ฝูงบินแห่งความผิดพลาด

กลิ่นอานิสงส์ของโค้ดที่ถูกเผาไหม้ยังคงลอยตลบอบอวลอยู่ในบรรยากาศรอบตัว เรย์ขยับกรอบแว่นสายตาที่ฉายหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสง พร้อมกับนิ้วเรียวยาวที่ปัดผ่านแถบสถานะระบบเพื่อตรวจสอบความเสียหายของอุปกรณ์ เอลล่าในชุดเกราะหนังสีชาดกำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบโลหิตสีฟ้าของมอนสเตอร์ออกจากคมดาบ ร่างบางหอบหายใจเล็กน้อยแต่ดวงตากลับเป็นประกายวับด้วยความตื่นเต้น “ระวังทางขวาค่ะเรย์... แหล่งกำเนิดพลังงานตรงนั้นมันกำลังเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว” เสียงเตือนของเอลล่าดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเท้าถอยหลังอย่างระมัดระวัง สัญชาตญาณของอดีตเกมเมอร์ระดับตำนานไม่เคยผิดเพี้ยน พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเบาๆ คล้ายกับชีพจรของเครื่องจักรกลที่กำลังหัวใจวาย อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อนระอุ รอยปริแตกสีม่วงเข้มขยายตัวออกจากรอยต่อของเสาหินโบราณในดันเจี้ยนเขต 4 ซึ่งควรจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยตามตรรกะของแพทช์ล่าสุด เรย์หรี่ตาลง วิเคราะห์ข้อมูลที่ไหลทะลักเข้ามาในสมองผ่านมุมมองแบบตรรกะตัวเลข “ไม่ใช่การเกิดใหม่ของมอนสเตอร์ตามเวลาปกติค่ะเอลล่า ค่า *Value* ของพิกัดนี้กำลังติดลบ... มันคือเศษซากข้อมูลขยะที่ระบบพยายามลบแต่เกิดความผิดพลาดในการคอมไพล์” เรย์อธิบายด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่ดวงตากลับฉายแววเคร่งเครียด มือซ้ายกำคทาเวทมนตร์แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด “พวกมันกำลังรวมตัวกันเป็นฝูงบิน... บั๊กของระบบในรูปแบบที่อันตรายที่สุด” สิ้นคำพูดของเรย์ เสียงกรีดร้องแหลมสูงที่บาดแก้วหูจนปวดหนึบก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงถ้ำ เงาสสีดำนับร้อยพุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกมิติ รูปร่างของพวกมันบิดเบี้ยวเกินกว่าจะเรียกว่าสิ่งมีชีวิต ปีกของมันเป็นชุดคำสั่งโค้ดโปรแกรมที่แตกกระจาย ดวงตากลมโตสีแดงฉานเต็มไปด้วยจุดพิกเซลที่กระตุกอย่างน่ากลัว นี่คือ "เดตา-ไคเมร่า" มอนสเตอร์จำพวกฝูงบินที่เกิดจากความผิดพลาดของฐานข้อมูลหลัก “ท่าทางงานนี้จะไม่ง่ายเหมือนที่คิดนะคะ!” เอลล่าแย้มยิ้มท้าทาย ร่างเพรียวพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าพร้อมกับสะบัดดาบในมือสร้างคลื่นพลังสีเพลิงแหวกอากาศออกเป็นสองซีก พริบตาเดียว ดาบเพลิงของเอลล่าก็ปะทะเข้ากับฝูงบินตัวแรก เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกส่งผลให้เศษซากโค้ดกระเด็นกระจายราวกับละอองดาว แต่ทว่า... แทนที่มอนสเตอร์ตัวนั้นจะสลายหายไปตามกฎของเกม ร่างของมันกลับแตกตัวออกเป็นสองส่วน และเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นทวีคูณในเวลาเพียงชั่วพริบตา “อย่าโจมตีด้วยกายภาพเด็ดขาดค่ะเอลล่า! โครงสร้างข้อมูลของพวกมันถูกตั้งค่าให้ ‘แบ่งตัวเมื่อได้รับความเสียหายทางกายภาพ’ !” เรย์ตะโกนเตือนสุดเสียง พร้อมกับวาดมือกลางอากาศเพื่อเรียกวงเวทย์สีฟ้าครามขนาดใหญ่ออกมาเบื้องหน้า “อุ๊ย... แย่ล่ะสิคะ แบบนี้ก็สนุกสิคะ!” เอลล่าพลิกตัวกลางอากาศอย่างงดงาม หลบหางดาบข้อมูลที่พุ่งเฉียดปลายจมูกได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะถอยร่นกลับมาตั้งหลักเคียงข้างเรย์ รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย “ถ้าฟันไม่ได้ แล้วเราจะจัดการกับฝูงแมลงวันป่วนระบบพวกนี้ยังไงดีล่ะคะ คุณนักวิเคราะห์?” เรย์ไม่ตอบคำถามทันที ดวงตาส่อประกายความคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลรูปแบบการโจมตีของฝูงบินตรงหน้า ฝูงเดตา-ไคเมร่าบินวนเวียนอยู่เหนือหัวราวกับพายุทอร์นาโดสีดำ พวกมันส่งเสียงสั่นพ้องที่บั่นทอนค่าพลังจิตของตัวละครลงทีละนิด หากปล่อยไว้แบบนี้ ค่ามานาของพวกเขาจะต้องหมดลงก่อนที่จะได้เข้าถึงแกนกลางของดันเจี้ยนแน่ๆ “เราต้องใช้คำสั่งรีเซ็ตด้วยมือค่ะ” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “เอลล่า ช่วยคุ้มกันแนวหน้าให้ฉันสามวินาที ฉันจะใช้เวทมนตร์เจาะระบบเพื่อดึง ‘ค่า Null’ เข้าไปในแกนกลางของพวกมัน” “รับทราบค่ะ! ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแนวหน้าคนนี้ได้เลยนะคะ” เอลล่าพุ่งตัวออกไปอีกครั้ง คราวนี้หญิงสาวไม่ได้ใช้ดาบฟาดฟัน แต่เลือกใช้ทักษะ ‘คลื่นกระแทกสุญญากาศ’ ปัดเป่าฝูงบินที่กำลังดำดิ่งลงมาให้กระเด็นออกไปจากรัศมีป้องกัน ร่างบางเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายลม คมดาบตวัดวาดเป็นวงโค้งบังคับให้ฝูงมอนสเตอร์ต้องเปลี่ยนทิศทางพุ่งชนกันเอง ความร่วมมืออันเข้าขาของทั้งคู่ทำให้แนวรับยังคงมั่นคงท่ามกลางพายุข้อมูลที่โหมกระหน่ำ ในขณะเดียวกัน เรย์ก็หลับตาลง รวบรวมสมาธิทั้งหมดไปที่ปลายนิ้ว เวทมนตร์สายตรรกะระดับสูงถูกร่ายขึ้นด้วยภาษาโค้ดโบราณที่ส่องแสงเรืองรองเป็นตัวอักษรสีเขียวมรกตลอยวนรอบตัว วงเวทย์ซ้อนทับกันสามชั้น ขยายอาณาเขตครอบคลุมฝูงบินทั้งหมดในพริบตา “ในนามของผู้ดูแลระบบชั่วคราว... ขอประกาศคำสั่งลบล้างข้อผิดพลาด... *Execute Code: Nullify*!” สิ้นเสียงหวานกังวานของเรย์ แสงสว่างจ้าสีฟ้าครามก็ระเบิดออกราวกับซูเปอร์โนวา กลืนกินฝูงเดตา-ไคเมร่าทั้งหมดเข้าไปในม่านแสง เสียงกรีดร้องของระบบดังระงม ก่อนที่ฝูงบินนับร้อยจะค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีขาวบริสุทธิ์แล้วจมหายลงไปในพื้นดิน แรงลมจากการระเบิดสงบลง เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วโถงถ้ำอีกครั้ง เอลล่าผ่อนลมหายใจยาว เดินกลับมาหาเรย์พร้อมกับรอยยิ้มโล่งอก “ยอดเยี่ยมมากเลยค่ะเรย์ สมเป็นมันสมองประจำทีมของเราจริงๆ” เรย์ถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะคลี่คลายลงแล้ว แต่ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลบางอย่างยังคงวนเวียนอยู่ในใจ ร่างบางก้มลงมองหน้าต่างสถานะระบบที่แสดงผลลัพธ์ของการต่อสู้เมื่อครู่ ทว่า... แทนที่จะเป็นหน้าต่างรับรางวัลเควสต์ปกติ หน้าจอโปร่งแสงตรงหน้ากลับกะพริบถี่รัวด้วยแสงสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความเตือนภัยขนาดใหญ่ที่ถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรสีเลือดซึ่งเรย์ไม่เคยเห็นมาก่อนในสารบบของเกม *[System Warning: ตรวจพบการเข้าถึงโดยบุคคลที่สามในพิกัดปัจจุบัน]* *[คำเตือน: โค้ดคำสั่งปริศนาถูกฉีดเข้าสู่ระบบแกนกลางของดันเจี้ยน]* *[ข้อผิดพลาดระดับวิกฤต: ผู้เล่นนิรนาม ID: #000 กำลังทำการเขียนทับความทรงจำของเซิร์ฟเวอร์]* เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อตัวเลขบนหน้าจอทั้งหมดเริ่มหมุนวนกลับหัวอย่างบ้าคลั่ง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ไม่ได้มาจากมอนสเตอร์ตัวใดกำลังดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องลึกของดันเจี้ยน... มันคือเสียงฝีเท้าของบางสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรสร้างขึ้น พรีสต์สายลุยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคไปกับเรย์และเอลล่าในตอนนี้นะคะ!