เมื่อความอดทนถึงขีดจำกัด

เสียงกระดาษรายงานงบประมาณปึกหนาถูกโยนกระทบพื้นโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น จนพนักงานหลายคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาพิมพ์งานอยู่ถึงกับสะดุ้งเฮือกพร้อมใจกันเงียบกริบ บรรยากาศในห้องทำงานแผนกการตลาดชั้นสิบห้าตกอยู่ในความเงียบงันชนิดที่ว่าแม้แต่เสียงเข็มนาฬิกาตกพื้นก็คงได้ยินอย่างชัดเจน พายยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ ปลายนิ้วเรียวจิกเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ ฝ่ามือชื้นเหงื่อแต่แววตาคู่นั้นกลับลุกโชนไปด้วยไฟโทสะที่อัดอั้นมานานนับเดือน เบื้องหน้าของเขาคือ ธาม ซีอีโอหนุ่มผู้เพียบพร้อมและขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ ไม่ใช่การกลั่นแกล้งทางอารมณ์ที่จงใจเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาต่อหน้าพนักงานนับสชีวิต "คุณธามทำแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ?" เสียงหวานที่มักจะเจือรอยยประชดประชันในยามปกติ ตอนนี้กลับสั่นเครือด้วยความอัดอั้นตันใจ แต่กระนั้นมันก็ยังดังก้องกังวานไปทั่วทั้งฟลอร์ทำงานจนทุกคนต้องกลั้นหายใจ ธามเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต นัยน์ตาคมกริบมองเลขาตัวแสบด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเยือกเย็น—รอยยิ้มแบบที่พายเกลียดนักเกลียดหนา "ผมก็แค่อ่านทบทวนเอกสารที่คุณทำมา และพบว่ามันบกพร่องในจุดที่ไม่ควรพลาด... หรือว่าที่คุณพายออกอาการเดือดดาลขนาดนี้ เพราะจี้ใจดำที่คุณเพิ่งกลับมาจากไปสะสาง 'ธุระส่วนตัว' กับคุณรินดามาล่ะครับ?" ธามจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ธุระส่วนตัว' พร้อมกับปรายตามองด้วยสายตาที่เจือความหึงหวงอย่างไม่ปิดบัง แม้ปากจะพยายามทำเป็นนิ่งเฉยแค่ไหนก็ตาม นั่นคือฟางเส้นสุดท้าย... พายแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยันและเจ็บปวดระคนกัน ความอดทนที่สะสมมาตั้งแต่ต้นสัปดาห์พังทลายลงในพริบตา ความซึนเดเระปากไม่ตรงกับใจของเจ้านายหนุ่มคนนี้ ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกใจเต้นเหมือนเก่าอีกแล้ว แต่มันกำลังกัดกินความรู้สึกจนพรุนไปหมด "หึงเหรอครับ? หรือว่าระแวงจนสมองกลับกันแน่!" พายก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่จนแทบจะชิดอกแกร่ง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัวความอาวุโสใดๆ ทั้งสิ้น "คุณธามจะใช้อำนาจ บีบบังคับ หรือหาเรื่องผมยังไงก็ได้ จะประชดผมด้วยการเอาคุณรินดามาวนเวียนอยู่ในบริษัทกี่ร้อยรอบก็ได้ แต่วันนี้... เลิกทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาแล้วพูดความจริงออกมาสักทีเถอะครับ ว่าที่คุณทำทั้งหมดเนี่ย... มันเพราะอะไรกันแน่!" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง พนักงานทุกคนต่างพากันแกล้งทำเป็นก้มหน้าจดจ่อกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่หูทาส2ข้างตั้งใจฟังบทสนทนาระหว่างเจ้านายกับเลขาหนุ่มอย่างใจจดใจจ่อ ธามชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นนิดหนึ่งเมื่อเจอคำถามตรงไปตรงมาจนตั้งรับไม่ทัน สันกรามคมขบเข้าหากันแน่น กล้ามเนื้อบริเวณลำคอตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความจริงเหรอ? จะให้เขาบอกออกไปได้ยังไงล่ะ ว่าทุกอย่างที่เขาทำลงไป ไม่ว่าจะเป็นการหาเรื่องจับผิด การคอยตามหึงหวง หรือแม้แต่การทำเป็นเมินเฉย... มันล้วนเกิดจากความกลัว กลัวว่าผู้ชายคนนี้จะหันไปมองคนอื่น กลัวว่าจะสูญเสียรอยยิ้มกวนๆ นั่นไปตลอดกาล แต่ทิฐิและฟอร์มของซีอีโอหนุ่มผู้เย่อหยิ่งมันค้ำคออยู่ ธามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นไหวในอก ก่อนจะพ่นคำพูดที่ทำร้ายจิตใจออกไปเพื่อปกป้องความรู้สึกของตัวเอง "ถ้าคุณคิดว่าผมหาเรื่อง... งั้นคุณก็คงเข้าใจไม่ผิดหรอกครับพาย ในเมื่อคุณทำตัวน่ารำคาญเอง..." "พอที!" พายตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนข้าวของบนโต๊ะสั่นสะเทือน น้ำตาคลอเบ้าแต่ถูกเจ้าตัวกักเก็บไว้อย่างหยิ่งผยอง "ผมทนอยู่กับความงี่เง่าของคุณมามากพอแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เชิญคุณหาเลขาคนใหม่ที่ 'ไม่น่ารำคาญ' ของคุณไปได้เลย... เพราะผมลาออก!" สิ้นคำพูดนั้น พายก็กระชากบัตรพนักงานพลาสติกออกจากคอแล้วโยนลงบนโต๊ะทำงานของธามอย่างแรง ก่อนจะหันหลังเดินดุ่มๆ ออกจากฟลอร์ทำงานท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ธามลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความตื่นตระหนกพุ่งพล่านเข้าเกาะกุมจิตใจจนมือไม้เย็นเฉียบ เขากำลังจะเสียพายไปจริงๆ แล้ว... ธามก้าวขาวิ่งตามออกไปโดยไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวพ้นประตูห้องทำงาน เสียงฝีเท้าของใครอีกคนก็ดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับร่างระหงของรินดาที่ก้าวเข้ามาขวางทางไว้พอดี ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ซ่อนความร้ายกาจไว้เต็มเปี่ยม "อ้าว ธาม จะรีบไปไหนคะ? พอดีเลย รินดามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหญ่ที่เพิ่งคุยกับบอร์ดบริหารมา... อยากปรึกษาคุณพอดีเลยค่ะ" รินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม พร้อมกับเอื้อมมือเรียวมาแตะที่แขนแกร่งของธาม ท่ามกลางจังหวะเวลาที่พายกำลังเดินลับหายออกไปจากลิฟต์พอดี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเอาใจช่วยคู่กัดคู่นี้มาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ