ตามหาหัวใจที่หายไป

"ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย... นายคิดว่าการหายหัวไปดื้อๆ แบบนี้จะทำให้ฉันเลิกสนใจนายได้งั้นเหรอ?" ธามปาโทรศัพท์มือถือลงบนเบาะข้างคนขับด้วยความหัวเสีย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงในรถหรูคันนี้ดูเหมือนจะจางหายไปเมื่อไร้เงาของเลขาส่วนตัวจอมแสบอย่าง ‘พาย’ ทุกตารางนิ้วในรถยังคงทิ้งร่องรอยกลิ่นสะอาดๆ ของสบู่อ่อนที่พายใช้เป็นประจำ แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นความหงุดหงิดในอกของเขาให้พุ่งพล่านเป็นทวีคูณ เขากดคันเร่งรถสปอร์ตคันงามทะยานออกไปบนถนนยามค่ำคืนราวกับคนบ้า ทุกนาทีที่ผ่านไปโดยไม่มีพายอยู่ข้างๆ คือความทรมานที่เขาเพิ่งจะตระหนักได้ในวันที่สายเกินไป เป้าหมายแรก... สวนสาธารณะริมน้ำที่พายเคยบ่นว่าชอบไปนั่งรับลมเวลาเครียดจากการเคลียร์ตารางงานให้เขา ธามก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเร่งรีบ สายตาคมกวาดมองไปรอบบริเวณท่ามกลางแสงไฟสลัว เขารู้ดีว่าพายเป็นคนประเภทไหน ถ้าถูกกดดันหนักๆ หรือรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน พายจะถอยห่างออกไปเงียบๆ เหมือนแมวที่บาดเจ็บ "พาย! นายอยู่ไหน!" เสียงทุ้มตะโกนก้องไปทั่วบริเวณ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้กับความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ ธามกำหมัดแน่น ความซึนเดเระที่เคยสร้างเป็นเกราะป้องกันตัวเองพังทลายลงสิ้นเหลือเพียงความกังวลที่กัดกินใจ เขาขยับตัวไปตามที่ต่างๆ ที่ความทรงจำบอกว่าพายชอบไป ร้านหนังสือมือสองในซอยลึกที่พายชอบแอบไปนั่งอ่านนิยายสืบสวน หรือกระทั่งร้านกาแฟเล็กๆ ที่เจ้าตัวเคยชวนเขาไปลองชิมครั้งหนึ่งแล้วถูกเขาปฏิเสธอย่างเย็นชาด้วยคำพูดที่ว่า *'เสียเวลา'* 'เสียเวลาเหรอวะ...' ธามสบถในใจพลางกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาเพิ่งเข้าใจคำนั้นก็วันนี้ วันที่เขากำลังเสียเวลาชีวิตอันมีค่าไปกับการตามหาหัวใจที่ตัวเองเป็นคนผลักไสออกไปจากอก ธามจอดรถหน้าหอพักเก่าๆ แห่งหนึ่งที่เขาเคยบังคับให้พายส่งตำแหน่งที่ตั้งให้เพื่อความปลอดภัยในการทำงาน ที่นี่คือที่ที่พายบอกว่า 'เหงาที่สุด' แต่กลับเป็นที่ที่พายเลือกมาหลบพักใจมากที่สุด เขาก้าวขึ้นบันไดทีละขั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว ผิดวิสัยซีอีโอผู้สุขุมนิ่งเงียบที่ลูกน้องต่างเกรงขาม หน้าห้องหมายเลข 402 ประตูบานเก่าดูเหมือนจะถูกแง้มไว้เพียงเล็กน้อย เสียงสะอื้นเบาๆ ที่เล็ดลอดออกมาทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมีดนับพันเล่มกรีดลงบนหัวใจ *แอ๊ด...* ธามผลักประตูเข้าไปโดยไม่สนมารยาท เขามองเห็นร่างโปร่งของพายที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนเล็กๆ ในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเหงา แผ่นหลังบางที่สั่นเทานั่นยิ่งทำให้ความโกรธที่เคยมีเปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น "พาย..." ธามเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างนั้นสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหันกลับมามอง พายเบิกตากว้าง น้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าทำให้เขาสวยสะกดตาในแบบที่ธามไม่เคยเห็นมาก่อน "บอส... คุณมาทำไมที่นี่" "มาทวงของของฉันคืน" ธามก้าวเข้าไปหาช้าๆ แววตาคมกล้าเปลี่ยนเป็นความเว้าวอนที่เจ้าตัวก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองมี "นายคิดจะหนีไปแบบนี้จริงๆ เหรอพาย? นายคิดว่าคำว่า 'เจ้านาย' มันจะขวางกั้นฉันได้ตลอดไปหรือไง" พายพยายามจะลุกหนี แต่ธามรวดเร็วและเด็ดขาดกว่า เขาคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วดึงเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่ง อ้อมกอดที่เขาหวงแหนมาตลอดถูกนำมาใช้โอบรัดคนตรงหน้าให้จมหายไปกับความอบอุ่น "ปล่อยผมเถอะครับ... คุณไม่ได้ต้องการผมจริงๆ หรอก รินดาเขารอคุณอยู่ไม่ใช่เหรอ?" น้ำเสียงสั่นเครือของพายทำให้ธามรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย "อย่าพูดถึงชื่อนั้นตอนที่ฉันกำลังคุยกับนาย!" ธามเชยคางพายขึ้นมา สบตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความน้อยใจ "รินดาคืออดีต... แต่นายคือปัจจุบัน และถ้าฉันตัดสินใจได้... นายจะเป็นอนาคตของฉันด้วย พาย ฉันขอโทษ... ฉันมันปากแข็ง ฉันมันซึนเดเระอย่างที่นายชอบว่านั่นแหละ แต่ได้โปรด... อย่าหายไปแบบนี้อีก" พายมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายผู้เป็นเจ้านาย ท่าทีที่เนี้ยบกริบเสมอมาในตอนนี้กลับยุ่งเหยิงและเต็มไปด้วยรอยร้าวของความเสียใจ พายกำลังจะเอ่ยปากตอบ ทว่า... *กริ๊ก...* เสียงไขกุญแจประตูดังขึ้นจากทางด้านหลังพร้อมกับเสียงของรินดาที่แทรกผ่านช่องว่างของประตูเข้ามาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ธามคะ... ในเมื่อคุณเลือกที่จะทิ้งฉันไปหาเด็กรับใช้นี่ ฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องเก็บความลับนี้ไว้แล้วนะ" ธามหันขวับไปทางต้นเสียงด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นความดุดัน ในขณะที่พายหน้าถอดสีเมื่อเห็นสิ่งที่รินดาถืออยู่ในมือ มันคือหลักฐานที่เขากำลังพยายามซ่อนไว้ไม่ให้ธามรู้มาตลอด... หลักฐานที่อาจจะพังทลายความสัมพันธ์ของเขากับธามลงไปตลอดกาล! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของธามและพายมาถึงตอนนี้ หวังว่าทุกคนจะร่วมลุ้นไปกับบทสรุปของพวกเขาในตอนหน้าด้วยกันนะครับ!