ความทรงจำที่แตกสลาย

“อย่าเข้ามา… นายไม่ใช่เขา นายไม่มีทางเป็นเขา!” เสียงกรีดร้องของเอลล่าดังก้องอยู่ในห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของหอคอยบรรณารักษ์แห่งอดีต เรย์ชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขาฉายแวววิตกขณะจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังกุมขมับแน่น ร่างกายของเธอสั่นเทาเหมือนใบไม้ต้องลม ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของเธอ เรย์ไม่ได้ก้าวเข้าไปใกล้เกินระยะปลอดภัย เขารู้ดีว่าหากผลีผลามเข้าไป สิ่งที่จะได้รับอาจไม่ใช่ความไว้ใจ แต่เป็นดาบที่พร้อมจะตวัดใส่คอหอยเขาในฐานะสิ่งแปลกปลอม “เอลล่า ตั้งสติก่อน” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความนุ่มนวลอย่างที่เขาแทบไม่เคยใช้กับใคร “ฉันคือเรย์ คนที่ยืนอยู่ข้างเธอตั้งแต่วันแรกที่เราเข้าสู่เกมนี้ ไม่มีใครที่นี่เป็นเขาที่เธอกลัวหรอกนะ” “ไม่ใช่… ไม่ใช่แค่เธอ” เอลล่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอไม่ได้มองมาที่เขา แต่เหมือนกำลังมองทะลุผ่านมิติเวลาไปอีกฟากหนึ่ง “เขากำลังเรียก… รหัสต้นแบบ… เสียงในหัวฉันมันกำลังฉายภาพ… มันไม่ใช่ความทรงจำ แต่มันเป็น ‘พิมพ์เขียว’ ของโลกใบนี้!” บรรยากาศรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว อากาศในห้องโถงที่เคยนิ่งสงบกลับกลายเป็นเม็ดพิกเซลสีทองที่แตกกระจายเหมือนแก้วที่ถูกทุบ ข้อมูลชุดคำสั่งที่ไม่ควรจะปรากฏให้ผู้เล่นเห็นกลับไหลทะลักออกมาจากผนังหอคอย เสมือนแผลของระบบที่กำลังฉีกขาด เรย์หรี่ตาลง เขาสังเกตเห็นตัวเลขฐานสิบหกที่รันผ่านหน้าต่างสถานะของเอลล่าด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่ระบบเกมปกติจะแสดงผลได้ เขาจำได้ว่าในฐานะ ‘ผู้เล่นนิรนาม’ เขาเคยเห็นรหัสเหล่านี้ในบันทึกที่ถูกลบไปแล้วเท่านั้น มันคือรหัสโครงสร้างพื้นฐานของผู้สร้างเกม—ผู้ที่หายสาบสูญไปตั้งแต่การเปิดเซิร์ฟเวอร์ครั้งแรก “เอลล่า มองมาที่ฉัน!” เรย์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว พยายามใช้ความเยือกเย็นของเขาสยบความโกลาหลในจิตใจของเธอ “ถ้าเธอเห็นภาพเหล่านั้น จงบอกฉันว่ามันคืออะไร นี่อาจเป็นกุญแจเดียวที่จะทำให้เราเข้าใจว่าทำไมเกมนี้ถึงถูกสร้างขึ้นเพื่อ ‘ขัง’ หรือ ‘ปกป้อง’ ใครบางคน” เอลล่าทรุดเข่าลงกับพื้น มือข้างหนึ่งจิกแน่นลงบนแผ่นหินเย็นเฉียบ ภาพในหัวของเธอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว—ชายคนหนึ่งในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดกำลังพิมพ์ข้อความลงบนแป้นคีย์บอร์ดที่ลอยอยู่ในความว่างเปล่า รอบกายของเขามีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูเหมือนเอลล่าราวกับแกะ แต่นัยน์ตาของคนในภาพนั้นกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งชีวิต ‘จงจำไว้... เอลล่า’ เสียงของชายคนนั้นแว่วเข้ามาในโสตประสาท ‘เมื่อใดที่ความทรงจำแตกสลาย คือเวลาที่เกมจะเริ่มเปิดเผยความจริง’ “เขากำลังสร้าง… ไม่ใช่สิ เขาไม่ได้สร้างเกม แต่เขากำลังสร้าง ‘ที่หลบภัย’” เอลล่าพึมพำ น้ำตาใสๆ ร่วงหล่นลงบนพื้นพิกเซลจนเกิดเสียงดังกังวานราวกับระฆังแก้ว “เรย์… คนคนนั้นคือผู้สร้าง และเขาก็คือ… พ่อของฉัน!” เรย์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ข้อมูลตรรกะในหัวเขาสั่นคลอนอย่างรุนแรง หากเอลล่าคือลูกสาวของผู้สร้างที่ถูกแปลงสภาพเป็น NPC ในเกม นั่นหมายความว่าสถานะของเธอไม่ใช่แค่ผู้เล่น แต่เป็น ‘กุญแจ’ ที่ใช้ควบคุมอัลกอริทึมของทั้งจักรวาลเกมนี้ ทว่าก่อนที่เขาจะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเตือนระดับวิกฤตของระบบก็ดังสนั่นไปทั่วห้องโถง พร้อมกับแสงสีแดงฉานที่สาดส่องลงมาจากเพดานที่พังทลาย [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสต้นแบบระดับสูงสุด (SSS-Class)] [เตือนภัย: หน่วยความจำถูกแทรกแซง—ระบบความปลอดภัย ‘เฝ้าเงา’ (Shadow Watcher) กำลังปรากฏตัวเพื่อลบข้อมูลที่ผิดปกติ] เงาร่างมหึมาเริ่มก่อตัวขึ้นจากเศษเสี้ยวของพิกเซลที่แตกสลาย มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีใบหน้า มีเพียงดวงตาสีขาวโพลนที่จ้องมองมายังเอลล่าด้วยเจตนาสังหารที่รุนแรงจนเรย์ต้องชักดาบออกมาตั้งรับทันที “เรย์… หนีไป!” เอลล่าตะโกนทั้งน้ำตา “มันมาเพื่อลบฉัน… ถ้าฉันถูกลบ ทุกอย่างที่เรารู้เกี่ยวกับเกมนี้จะหายไปตลอดกาล!” เรย์ไม่ขยับหนี เขาตวัดดาบในมือวาดวงโคจรเป็นเส้นแสงสีฟ้าเพื่อสร้างเกราะป้องกันให้กับหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่และดุดันยิ่งกว่าครั้งไหนๆ “ถ้าเกมนี้ต้องการจะลบเธอมันก็ต้องผ่านศพฉันไปก่อน” เรย์ประกาศกร้าว พร้อมกับกดใช้ทักษะลับที่เขาสะสมมาตลอด 15 ตอน “เอลล่า จำภาพนั้นให้ดี… แล้วบอกฉันว่า ‘จุดอ่อน’ ของไอ้ตัวที่อยู่ตรงหน้านี้คืออะไร เพราะเรากำลังจะฝืนระบบของเกมนี้ด้วยกัน!” เงาร่างนั้นอ้าปากกว้างราวกับหลุมดำ แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นหอคอยร้าวเป็นทางยาว ทันใดนั้น เงาร่างนั้นก็หยุดกึก มันเอียงคอราวกับกำลังวิเคราะห์บางอย่าง ก่อนที่เสียงของมันจะดังออกมาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นหูอย่างน่าประหลาด—เสียงของเรย์... แต่เป็นเรย์จากอดีตที่ไม่เคยมีอยู่จริง! “นึกออกหรือยัง... เอลล่า ว่าแท้จริงแล้ว ใครกันแน่ที่เป็นผู้เล่น... และใครกันแน่ที่เป็นเพียง ‘อัลกอริทึม’ ที่เธอกำลังปกป้องอยู่?” เรย์ชะงัก ดาบในมือเกือบหลุดร่วงเมื่อประโยคนั้นดังขึ้น สิ้นเสียงนั้น พิกเซลสีดำสนิทก็พุ่งเข้าหาร่างของเขาและเอลล่าพร้อมกันดุจห่าฝน ท่ามกลางความโกลาหลที่ดูเหมือนจะไม่มีทางรอด เอลล่ากลับแสยะยิ้มที่ดูเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ... ซึ่งนั่นไม่ใช่รอยยิ้มของเอลล่าที่เขารู้จัก พรีสต์สายลุยขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคไปกับเรย์และเอลล่าในตอนนี้นะคะ!