บทเรียนราคาแพงของคนปากแข็ง

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาบนโต๊ะทำงานกระจกใสในห้องประชุมใหญ่ดังสะท้อนก้อง มันไม่ใช่เสียงของการทำงานปกติ แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงที่ใครหน้าไหนก็รู้ว่าไม่ควรเข้าไปเฉียดใกล้ในเวลานี้ ธามยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหิน ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยจับปากกาเซ็นสั่นเทาเล็กน้อย ความเงียบงันภายในห้องแผ่ขยายปกคลุมราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ภาพคำพูดและแววตาตัดพ้อของพายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงวนเวียนหลอนประสาทซ้ำไปซ้ำมา ราวกับใบมีดที่กรีดซ้ำลงบนรอยแผลเดิมที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นเอง ซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวคู่แข่งทางธุรกิจคนใดในตลาดหลักทรัพย์ กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับความโง่เขลาและความปากแข็งของตัวเองอย่างราบคาบ "คุณธามครับ เอกสารงบดุลไตรมาสนี้..." เลขานุการสำรองที่ถูกเรียกตัวมาแทนชั่วคราวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "ยกเลิกการประชุมทั้งหมดวันนี้" ธามตัดบทเสียงกร้าว ดวงตาคมกริบฉายแววร้อนรนจนน่ากลัว "แล้วก็... ไม่ต้องติดต่อผมเรื่องงานใดๆ ทั้งสิ้นจนกว่าผมจะกลับมา" ร่างสูงโปร่งในชุดสูทราคาแพงไม่ได้รอฟังคำทักท้วงใดๆ อีกต่อไป เขากว้าวยาวๆ ออกจากห้องประชุมด้วยความเร็วที่สะท้อนถึงความร้อนรุ่มในอก ภาพลักษณ์ท่านประธานผู้เยือกเย็นและเนี้ยบกริบถูกโยนทิ้งลงถังขยะไปตั้งแต่ตอนที่เขารู้ตัวว่า... ตัวเองกำลังจะเสียพายไปตลอดกาล รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถของบริษัทด้วยความเร็วสูง มุ่งตรงไปยังคอนโดมิเนียมของเลขาหนุ่มจอมแสบที่เขาเคยเหยียบย่ำความรู้สึก หัวใจที่เต้นรัวระรัวไม่ได้เกิดจากความกลัวการสูญเสียทางธุรกิจ แต่มันคือความกลัวที่จะไม่ได้เห็นรอยยิ้มกวนๆ และเสียงเถียงคำไม่ตกฟากของคนคนนั้นอีก ตลอดทาง ธามพยายามต่อสายหาพายไม่ต่ำกว่ายี่สิบสาย แต่สิ่งที่ได้ยินกลับมีเพียงสัญญาณรอสายที่ยาวนาน ก่อนจะถูกตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความเสียงซ้ำแล้วซ้ำเล่า "รับสายผมเถอะพาย..." ธามพึมพำกับพวงมาลัยรถด้วยความหงุดหงิดปนรู้สึกผิดที่กัดกินลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ เขากลายเป็นหมาโบ้สมชื่อที่รินดาเคยเย้ยหยันไว้ไม่มีผิด หมาตัวที่เคยเห่าใส่นายท่านผู้แสนดี แต่พอนายท่านเดินหนีจริงๆ กลับวิ่งตามสี่ขาอย่างน่าสมเพช เมื่อมาถึงหน้าห้องพักของพาย ธามไม่รอช้าที่จะกดรหัสผ่านที่เขาเคยแอบจำไว้ แต่หน้าจอระบบดิจิตอลกลับแสดงไฟสีแดงกระพริบพร้อมเสียงเตือนว่า 'รหัสผ่านไม่ถูกต้อง' ธามเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พายเปลี่ยนรหัสผ่านแล้ว... นั่นหมายความว่าประตูบานนี้ปิดตายสำหรับเขาอย่างแท้จริง ก๊อกๆๆ! "พาย! เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ" ธามเคาะประตูห้องรัวๆ พร้อมส่งเสียงเรียกด้วยความร้อนรน ลืมภาพลักษณ์ผู้บริหารระดับสูงไปจนหมดสิ้น "ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น เปิดประตูคุยกันก่อนเถอะนะพาย ผมขอร้องล่ะ" ความเงียบคือคำตอบเดียวที่ส่งกลับมาจากด้านใน ธามเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกซ้ายกระจายไปทั่วร่าง เขาทรุดตัวลงนั่งพิงกับบานประตูห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนายกขึ้นกุมขมับเมื่อตระหนักได้ว่าทุกอย่างเป็นความผิดของเขาเอง ความซึนเดเระ ความปากแข็ง และความมั่นใจโง่ๆ ที่คิดว่าพายจะไม่มีวันไปไหน ถ้าวันนั้นเขาไม่พูดจาร้ายกาจใส่... ถ้าวันนั้นเขายอมรับความรู้สึกตัวเองเรื่อยมา... เรื่องบ้าๆ แบบนี้คงไม่เกิดขึ้น แกร็ก! เสียงเปิดประตูกะทันหันจากห้องข้างๆ ทำให้ธามสะดุ้งสุดตัว ร่างสูงรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ แต่กลับพบว่าเป็นเพียงคุณป้าข้างห้องที่เดินถือถุงขยะออกมาทิ้งเท่านั้น คุณป้าหันมามองชายหนุ่มในชุดสูทหรูที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่หน้าห้องของพายด้วยสายตาสงสัย ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน "ถ้ามาตามง้อคุณพายล่ะก็... กลับไปซะเถอะพ่อหนุ่ม" ป้าข้างห้องกล่าวขึ้นเตือนสติ "คนเขาร้องไห้ตาบวมเดินลากกระเป๋าออกจากห้องไปตั้งแต่เมื่อชั่วโมงก่อนแล้ว หน้าตาดูช้ำเสียจนป้าเห็นแล้วยังเจ็บแทนเลย ไปทำอีท่าไหนล่ะถึงได้ปล่อยให้คนน่ารักๆ แบบนั้นต้องเสียน้ำตาได้" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กอันใหญ่ที่ทุบลงกลางศีรษะ ธามรู้สึกเหมือนหูอื้อตาลาย โลกทั้งใบคล้ายจะพังทลายลงมาตรงหน้า "เขา... เขาไปไหนครับคุณป้า พอจะรู้ไหมว่าเขาไปที่ไหน?" ธามรีบคว้าแขนป้าข้างห้องไว้ด้วยความลืมตัว แววตาคู่นั้นแดงก่ำและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ป้าจะไปรู้กับเธอได้ยังไงเล่า รู้แต่ว่าเขาเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปทางสถานีขนส่งโน่นแหละ" ป้าข้างห้องสะบัดแขนออกเบาๆ ด้วยความรำคาญ ก่อนจะเดินบ่นพึมพำลับสายตาไป สถานีขนส่ง... พายกำลังจะหนีเขาไปจริงๆ สินะ ธามไม่รอช้า พลิกตัววิ่งกลับไปที่ลิฟต์ด้วยความเร็วสูงสุด หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงไปหมด เขายอมไม่ได้เด็ดขาดที่จะเสียพายไป ผู้ชายปากแข็งคนนี้จะไม่ยอมปล่อยให้ความกลัวมาพรากคนที่รักไปจากอ้อมกอดอีกเป็นครั้งที่สอง ระหว่างที่เขากำลังกดลิฟต์ลงไปชั้นล่างด้วยความร้อนใจ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความ ธามหยิบขึ้นมาดูด้วยความหวังว่าอาจจะเป็นพาย แต่ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ กลับเป็นชื่อของรินดา... พร้อมกับรูปถ่ายใบเสร็จตั๋วโดยสารเที่ยวเดียวปลายทางต่างจังหวัด และข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของธามเย็นเฉียบลงในพริบตา *‘หาคนของคุณให้ดีๆ นะคะคุณธาม... เพราะดูเหมือนว่าเขาตั้งใจจะไปให้ไกลจากคุณชนิดที่ว่าต่อให้เอาเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวมาตาม ก็ไม่มีวันตามหาเจอแล้วล่ะค่ะ’* ธามกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ