หน้าไม่อายเพื่อคนรัก

“ออกไปนะครับคุณธาม... ที่นี่ไม่มีที่สำหรับคนเห็นแก่ตัวอย่างคุณหรอก” เสียงของพายสั่นเครือ แม้จะพยายามดัดให้แข็งกร้าวเพียงใด แต่นัยน์ตาคู่สวยที่รื้นไปด้วยหยดน้ำก็นั่งยันยืนยันความอ่อนแอที่เขากำลังเผชิญอยู่ตรงหน้า ธามขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรอยนูน เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำไล่ส่ง แต่เขามาที่นี่เพื่อ ‘ทวง’ ทุกอย่างที่เคยเป็นของเขาคืน “ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าคุณจะฟังผม” ธามก้าวเท้าเข้าหาพายอีกก้าว ท่ามกลางสายตาของบรรดาเพื่อนบ้านในละแวกนั้นที่เริ่มชะโงกหน้าออกมาจากรั้วบ้าน บ้างก็กระซิบกระซาบ บ้างก็ถ่ายคลิป แต่สำหรับธามในตอนนี้... ศักดิ์ศรีซีอีโอพันล้านมันไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับหัวใจที่กำลังจะหลุดลอยไป “ฟังเหรอ?” พายแค่นหัวเราะ ปาดน้ำตาที่ไหลลงมาข้างแก้มอย่างไม่ไยดี “ฟังเรื่องที่คุณเอาตัวเข้าไปพัวพันกับรินดาเหรอ หรือฟังเรื่องที่คุณยอมให้ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาเหยียบย่ำความรู้สึกผมกลางบริษัท? พอเถอะครับ... เลิกเล่นเกมซึนเดเระทำเป็นรำคาญผมเสียที มันน่าสมเพช!” คำว่า ‘น่าสมเพช’ เหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจธาม เขาหยุดนิ่ง ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมหน้าบ้านหลังเล็กๆ ท่ามกลางเสียงนกเสียงกาของชาวบ้านที่ลือกันไปไกล แต่ธามไม่สนใจ เขาตัดสินใจก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองในวินาทีนั้น ชายหนุ่มที่เคยเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นปูนหยาบๆ หน้าประตูบ้านของพาย ท่ามกลางความตกตะลึงของผู้คนที่เฝ้ามองดูอยู่ “คุณธาม! ทำบ้าอะไรของคุณ!” พายถอยกรูดด้วยความตกใจ ใบหน้าขาวจัดเริ่มแดงก่ำด้วยความอับอายและสับสน “ถ้าการยืนคุยดีๆ มันทำให้คุณไม่เชื่อใจผม... ถ้าการเป็นเจ้านายที่ชอบออกคำสั่งมันทำให้คุณเจ็บปวด งั้นวันนี้ผมก็ขอวางมันไว้ตรงนี้” ธามเงยหน้าขึ้นสบตาพาย แววตาของเขาไม่มีความเย่อหยิ่งเหลืออยู่ มีเพียงความสั่นไหวและจริงจังที่คนมองยังรู้สึกได้ “ผมเป็นคนปากจัด ผมขี้หึง และผมยอมรับว่าผมมันงี่เง่าที่พยายามผลักไสคุณออกไปเพราะกลัวความรู้สึกตัวเอง แต่พาย... ผมไม่เคยมีใครอื่น และนับจากวินาทีนี้ ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากเราออกจากกันอีก” “แต่รินดา...” “รินดาเป็นแค่อดีตที่ผมทำพลาดไป แต่คุณคืออนาคตที่ผมจะไม่มีวันทำพังอีก” ธามลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปคว้าข้อมือของพายไว้แน่น “ไม่อายชาวบ้านเขาหรือไงครับที่เห็นเจ้านายมานั่งคุกเข่าหน้าบ้านแบบนี้” พายกัดริมฝีปากแน่น “ผมไม่สน” ธามตอบกลับเสียงเรียบแต่หนักแน่น “ถ้าต้องแลกกับความอับอายเพื่อแลกกับใจคุณ ผมยินดีจะหน้าไม่อายไปตลอดชีวิต... พายครับ กลับไปกับผมนะ ไม่ใช่ในฐานะเลขา แต่ในฐานะคนรัก... หรือถ้าคุณอยากให้ผมประกาศให้โลกรู้ตอนนี้เลยว่าผมคลั่งรักคุณแค่ไหน ผมก็ยินดี” พายชะงัก ลมหายใจขาดห้วง เมื่อธามขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ สายตาคมกริบคู่นั้นเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวในตอนแรก เป็นความเว้าวอนที่ทำเอาหัวใจคนมองเต้นผิดจังหวะ พายเม้มปาก มองไปรอบๆ ที่เริ่มมีคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปมากขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่อยากให้ธามต้องมาเสียชื่อเสียงเพราะเขา แต่ทว่า... มือที่กุมข้อมือเขาไว้กลับร้อนผ่าวและอบอุ่นจนไม่อยากสะบัดออก “ถ้าคุณทำแบบนี้แล้วคุณจะเสียใจนะคุณธาม” พายพึมพำ “ผมเสียใจแน่ ถ้าวันนี้ไม่มีคุณเดินกลับไปพร้อมกับผม” ธามดึงตัวพายเข้ามาใกล้จนแผ่นอกกว้างปะทะกับไหล่บาง เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงจัด “เรื่องรินดา ผมจัดการเสร็จสิ้นแล้ว ต่อไปนี้ไม่มีใครหน้าไหนมายุ่งกับเราได้อีก... ยกเว้นแต่คุณจะใจร้ายไล่ผมไปเอง” ทว่าในจังหวะที่ธามกำลังจะประทับจูบลงบนหน้าผากเพื่อเป็นการตกลงปลงใจ เสียงรถยุโรปคันหรูที่คุ้นตาก็ดังแว่วมาแต่ไกล ก่อนจะเบรกเอี๊ยดลงที่หน้าบ้านของพาย ธามชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบเหลือบไปมองกระจกรถที่ค่อยๆ เลื่อนลงมา ใบหน้าของรินดาปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่ในมือถือเอกสารบางอย่างที่ทำให้ธามต้องหน้าถอดสีไปในทันที “ธามคะ... ยังสนุกกับการละครอยู่เหรอคะ?” รินดาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชูเอกสารในมือขึ้น “ลืมไปแล้วหรือไงว่าเรื่องที่บริษัทคุณยังไม่จบ? ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่อง ‘การปลอมแปลงงบ’ ของพ่อคุณหลุดออกไปถึงหูสื่อ... ก็ถอยห่างจากเด็กคนนี้ แล้วมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้!” ธามตัวแข็งทื่อ พายที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นความผิดปกติของเจ้านายตนเองอย่างชัดเจน รอยยิ้มที่พายเกือบจะมอบให้ธามเลือนหายไป แทนที่ด้วยความสงสัยที่ถาโถมเข้ามา “นี่มันเรื่องอะไรกันครับคุณธาม...” พายถามเสียงแผ่ว สัญชาตญาณบางอย่างกำลังบอกว่า สิ่งที่ธามพยายามปิดบังไว้อาจจะร้ายแรงกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความรักที่ซับซ้อนของพายและธามนะครับ ดรากอนไรเดอร์สัญญาว่าจะพาไปเคลียร์ทุกปมในตอนถัดไปครับ!