ความจริงที่เพิ่งเปิดเผย

กระดาษแผ่นบางในมือของรินดาสั่นน้อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน แต่สิ่งที่สั่นไหวรุนแรงยิ่งกว่าคือหัวใจของพายที่หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางของธามเวลานี้เงียบงันราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจติดขัดของคนสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ต่างกันสุดขั้ว "นี่มันอะไรกัน..." น้ำเสียงของธามต่ำทุบและเย็นเยียบจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือของรินดาก่อนจะเลื่อนกลับมาจ้องเขม็งที่ใบหน้าถอดสีของเลขานุการส่วนตัว ความสงสัยระคนไม่พอใจฉายชัดในแววตาคู่คมนั้น "ถามก็ตอบสิครับพาย!" ธามยกระดับเสียงขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นความเงียบงันที่น่าอึดอัด "รินดา... คุณเอากระดาษอะไรให้ผมดู" รินดาแย้มยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ หญิงสาวส่งกระดาษแผ่นนั้นให้กับมือหนาของซีอีโอหนุ่มโดยไม่รอช้า "อ่านดูเองสิคะธาม... จะได้รู้ว่าคนที่คุณไว้ใจนักหนา เขาแอบทำลับหลังคุณอะไรบ้าง" ธามรับกระดาษแผ่นนั้นมาด้วยความหงุดหงิด สายตาดุดันกวาดอ่านข้อความและตัวเลขที่ปรากฏอยู่บนเอกสารอย่างรวดเร็ว แต่ทว่า... ยิ่งอ่าน คิ้วเข้มก็ยิ่งขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะผูกกันเป็นปม ความโกรธเกรี้ยวที่เคยก่อตัวขึ้นเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยความตกใจระคนไม่อยากจะเชื่อ มันคือสำเนาสัญญาซื้อขายหุ้นของบริษัทในเครือ... ที่ถูกโอนถ่ายสิทธิ์การถือครองโดยมีลายเซ็นของ 'พาย' กำกับไว้อย่างชัดเจน ธามหันขวับกลับมามองหน้าพายทันที ราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงกลางใจ แววตาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นความผิดหวังอย่างรุนแรง "พาย... นี่มันหมายความว่ายังไง" ธามเค้นเสียงถาม ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้นด้วยความโกรธที่พุ่งทะยาน "คุณขายหุ้นของบริษัทเราให้คู่แข่ง... แถมยังทำเรื่องลับหลังผมเนี่ยนะ! คุณเห็นผมเป็นตัวตลกตั้งแต่แรกใช่ไหม!" "ไม่ใช่แบบนั้นนะครับธาม!" พายรีบก้าวเข้าไปหา ร้องปฏิเสธเสียงสั่น ดวงตาเรียวรีเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสที่พยายามกลั้นเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา "ฟังพายก่อน... มันไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านประธาน... เอ๊ย ธามคิดนะครับ" "ไม่ต้องมาแก้ตัว!" ธามตวาดลั่นห้องจนพายสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ร่างสูงใหญ่ของซีอีโอหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดด้วยแววตาที่แดงก่ำ ความรู้สึกเหมือนถูกคนที่รักและไว้ใจที่สุดแทงข้างหลังมันเจ็บปวดเสียจนเขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ "หลักฐานคาตาขนาดนี้ ยังจะมีหน้ามาปฏิเสธอีกเหรอพาย! ผมให้ใจคุณไปเท่าไหร่ แต่สิ่งที่คุณตอบแทนผมคือการหักหลังลับหลังงั้นเหรอ!" "ธามคิดว่าผมเป็นคนเห็นแก่ตัวขนาดนั้นเลยเหรอครับ..." พายแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา หัวใจดวงน้อยร้าวรานจนแทบแหลกสลายเมื่อเห็นสายตาที่ธามใช้มองมา มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความรังเกียจและผิดหวังที่ฉายชัดอยู่เต็มเปี่ยม "ถ้าธามจะมองผมแค่นี้... ถ้าธามไม่เคยเชื่อใจกันเลยตั้งแต่แรก... แล้วที่เราผ่านมาทั้งหมดมันมีความหมายอะไรล่ะครับ" "หยุดพูดคำว่า 'เรา' ได้แล้ว!" ธามตะคอกเสียงกร้าว หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ "คนอย่างพาย... คงหวังแค่เงินทองและผลประโยชน์สินะ ถึงได้กล้าทำเรื่องระยำแบบนี้ลงไป!" เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับแก้วเนียนดังสนั่นไปทั่วห้อง ความเงียบสงบเข้าปกคลุมทันที พายหอบหายใจถี่รัว มือข้างที่เพิ่งตบหน้าเจ้านายหนุ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ หยาดน้ำตาที่อดกลั้นไว้ไหลทะลักลงมาอาบแก้มสองข้างอย่างน่าเวทนา ธามหันหน้าไปตามแรงกระแทก ลิ้นดันกระพุ้งแก้มรับรสคาวเลือดจางๆ ชายหนุ่มนิ่งค้างไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดจากฝ่ามือเรียว แต่เป็นเพราะความตกใจที่พายกล้า "ลงมือ" กับเขาเป็นครั้งแรกในชีวิต รินดาที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่มุมห้องแอบยิ้มเยาะด้วยความสะใจ แสร้งทำเป็นตกอกตกใจแล้วเอ่ยปากยุยง "ตายจริง! กล้าทำร้ายธามเลยเหรอคะเนี่ย นิสัยแท้จริงของมันคงทาสแมวไม่ไหวแล้วล่ะค่ะธาม คนแบบนี้เก็บไว้ก็มีแต่จะพังบริษัท" ธามค่อยๆ หันกลับมามองหน้าพายอีกครั้ง แววตาที่เคยดุดันและโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและเย็นชาจนน่ากลัว "ออกไปจากห้องของผมซะ" ธามเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนคนฟังรู้สึกหนטววูบไปถึงกระดูกดำ "แล้วเตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาฉ้อโกงและเปิดเผยความลับบริษัทได้เลย... พาย" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของพายซ้ำๆ จนพรุน พายยืนนิ่งงัน ขาแทบไม่มีแรงจะยืนหยัดอยู่ไหว ความรู้สึกผิดหวัง เสียใจ และเคียดแค้นตีรันกันอยู่ในอกจนพูดไม่ออก ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเงยหน้าสบตากับคนที่เขารักหมดหัวใจ "ได้ครับ... ถ้าธามอยากให้ผมเป็นคนเลวในสายตาขนาดนั้น" พายแค่นยิ้มหยันให้ตัวเอง ทั้งน้ำตานองหน้า "จำคำพูดของตัวเองไว้ให้ดีนะครับธาม... อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน" พูดจบ พายก็หันหลังเดินก้าวออกไปจากห้องทำงานนั้นทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้ธามยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและความรู้สึกแปลกประหลาดที่เริ่มกัดกินหัวใจตัวเองช้าๆ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ธามยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาเหม่อมองไปยังจุดที่พายเพิ่งเดินหายออกไป ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เริ่มจางหาย เหลือเพียงความเคว้งคว้างที่ตีรวนอยู่ในอกอย่างน่าประหลาด เสียงสะท้อนคำพูดของพายยังคงก้องกังวานอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา "ธามคะ... อย่าไปใส่ใจคนแบบนั้นเลยค่ะ" รินดาเดินเข้าไปใกล้ แสร้งเอื้อมมือแตะแขนแกร่งเพื่อปลอบประโลม "เรารีบจัดการเรื่องคดีความกันเถอะนะคะ รินดาเป็นห่วงคุณนะ" ธามปัดมือของรินดาออกอย่างไม่ไยดี ดวงตาคมกริบหันกลับมามองอดีตคนรักด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยที่เพิ่งก่อตัวขึ้น "รินดา..." "คะ?" รินดาชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มเจื่อนลงเมื่อเห็นสายตาของชายหนุ่ม "เอกสารใบนี้นอกจากคุณแล้ว... ใครเป็นคนเอามาให้คุณอีกที" ธามถามเสียงเยือกเย็น ก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวจนรินดาต้องผถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ "เอ่อ... ก็... ก็รินดาบังเอิญได้ยินมาแล้วไปสืบเจอมาค่ะ ธามจะสนใจทำไม ในเมื่อหลักฐานมันก็ชัดเจนอยู่แล้วนี่คะ!" รินดาเริ่มมีพิรุธ น้ำเสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด ธามหรี่ตามองพฤติกรรมนั้นอย่างจับผิด สมองอันปราดเปรื่องของซีอีโอหนุ่มเริ่มประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่า... เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำมากกว่าที่ตาเห็น และเขากำลังทำความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ในจังหวะที่ธามกำลังจะเอ่ยปากคาดคั้นความจริงจากปากรินด้านั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เลขาหน้าห้องอีกคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจโยนเอกสารแผ่นใหม่ลงบนโต๊ะทำงานของธามเสียงดังลั่น "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาหนุ่มละล่ำละลักพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "เอกสารสัญญาเมื่อครู่... ที่คุณพายเซ็น... มันไม่ใช่สัญญาขายหุ้นบริษัทครับ!" ธามชะงัก ก้มมองเอกสารแผ่นใหม่ที่เพิ่งถูกวางลงตรงหน้า หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นหัวข้อเอกสารชัดเจนเต็มสองตา "แต่มันคือ... เอกสารยกกรรมสิทธิ์หุ้นทั้งหมดของพาย เพื่อโอนย้ายมาเป็น 'ชื่อของคุณธาม' เพื่อใช้เป็นของขวัญวันเกิดย้อนหลัง... และเอกสารตัวจริงที่มีลายเซ็นครบถ้วนพร้อมตราประทับ... ถูกเก็บไว้ในตู้เซฟส่วนตัวของท่านประธานมาตลอดโดยที่พายไม่เคยแตะต้องมันเลยครับ!" ธามเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความจริงที่เพิ่งเปิดเผยกระแทกเข้ากลางหน้าอกอย่างจังจนแทบหยุดหายใจ เมื่อสมองประมวลผลได้ว่าตัวเองเพิ่งทำร้ายจิตใจคนที่รักและหวังดีกับเขามากที่สุดด้วยมือของตัวเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาตลอดนะครับ!