ก้าวข้ามผ่านอุปสรรคไปด้วยกัน

เสียงซุบซิบในห้องประชุมใหญ่ดังระงมราวกับฝูงผึ้งแตกตู้ เอกสารรายงานผลประกอบการไตรมาสล่าสุดถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น รินดาเหยียดยิ้มเย็นชา ดวงตาคมกริบภายใต้ขนตางอนหนากวาดมองรอบห้องด้วยท่าทีเหนือกว่า เธอกำลังใช้สถานะอดีตคู่หมั้นและผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่พยายามกดดันให้ที่ประชุมลงมติปลดธามออกจากตำแหน่งซีอีโอ โดยหยิบยกเรื่องข่าวฉาวความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเลขาคนสนิทมาเป็นเครื่องมือโจมตีความประพฤติ “ท่านประธานคงต้องยอมรับความจริงนะครับว่า เรื่องส่วนตัวของคุณมันกำลังทำลายภาพลักษณ์ของบริษัท ธาม... คุณควรจะรู้จักแยกแยะระหว่างเรื่องบนเตียงกับผลประโยชน์ขององค์กร ไม่ใช่เอาเลขาหน้าตาดีมาคอยชุบมือเปิบอยู่ข้างกายแบบนี้” รินดาจงใจเน้นเสียงคำว่า ‘เลขา’ ด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม เพื่อให้ทุกคนในห้องมองธามด้วยสายตาเคลือบแคลง ธามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบฉายแววกรุ่นโกรธจนน่ากลัว ร่างสูงใหญ่ภายใต้สูทราคาแพงนั่งนิ่งสนิท มือหนากำหมัดแน่นอยู่ใต้โต๊ะ เขาไม่ใช่คนอ่อนแอและพร้อมจะสวนกลับรินดาด้วยข้อกฎหมายทุกวินาที แต่ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้เอื้อnคำพูดเชือดเฉือนใดหลุดออกมา มือเรียวบางของใครบางคนก็เอื้อมมาแตะลงบนหลังมือของเขาเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม พายก้าวออกมาจากด้านหลังเก้าอี้ของท่านประธาน ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปดูภูมิฐานและเฉียบคม ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันเปล่งประกายความมั่นใจและดุดันเสียยิ่งกว่ายามที่ธามโกรธเสียอีก “คำก็เรื่องบนเตียง สองคำก็ชุบมือเปิบ... ขอประทานโทษนะครับคุณรินดา ใช้สมองส่วนไหนคิดเหรอครับถึงได้เอามาตรฐานต่ำๆ ของตัวเองมาตัดสินการทำงานของคนอื่นแบบนี้” เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างฉะฉานท่ามกลางความเงียบกริบของทุกคนในห้อง “นี่เธอ! ไม่มีสิทธิ์มาพูดจาต่ำทรามกับฉันนะพาย เธอเป็นแค่เลขา...” รินดาหน้าถอดสีตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห “แล้วคุณล่ะครับ เป็นใคร?” พายสวนกลับทันควันโดยไม่ปล่อยให้รินดาได้ตั้งตัว ร่างโปร่งก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะประชุมด้วยท่าทีองอาจ “อดีตคู่หมั้นที่ถูกเขี่ยทิ้ง หรือผู้ถือหุ้นหางแถวที่เพิ่งซื้อหุ้นเข้ามาไม่ถึงสัปดาห์แต่ทำตัวเหมือนเจ้าของบริษัท? เอกสารรายงานผลประกอบการที่ท่านประธานบริหารมาตลอดสามปีที่ผ่านมา ทำรายได้เติบโตขึ้นร้อยละสามสิบ... ตัวเลขพวกนี้แหละครับที่ตบหน้าคนปากพล่อยแถวนี้จนหน้าชาหมดแล้ว” พายหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาโชว์กราฟตัวเลขผลงานพุ่งสูงขึ้นอย่างชัดเจนให้บอร์ดบริหารทุกคนได้เห็น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ส่งตรงไปยังรินดาอย่างไม่เกรงกลัว “ส่วนเรื่องข่าวฉาว... ทางฝ่ายกฎหมายของบริษัทกำลังดำเนินคดีกับสำนักข่าวทุกสำนักที่ปล่อยข่าวปลอม รวมถึงคนที่อยู่เบื้องหลังการปล่อยคลิปตัดต่อนี้ด้วยครับ เพราะฉะนั้น ก่อนจะมาเห่าหอนอะไรในห้องประชุมใหญ่ กรุณาเช็คสมองและหลักฐานในมือให้ดีเสียก่อน ไม่อย่างนั้นหมายศาลอาจจะไปส่งถึงหน้าบ้านเร็วกว่าที่คุณคิดนะครับ” บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบชนิดที่ได้ยินเสียงลมหายใจ พนักงานหลายคนกลืนน้ำลายลงคอด้วยความอึ้ง ขณะที่บอร์ดบริหารผู้เฒ่าหลายท่านเริ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับความเฉียบขาดของเลขาหนุ่มคนนี้ รินดาหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นจนพูดไม่ออก ได้แต่หันไปมองธามที่นั่งเงียบมาตลอด ธามไม่ได้สนใจสายตาของใครในห้องอีกต่อไป ดวงตาคมเข้มทอดมองแผ่นหลังบางของคนที่ยืนหยัดปกป้องเขาอยู่ตรงหน้า หัวใจที่เคยด้านชาและเย็นเยียบจากความอิจฉาริษยาและเกมการเมืองในครอบครัว กลับถูกความอบอุ่นและความกล้าหาญของพายแผดเผาจนอ่อนยวบ เขารู้สึกได้ถึงความรักที่เอ่อล้นทะลักออกมาจนแทบจะกักเก็บไว้ไม่ไหว พายไม่ใช่แค่เลขาที่คอยจัดตารางงาน แต่คือคนที่พร้อมจะก้าวออกมารับคมดาบแทนเขาในวันที่เขาเกือบจะเพลี่ยงพล้ำ “เลิกประชุม” ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วกวาดสายตาคมกริบมองบอร์ดบริหารทุกคน “หวังว่าการประชุมครั้งหน้า ผมจะไม่ต้องมานั่งเสียเวลากับเรื่องไร้สาระแบบนี้อีกนะฃเชิญทุกคนออกจากห้องได้ ยกเว้น... คุณพาย” สิ้นคำสั่ง ทุกคนต่างรีบทยอยเดินออกจากห้องประชุมอย่างรวดเร็วด้วยความเกรงกลัว รินดาเดินกระแทกส้นเท้าออกไปด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวจากความพ่ายแพ้ ไม่นานนัก ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ปิดลง ปล่อยให้ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่กว้างขวางอีกครั้ง ธามไม่รอช้า ร่างสูงก้าวเข้าไปหาพายที่กำลังเก็บเอกสารบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวแล้วดึงเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังบาง “โอ๊ย! อะไรของคุณเนี่ยท่านประธาน ปล่อยนะ คนอื่นเห็น...” พายอุทานเบาๆ พร้อมกับพยายามบิดข้อมือออก แต่แรงคว้าของธามกลับแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก ธามไม่ยอมปล่อย เขาก้มลงซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของพายสูดดมกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวจนพายสะấuกเฮือกด้วยความจั๊กจี้และหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นส่ำ “ใครจะเห็นก็ช่างสิ” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดใบหู “เธอเก่งเกินไปแล้วนะพาย... ใครใช้ให้เธอไปยืนปากเก่งใส่ยัยนั่นแบบนั้นฮึ? รู้ไหมว่าฉันใจหายแค่ไหนที่เห็นเธอยืนอยู่แนวหน้าแทนฉัน” พายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตไหวระริก ก่อนจะหันกลับมาสบตาคนที่กําลังทำหน้าซึนเดเระแต่แววตาคลั่งรักหนักมากใส่ตน “ถ้าผมไม่ทำ แล้วจะปล่อยให้คุณยืนโดนหมาเห่าอยู่คนเดียวหรือไงครับ? ผมเป็นเลขาคุณนะ เรื่องแค่นี้... จิ๊บๆ” พายเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดีตามนิสัยเดิม แต่ริมฝีปากกลับอมยิ้มบางๆ อย่างปิดไม่มิด ธามมองรอยยิ้มนั่น หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก มือหนาเลื่อนขึ้นโอบเอวบางไว้แน่น รั้งร่างอีกฝ่ายให้เข้ามาชิดจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความฉลาดและเสน่ห์เหลือล้น เขารู้ตัวแล้ว... ว่าเขาไม่มีทางปล่อยผู้ชายคนนี้ให้หลุดมือไปไหนได้อีกเด็ดขาด “ปากเก่งแบบนี้... ต้องโดนทำโทษสักหน่อยแล้วมั้ง” ธามกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม แววตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ พายเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนปะทะคารมกับรินดาเสียอีก “ด... เดี๋ยวครับ นี่มันในห้องประชุมนะ คุณจะทำ...” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปทันที เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของซีอีโอหนุ่มทาบทับลงมาปิดเรียวปากของเขาอย่างแม่นยำ เป็นจูบที่ไม่ได้รุนแรงแต่เร่าร้อนและเต็มไปด้วยความโหยหา ธามขบเม้มริมฝีปากล่างของพายเบาๆ ก่อนจะแทกลิ้นอุ่นเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในอย่างเอาแต่ใจ พายพยายามจะทุบไหล่ประท้วงแต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับสัมผัสวาบหวามที่ค่อยๆ ละลายความดื้อรั้นของเขาจนหมดสิ้น มือเรียวเปลี่ยนเป็นกำปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นเพื่อพยุงร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ผ่านไปเนิ่นนาน ธามจึงยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมปลาบมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำของพายด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยัก “รางวัลสำหรับคนเก่ง... ถูกใจไหมครับ?” ธามกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก พายหอบหายใจเบาๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู เขาเม้มปากแน่นด้วยความเขินอายแต่ก็ยังไม่วายส่งค้อนวงใหญ่ให้คนฉวยโอกาส “คนฉวยโอกาส...” พายพึมพำเสียงเบา หลบสายตาคมกริบที่มองมาอย่างคลั่งรัก ธามหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายกมือขึ้นเกลี่ยแก้มนุ่มของพายอย่างทะนุถนอม สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่พายไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและหัวใจของทั้งสองคนกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันนั้นเอง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ขัดจังหวะความสวีทหวานจนทั้งคู่สะดุ้ง ยังไม่ทันที่ธามจะเอ่ยปากไล่ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดสูทสไตล์ยุโรป พร้อมด้วยแฟ้มเอกสารลับในมือ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมายังพาย “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับท่านประธาน... แต่ผมมี ‘หลักฐานชิ้นสำคัญ’ อีกชิ้น ที่คุณพายอาจจะอยากเห็นด้วยตาตัวเอง” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดรากอนไรเดอร์" มาโดยตลอดนะครับ