กลิ่นอายของสนิมเหล็กและน้ำมันเครื่องสังเคราะห์ลอยคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นอับชื้นของท่อระบายน้ำใต้ดิน—นี่คือเบื้องหลังอันโสโครกของ 'อาร์เคเดีย' มหานครแห่งแสงสว่างที่เหล่าผู้เล่นหลายล้านคนต่างหลงใหล
เรย์ก้าวเท้าช้าๆ บนพื้นเหล็กขึ้นสนิม รองเท้าบูทหนังสักหลาดไม่ส่งเสียงดังแม้แต่น้อย ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีเข้มกวาดมองแผงวงจรคอนโทรลเลอร์ขนาดมหึมาที่กำลังกะพริบแสงสีแดงเป็นจังหวะ มันคือเซิร์ฟเวอร์สำรองรุ่นโบราณที่ถูกซ่อนไว้ใต้ฐานรากของตึกระฟ้า ซึ่งตามผังเมืองอย่างเป็นทางการแล้ว พื้นที่ตรงนี้ควรจะเป็นสวนหย่อมสาธารณะ
"โครงสร้างสถาปัตยกรรมของที่นี่ถูกดัดแปลงเมื่อสามปีก่อน..." เสียงกระซิบของเอลล่าดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง เธอขยับตัวเข้ามาชิดแผ่นหลังของเขา มือเรียวเล็กกำลังรัวนิ้วลงบนโฮโลแกรมคีย์บอร์ดชั่วคราวที่ดึงข้อมูลมาจากระบบ "ไม่ใช่ฝีมือของผู้เล่นแน่นอนค่ะ เรย์ ชุดคำสั่งนี้ใช้ภาษาเบสโค้ดรุ่นดึกดำบรรพ์ที่บริษัทผู้พัฒนาใช้เขียนโครงสร้างหลักของเกมตอนเปิดตัวเบต้า"
เรย์ไม่ตอบทันที นิ้วเรียวยาวของเขายื่นไปสัมผัสกับสายเคเบิลใยแก้วนำแสงที่ถูกโยงลวกๆ ข้ามท่อระบายน้ำ ข้อมูลโค้ดมหาศาลไหลผ่านแว่นตาอินเทอร์เฟซของเขาเป็นตัวเลขและสมการนับแสนบรรทัด ในฐานะคนที่มองโลกผ่านตรรกะและอัลกอริทึม เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่สั่นพ้องอยู่ในระบบ
"พวกเขาไม่ได้แค่สร้างเกมขึ้นมาเพื่อความบันเทิงนะคะเอลล่า..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เยือกเย็น แต่แฝงความตึงเครียดไว้ในทุกพยางค์ "ทุกครั้งที่มีผู้เล่นเลเวลอัปถึงเกณฑ์พิกัด สมองส่วนหน้าของพวกเขาจะถูกส่งสัญญาณกระตุ้นผ่านหมวก VR เพื่อประมวลผลข้อมูลบางอย่าง... ข้อมูลความทรงจำที่ถูกแปลงเป็นพลังงานดิจิทัล"
เอลล่าชะงักมือนิ่ง ดวงตากลมโตฉายแววสับสนระคนตกใจ เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามดึงความทรงจำที่ขาดหาย แต่ภาพที่ผุดขึ้นมากลับเป็นเพียงเสียงระเบิด เสียงกรีดร้อง และภาพหน้าจอสีแดงฉานที่มีข้อความรันโค้ดรัวเร็ว
"ความทรงจำของฉัน... ที่หายไป มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแววตาดุดันตามสัญชาตญาณนักสู้มือฉมัง "ถ้าพวกมันกล้าใช้พวกเราเป็นหนูทดลองในโลกเสมือนจริงนี้ ฉันนี่แหละจะผ่าอกศูนย์วิจัยหลักของพวกมันให้ดู!"
เรย์เหลือบมองคู่หูสาวแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านความเย็นชาในอกของเขา อย่างน้อยในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยผลกำไรและโค้ดเลือดเย็นนี้ เขาก็ยังมีเธอยืนหยัดอยู่เคียงข้าง
"ใจเย็นก่อนค่ะเอลล่า เป้าหมายของเราในวันนี้คือการหาเส้นทางเชื่อมต่อไปยังเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัท 'โครนอส คอร์ปอเรชั่น' ที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองชั้นใน ไม่ใช่การบุกเข้าไปตายในดงมอนสเตอร์ระดับบอส" เรย์เตือนสติด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด พร้อมกับดึงแผนผังโฮโลแกรมสามมิติขึ้นมากลางอากาศ
เบื้องหน้าของทั้งคู่คือประตูนิรภัยเหล็กกล้าหนาเตอะที่มีสัญลักษณ์รูปนาฬิกาทรายกลับหัว—ตราสัญลักษณ์ของโครนอส คอร์ปอเรชั่น ผู้พัฒนาเกมที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกแห่งความเป็นจริงและโลกเสมือน
"ระบบรักษาความปลอดภัยของประตูนี้ใช้การเข้ารหัสแบบไดนามิกค่ะ เปลี่ยนแปลงรหัสผ่านทุกๆ หกสิบวินาที ตามทฤษฎีแล้วเราต้องใช้เวลาถอดรหัสนานถึงสามวัน..." เอลล่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงมีดสั้นเลเซอร์ออกมาควงเล่นในมือแก้เครียด "แต่ถ้าคุณเรย์ลงมือเอง คงไม่ต้องรอให้ถึงหนึ่งนาทีหรอกมั้งคะ?"
เรย์ไม่ได้เอ่ยคำถ่อมตัว นิ้วมือของเขารัวลงบนแป้นพิมพ์อากาศด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา ตัวเลขฐานสิบหกนับพันบรรทัดวิ่งผ่านดวงตาของเขาอย่างบ้าคลั่ง สมองของเขาประมวลผลตรรกะและช่องโหว่ของระบบด้วยความแม่นยำระดับมิลลิวินาที
*ติ๊ง!*
เสียงสัญญาณปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ ประตูเหล็กหนาหนักค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นทางเดินยาวที่ทอดตัวสู่ความมืดมิด มีเพียงแสงไฟสีฟ้าอ่อนจากผนังที่นำทางไปสู่เบื้องลึก
ทว่า... กลิ่นอายบางอย่างที่แผ่ออกมาจากด้านในกลับทำให้ขนหัวลุกชัน มันไม่ใช่กลิ่นอับของท่อระบายน้ำ แต่มันคือกลิ่นของโอโซนผสมกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง และกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมากับสายลมแอร์
"ระวังตัวด้วยค่ะ..." เรย์ดึงแขนเอลล่าให้ถอยมาด้านหลังเล็กน้อย พร้อมกับเรียกดาบพลาสม่าคู่ใจออกมาถือไว้ในมือ แสงสีครามสว่างวาบขึ้นตัดกับความมืดมิด
ทั้งสองก้าวเข้าสู่ทางเดินลับทีละน้อย ฝีเท้าเงียบกริบดั่งเงา ทว่าเมื่อเดินลึกเข้ามาได้เพียงครึ่งทาง ประตูเหล็กด้านหลังก็กระแทกปิดลงอย่างรุนแรงด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหว!
*ปัง!*
ระบบไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบทั่วทั้งอุโมงค์ เสียงไซเรนเตือนภัยดังลั่นระรัว และสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือฝูงจักรกลสังหารรุ่นต้นแบบ 'การ์เดี้ยน เอ็กซ์' นับสิบตัวที่ดวงตาสีแดงกำลังจ้องมองมาที่พวกเขาพร้อมกับเสียงคำรามก้องของระบบปัญญาประดิษฐ์
"ดูเหมือนว่า... พวกมันจะรอต้อนรับเราอยู่ก่อนแล้วนะคะ" เอลล่าแย้มยิ้มเย็นเยียบ นัยน์ตาเปล่งประกายความตื่นเต้นเร้าใจพร้อมเข้าปะทะ
ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่คมดาบของเอลล่าจะพุ่งเข้าใส่ฝูงจักรกล เสียงประกาศจากระบบส่วนกลางของเกมก็ดังขึ้นก้องกังวานในโสตรประสาทของทั้งคู่ ขัดจังหวะการต่อสู้ที่กำลังจะระเบิดขึ้นอย่างกะทันหัน
[ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบผู้บุกรุกรหัสยืนยันตัวตน... เริ่มกระบวนการลบข้อมูลผู้เล่น 'เรย์' และ 'เอลล่า' ออกจากระบบภายใน 10 วินาที...]
[คำเตือน: เจ้าของไอดีลับลำดับที่ 001 กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์... และเขากำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณในตอนนี้...]
ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคไปกับเรย์และเอลล่าในตอนนี้นะคะ พรีสต์สายลุยสัญญาว่าจะพาไปไขปริศนาสะใจในตอนต่อไปอย่างแน่นอนค่ะ!
อัลกอริทึมแห่งความทรงจำ กับเงาผู้เล่นนิรนาม•ตอนที่ 9
ความลับใต้เงาเมืองหลวง
ผลงานโดย พรีสต์สายลุย
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (พรีสต์สายลุย)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง อัลกอริทึมแห่งความทรงจำ กับเงาผู้เล่นนิรนาม นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!