มุ่งหน้าสู่ทวีปต้องห้าม

“รอยแยกของดาต้าเบสในเขตก, 0.4 เปอร์เซ็นต์... ถ้าเราคำนวณจากแรงดันลมของกระแสน้ำวนความมืดเบื้องหน้า อัตราการสูญเสียความทนทานของตัวเรือจะอยู่ที่สามสิบเปอร์เซ็นต์ต่อนาทีค่ะ เอลล่า คุณช่วยปรับบาลานซ์ของเกราะเวทมนตร์ฝั่งกราบเรือให้อีกสององศาได้ไหมคะ?” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของเรย์ดังแข่งกับเสียงคำรามกึกก้องของเกลียวคลื่นสีนิล ที่กำลังหมุนวนเป็นพายุขนาดยักษ์ปิดกั้นเส้นทางสู่ ‘ทวีปต้องห้าม’ — ดินแดนที่ถูกลบออกจากสารบบของเซิร์ฟเวอร์หลัก ตั้งแต่ยุคปฐมกาลของเกม VRMMO แห่งนี้ เอลล่าไม่ตอบเป็นคำพูด ร่างเพรียวบางในชุดเกราะหนังสีเงินยวงสะท้อนประกายแสงสีฟ้าจากหน้าต่างระบบอินเทอร์เฟซที่ลอยเคว้งคว้างอยู่รอบตัว เธอเพียงแค่ขยับปลายนิ้วเรียวยาว ปัดหน้าต่างข้อมูลเหล่านั้นด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคลิกเบาๆ ผสมไปกับเสียงคำรามของสายลม ม่านพลังสีครามเข้มที่ห่อหุ้มเรือเหาะโบราณ ‘สกายสตร라이เดอร์’ (Sky Strider) สั่นสะเทือนระรัว ก่อนจะขยายตัวออกกว้างขึ้นเพื่อต้านทานแรงโน้มถ่วงที่ผิดเพี้ยนของเขตแดนรอยต่อ “เรียบร้อยค่ะคุณเรย์! แต่บอกไว้ก่อนนะว่า โค้ดเสถียรภาพตัวนี้ฉันเขียนสดขึ้นมาใหม่ ถ้าเจอคลื่นกระแทกขนาดใหญ่กว่านี้อีกระลอกเดียว ระบบป้องกันอาจจะดีดเรากลับไปจุดเซฟเริ่มต้นแบบไม่ต้องสืบเลยนะ!” เอลล่าหันมาส่งยิ้มกวนๆ ให้ แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าสวยคม และแถบค่าพลังมานา (MP) ของเธอกำลังลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย เรย์กวาดสายตามองผ่านหน้าจอโฮโลแกรมนับสิบที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า สมองของเธอประมวลผลข้อมูลมหาศาล ทั้งทิศทางกระแสลม ความหนาแน่นของมานาที่ปนเปื้อน และพิกัดจุดอับสัญญาณที่ระบบจงใจซ่อนเอาไว้ โลกของเกมนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาด้วยความบังเอิญ ทุกตารางนิ้วมีอัลกอริทึมซับซ้อนคอยควบคุม และทวีปต้องห้ามแห่งนี้ก็คือ ‘หลุมดำ’ ที่เก็บงำความลับของการสูญเสียความทรงจำของเอลล่าเอาไว้ “เราถอยไม่ได้ค่ะ” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและหนักแน่น ดวงตาคู่สวยใต้กรอบแว่นใสสะท้อนแสงสีแดงฉานจากแผนที่สามมิติที่กำลังแสดงผลเส้นทางเดินเรือ “ถ้าข้อมูลในบันทึกของนักสำรวจคนก่อนไม่ผิดเพี้ยน อีกไม่ถึงสามสิบกิโลเมตรข้างหน้า เราจะหลุดพ้นจากเขตพายุหมุน และเข้าสู่โซนที่ระบบประมวลผลไม่ถึง... ที่ซึ่งพวกเราจะสามารถตามหา ‘หัวใจแห่งอัลกอริทึม’ ได้” เรือเหาะพุ่งทะยานผ่านกำแพงหมอกสีดำสนิท ราวกับมีมือมอนสเตอร์ยักษ์นับล้านคู่พยายามฉุดกระชากโครงสร้างไม้โบราณให้ดิ่งจมลงสู่ก้นทะเลลึก เสียงโลหะลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังสนั่นหวั่นไหว แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้เรย์ต้องก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเอลล่าเพื่อช่วยประคองคันโยกควบคุมหลัก สัมผัสอุ่นจากไอความร้อนของร่างกายอีกฝ่ายทำให้เรย์รับรู้ได้ว่า เพื่อนร่วมทางคนนี้กำลังทุ่มเทพลังทั้งหมดที่มีเพื่อปกป้องเรือลำนี้ “จับแน่นๆ นะคะ! กำลังจะผ่านจุดศูนย์กลางแรงโน้มถ่วงแล้ว!” เอลล่าตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของบรรยากาศรอบตัว ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานนับร้อยก็เด้งพรวดพราดขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแสบแก้วตาจนเกือบกลบเสียงทุกอย่าง [คำเตือน: ผู้เล่นกำลังเข้าสู่เขตพื้นที่หวงห้ามระดับสูงสุด "เอนทิตีแห่งความทรงจำนิรนาม" (Unidentified Memory Entity)] [ระบบความปลอดภัยของเซิร์ฟเวอร์ตรวจพบการบุกรุก!] [กำลังเริ่มต้นกระบวนการลบข้อมูลผู้บุกรุกออกจากระบบ...] เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นโค้ดสีแดงที่ไหลทะลักเข้ามาในระบบนำทางของเรือ มันไม่ใช่กลไกของมอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือ ‘ระบบปฏิบัติการอัตโนมัติ’ ที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อกำจัดสิ่งแปลกปลอมโดยเฉพาะ ทันใดนั้น ทะเลหมอกเบื้องหน้าก็แยกตัวออก เผยให้เห็นเงาดำทะมึนขนาดมหึมาที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ รูปร่างของมันคล้ายกับนาฬิกาทรายขนาดยักษ์ที่หมุนกลับหัว และทุกครั้งที่มันขยับเขยื้อน พื้นที่รอบตัวก็บิดเบี้ยวจนเกิดรอยปริแตกของมิติสีขาวโพลน เอลล่าสูดหายใจเข้าลึก 5 ดวงตาสีไพลินฉายแวววาวโรจน์ด้วยจิตวิญญาณนักสู้ที่ถูกปลุกเร้า ดาบยาวในมือปรากฏออร่าแสงสีฟ้าเจิดจ้าขึ้นมาอีกครั้ง “ดูท่าทาง... เจ้าบ้านเขาจะไม่ต้อนรับเราเท่าไหร่เลยนะคะคุณเรย์ แบบนี้คงต้องขออนุญาต ‘รีเซ็ต’ มันสักหน่อยแล้วล่ะมั้ง!” เรย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที นิ้วเรียวของเธอรัวลงบนแป้นพิมพ์ล่องหนด้วยความเร็วสูงเพื่อวิเคราะห์จุดอ่อนของบอสตรงหน้า ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มของนักคำนวณผู้ถือไพ่เหนือกว่าในมือ [ผู้เล่นได้รับการปลดล็อกเงื่อนไขลับ: บันทึกความทรงจำบทที่ 14 สมบูรณ์] [ตรวจพบการตอบสนองจากไอเทมปริศนาใน1ช่องเก็บของของเอลล่า...] [เสียงกระซิบจากความว่างเปล่า: "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้สร้างลำดับที่ศูนย์"] พรีสต์สายลุยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคไปกับเรย์และเอลล่าในตอนนี้นะคะ!