เงียบหายไปจากวงจรชีวิต

หน้าจอมือถือบนโต๊ะทำงานราคาแพงระยับสว่างวาบขึ้นเป็นครั้งที่สี่สิบแปดของวัน และเช่นเดียวกับสี่สิบเจ็ดครั้งก่อนหน้านี้... มันจบลงด้วยความว่างเปล่า ธามขว้างปากกาหมึกซึมลงบนแฟ้มเอกสารอย่างไม่สบอารมณ์ เสียงโลหะกระทบกระดาษดังสนั่นห้องทำงานกว้างที่เงียบกงก์จนน่าประหลาด บรรยากาศรอบตัวซีอีโอหนุ่มตอนนี้เย็นเยียบเสียยิ่งกว่าห้องแช่แข็ง ชายหนุ่มยกมือขึ้นเสยผมสีเข้มที่เซ็ตมาอย่างดีจนยุ่งเหยิง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมที่ไร้การเคลื่อนไหว *‘หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...’* เสียงระบบตอบรับอัตโนมัติที่ดังวนซ้ำในหัวยิ่งทำให้เส้นเลือดข้างขมับของธามเต้นตุบๆ เขาไม่ได้ยินเสียงนี้มาเกือบสิบสองชั่วโมงเต็มแล้ว นับตั้งแต่จังหวะนรกบ้าบอคอแตกเมื่อวานนี้—จังหวะที่รินดาจงใจเอื้อมมือมาแตะแขนเขาต่อหน้าพายพอดีเป๊ะราวกับจับวาง! ภาพใบหน้าเรียบเฉย ไร้รอยยิ้ม แต่ฉายแววเย็นชาจนน่าใจหายของเลขาหนุ่มตัวแสบตอนหันหลังเดินเข้าลิฟต์ไป ยังคงติดตรึงอยู่ในสมองของธามราวกับถูกตอกฝาโลง ซ้ำร้ายพอเขาพยายามจะวิ่งตาม พายก็ดันหายลับไปกับสายลมแถมยังปิดโทรศัพท์หนีชนิดที่เรียกว่าตัดวงจรชีวิตเขาทิ้งแบบถอนรากถอนโคน "ให้ตายสิ... กล้ามากนะพาย" ธามพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน มือหนากำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความหงุดหงิดพุ่งพล่านจนอกแทบระเบิด แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความหงุดหงิด... คือความวูบโหวตแปลกประหลาดที่กัดกินขั้วหัวใจเขาอยู่ตอนนี้ต่างหาก ปกติแล้วพายจะเป็นคนเถียงคำไม่ตกฟาก เป็นเลขาจอมกวนประสาทที่ชอบทำหน้ายโสโอหังใส่เขาเสมอ แต่การที่อีกฝ่ายเงียบหายไปแบบนี้... มันไม่ใช่การประท้วงธรรมดา แต่มมันคือการประกาศสงครามเย็นที่รุนแรงที่สุดเท่าที่ธามเคยเจอมาในชีวิตการเป็นซีอีโอ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่บานไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออก รินดาในชุดสูทเข้ารูปดูภูมิฐานก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจที่มักจะทำให้ธามรู้สึกรำคาญใจเสมอในยามปกติ แต่วันนี้... อารมณ์ของเขาติดลบเกินกว่าจะรักษามามารยาททางสังคมแล้ว "ธามคะ รินเอาเอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ไตรมาสนี้มาให้..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับวางแฟ้มลงบนโต๊ะ "เอาออกไป" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกรรไกรตัดกระดาษ "ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วรินดา เรื่องงานเอกสารให้ส่งผ่านแผนกกลาง ไม่ใช่หอบมาให้ผมถึงห้องส่วนตัว" รินดาชะงักไปนิด รอยยิ้มบนเรียวปากสวยเจื่อนลงเล็กน้อย แววตาฉายแววไม่พอใจแต่ก็พยายามกลบเกลื่อนไว้อย่างรวดเร็ว เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด ส่งสายตาออดอ้อนที่เคยใช้ได้ผลในอดีตมาให้ "ธามยังโกรธเรื่องเมื่อวานอยู่อีกเหรอคะ? รินแคบังเอิญเจอคุณที่หน้าลิฟต์ แล้วก็แค่ทักทายตามประสาคนเคย..." "หยุดพูดเถอะครับ" ธามเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตคนรักด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว "ถ้าคุณยังพูดคำว่า 'คนเคย' ออกมาจากปากอีกคำเดียว ผมจะสั่งห้ามไม่ให้คุณเหยียบเข้ามาในตึกนี้อีกตลอดกาล และอย่าคิดว่าผมพูดเล่น" บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบทันที รินดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอไม่เคยเห็นมุมที่เด็ดขาดและไร้เยื่อใยขนาดนี้จากธามมาก่อน ผู้ชายคนนี้ใจแข็งเป็นหินก็จริง แต่ไม่เคยแสดงความรังเกียจเธอออกนอกหน้าขนาดนี้มาก่อนเลย... ทั้งหมดก็เพราะไอ้เด็กเลขาหน้าจืดคนนั้นคนเดียว! "ธามกำลังเปลี่ยนไปนะตะ... เปลี่ยนไปเพราะเลขาคนนั้นหรือเปล่าคะ?" รินดายอมเสี่ยงพูดออกไป แม้จะรู้ว่ามันเป็นการล้ำเส้น ธามแค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าเยียบเย็นลงไปอีกขั้น "เรื่องนั้นมันไม่ใช่ธุระก่ายกองอะไรของคุณ ออกไปจากห้องผมได้แล้ว ก่อนที่ความอดทนของผมจะหมดลงจริงๆ" เมื่อเห็นสายตาที่เฉียบคมราวกับใบมีดของชายหนุ่ม รินดาจึงจำใจต้องหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างเสียไม่ได้ ประตูห้องปิดลงพร้อมกับความเงียบที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่ธามไม่ได้สนใจอดีตคนรักแม้แต่น้อย ความสนใจทั้งหมดของเขาพุ่งเป้าไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ในเมื่อโทรศัพท์ติดต่องานไม่ได้... ก็ต้องใช้วิธีอื่น ธามกดอินเตอร์คอมเรียกหัวหน้าแผนกบุคคลเข้ามาทันที "เช็คประวัติการลาของพายให้ผมทีครับ... เขาลาป่วยหรือลากิจ?" *(ผ่านไปสามนาที...)* "เอ่อ... ท่านประธานครับ คุณพายไม่ได้ยื่นใบลาล่วงหน้าครับ แต่ทางฝ่ายบุคคลเพิ่งได้รับอีเมลแจ้งลาพักร้อนฉุกเฉินเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมานี้เองครับ..." เสียงปลายสายตอบกลับมาอย่างตะกุกตะกักเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากน้ำเสียงของซีอีโอหนุ่ม "ลาพักร้อนฉุกเฉิน?" ธามทวนคำ เสียงสูงขึ้นเล็กน้อย "ช่วงโปรเจกต์กำลังเดือดเนี่ยนะ? เขาคิดอะไรอยู่!" "เอ่อ... เห็นในอีเมลแจ้งว่ามีธุระส่วนตัวด่วนมากๆ และจะกลับมาทำงานในสัปดาห์หน้าครับ..." "สัปดาห์หน้า!" ธามเผลอตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนหัวหน้าแผนกสะดุ้งสุดตัว "บอกเขาว่าผมไม่อนุมัติ! ให้พายกลับมาทำงานเดี๋ยวนี้!" "เอ่อ... แต่ท่านประธานครับ ตามกฎบริษัท การลาพักร้อนฉุกเฉินกรณีมีกิจธุระเร่งด่วน พนักงานมีสิทธิ์..." "ผมไม่สนกฎบริษัททั้งนั้น!" ธามตัดบทด้วยความเกรี้ยวกราด "ถ้าภายในสองชั่วโมงนี้พายยังไม่โผล่หัวมาที่บริษัท ฝ่ายบุคคลเตรียมตัวรับใบเตือนยกแผนกได้เลย!" ติ๊ด! ธามกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย อกแกร่งกระฮึ่มขึ้นลงด้วยความโกรธปนร้อนรนที่ตีรวนอยู่ในอก เขาเป็นห่วง... ไม่สิ เขาแค่โมโหที่เลขาตัวเองไร้ความรับผิดชอบ! ใช่... มันต้องเป็นเหตุผลนั้นแน่ๆ ธามพยายามบอกตัวเองแบบนั้นเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนรุ่มที่กำลังแผดเผาหัวใจ แต่ทว่า ยิ่งพยายามปฏิเสธ ภาพรอยยิ้มกวนๆ และสายตาที่เคยซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ภายใต้กรอบแว่นใสของพาย กลับยิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ในหัว ร่างสูงผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน คว้าเสื้อสูทเนื้อดีมาพาดบ่าอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานส่วนตัวด้วยสีหน้าถมึงทึง ในเมื่อโทรศัพท์ไม่รับ และอีเมลก็ไม่ได้ผล... เห็นทีเขาคงต้องเดินทางไป "ทวงตัว" เลขาจอมแสบคนนี้ด้วยตัวเองซะแล้ว! รถหรูคันงามพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถของบริษัทด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์ย่านใจกลางเมืองที่พายพักอาศัยอยู่ ตลอดทางธามเหยียบคันเร่งมิดราวกับกำลังแข่งกับเวลาและความร้อนรุ่มในอก หัวใจของซีอีโอหนุ่มเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่อยากจะยอมรับ—ความกลัว... กลัวว่าถ้าไปช้ากว่านี้ เขาอาจจะไม่มีวันได้เห็นหน้าคนกวนประสาทคนนั้นอีก รถเบรกเอี๊ยดลงที่หน้าอพาร์ตเมนต์คุ้นตา ธามก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเร่งรีบ เขาเดินดุ่มๆ ไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ชั้นล่างทันที "ผมขอขึ้นไปห้องของคุณพายครับ... ชั้นแปด" ธามเอ่ยเสียงเข้มใส่พนักงานต้อนรับที่หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจกับออร่าความน่ากลัวของซีอีโอหนุ่ม "เอ่อ... ท่านประธานคะ คือว่า..." พนักงานสาวอึกอัก หน้าตาเลิกลั่ก "ผมถามว่าห้องไหน! ผมเป็นเจ้านายเขานะ!" ธามเริ่มหมดความอดทน "คือคุณพายไม่ได้อยู่ที่ห้องค่ะ..." พนักงานรีบละล่ำละลักบอก "เมื่อช่วงเช้า คุณพายเพิ่งมาแจ้งเรื่องย้ายออกกะทันหัน แล้วก็เพิ่งเรียกบริษัทขนย้ายของออกไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วนี่เองค่ะ!" ธามชะงักกึก ราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางแสกหน้า สมองอื้ออึงจนแทบไม่ประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ "คุณว่าอะไรนะ... ย้ายออก?" "ค่ะ... คุณพายบอกว่าลาออกจากการเป็นเลขาแล้ว และกำลังจะเดินทางไปต่างจังหวัด... เอ่อ ดูเหมือนว่าจะไปสนามบินนะคะ!" เพล้ง! เหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า ธามเบิกตากว้างอย่างคนสติหลุด ข้อมูลทั้งหมดตีรวนกันมั่วซุมในหัว *หนีเหรอ? พายกำลังหนีเขาไปงั้นเหรอ!* ไม่รอให้เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ธามหันหลังกลับแล้ววิ่งตะบึงไปที่รถคันหรูทันที ปลายทางเดียวในตอนนี้คือสนามบินนานาชาติที่อยู่ห่างออกไปร่วมสามสิบกิโลเมตร! รถสปอร์ตพุ่งทะยานฝ่าการจราจรที่ติดขัดอย่างบ้าระห่ำ มือแกร่งหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาพายซ้ำๆ ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายปิดเครื่อง แต่นอกจากเสียงสัญญาณเตือนเดิมๆ แล้ว ก็ไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ เกิดขึ้นเลย *“นายคิดจะหนีฉันไปไหนพาย... ไม่มีทางซะหรอก!”* ธามกัดฟันกรอด ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความโกรธและ... ความกลัวที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิต เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ กว่ารถหรูจะเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบท่าที่อาคารผู้โดยสารขาออกระหว่างประเทศอย่างทุกลักทุเล ธามก้าวลงจากรถด้วยสภาพที่แทบไม่เหลือมาดซีอีโอผู้เย่อหยิ่ง เขาพุ่งตัวฝูงชนเข้าไปด้านใน terminal อย่างไม่คิดชีวิต สายตากวาดมองหาแผ่นหลังคุ้นเคยท่ามกลางผู้คนนับพันที่กำลังเดินสวนกันขวักไขว่ หน้าจอตารางเที่ยวบินแสดงสถานะการบินกะพริบถี่ๆ *‘เที่ยวบินปลายทาง : ลอนดอน - กำลังเรียกขึ้นเครื่อง’* ธามหยุดยืนหอบหายใจตัวโยนอยู่หน้าประตูเกตที่สาม สายตาคมกวาดมองไปรอบตัวด้วยความกระวนกระวายใจ... ว่าand แล้ว สัญชาตญาณบางอย่างก็ทำให้เขาหันขวับไปมองยังมุมเสาใกล้กับจุดตรวจค้นสัมภาระ ร่างโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีเข้มและกางเกงยีนส์สบายๆ กำลังยืนสะพายเป้ใบโต หันหลังให้เขาพอดิบพอดี มือเรียวข้างหนึ่งกำลังถือพาสปอร์ตและตั๋วเครื่องบินเตรียมยื่นให้เจ้าหน้าที่ตรวจตั๋ว! "พาย!" ธามตะโกนเรียกสุดเสียง ท่ามกลางเสียงจอแจของผู้คนในสนามบิน ร่างโปร่งสะดุ้งสุดตัว ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินต่อไปทันที เลขาหนุ่มตัวแสบค่อยๆ หันกลับมามองช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าหวานที่ซีดเซียว ดวงตากลมโตใต้กรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมอยู่ตรงหน้าคือเจ้านายจอมซึนที่เขาพยายามหนีสุดชีวิต ธามก้าวเท้าเดินเข้าหาช้าๆ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดลึกซึ้งที่ปิดไม่มิด ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาพายแทบหยุดหายใจ "จะหนีไปไหน... หืม? คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะยอมปล่อยนายไปง่ายๆ งั้นเหรอพาย?" – ดรากอนไรเดอร์ – *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ)*