุณมันเกินขีดจำกัดมาตรฐานของอาชีพเบสิกไปสามจุดสองเปอร์เซ็นต์ เอลล่า คุณซ่อนพาสซีฟสกิลอะไรไว้อีกหรือเปล่า" เอลล่าหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอกังวานก้องในถ้ำหิน เอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาสมุนไพรที่วางอยู่บนแผ่นไม้ลอยน้ำขึ้นมาจิบ ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงมาที่เรย์ด้วยแววตาระยับระยับ แฝงความซุกซนและร่องรอยของความลึกลับที่ยังไม่มีใครไขออก "ความลับค่ะ... ถ้าบอกหมดตอนนี้ เดี๋ยวคุณเรย์ก็หมดสนุกกันพอดี" เอลล่าเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อกวาดมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม "อีกอย่าง... คนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อคำนวณทุกอย่างบนโลกหรอกนะคะ บางครั้ง... การปล่อยให้ระบบมันรันไปเองตามความรู้สึกบ้าง ก็ไม่ได้ทำให้โลกพังเสียหน่อย" คำพูดนั้นสะดุดลงในใจของเรย์ ปมในอดีตเกี่ยวกับความยุติธรรมที่ถูกบิดเบือนด้วยอัลกอริทึมแห่งอำนาจเงินตราเคยทำให้เขาเชื่อมั่นแต่เพียงชุดคำสั่งที่ไร้หัวใจ แต่ทว่า... ตั้งแต่มีหญิงสาวคนนี้ก้าวเข้ามาในเส้นทาง ความหมายของคำว่า "เพื่อนร่วมทาง" ก็ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ความโดดเดี่ยวทีละน้อย เรย์ถอนหายใจยาวอย่างยอมจำนน ก่อนจะปิดหน้าต่างระบบทั้งหมดลง ปล่อยให้ความเงียบสงบโอบล้อมพวกเขาไว้ "นั่นสินะครับ... บางทีผมอาจจะตึงเครียดเกินไปจริงๆ" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนผ่อนคลายลงอย่างเป็นธรรมชาติ เอลล่าขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนสัมผัสได้ถึงไอออนอุ่นๆ จากร่างกายของอีกฝ่าย เธอยื่นมือที่เรียวสวยไปแตะเบาๆ ที่หลังมือของเรย์ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่หนักแน่นในความรู้สึก "พักเสียบ้างเถอะค่ะ... เรย์ ฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคน คุณไม่ต้องแบกรับโลกทั้งใบไว้คนเดียวหรอกนะ" รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเรย์ เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งในรอบหลายปีที่ผ่านมา เขากำลังจะเอ่ยปากตอบคำนั้น ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นอย่างไร้ปุ่มปิดกั้น ทำลายบรรยากาศอันแสนสงบลงในพริบตา หน้าต่างสีแดงฉานขนาดใหญ่เด้งขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้ที่มา พร้อมกับอักษรโค้ดรหัสปริศนาที่กำลังรันตัวเองด้วยความเร็วสูง [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงพื้นที่ต้องห้าม 'เขตศูนย์กลางความทรงจำที่ถูกลบ' - เซิร์ฟเวอร์หลักกำลังถูกแทรกแซงจากผู้เล่นนิรนาม ID: 000_NULL] [คำเตือน: โครงสร้างโลกเสมือนกำลังจะรีเซ็ตในอีก 180 วินาที... กรุณาเตรียมรับมือ] พريสต์สายลุยขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคไปกับเรย์และเอลล่าในตอนนี้นะคะ!