ความปากร้ายที่ทำร้ายใจ

"เงาหัวคุณกำลังจะหลุดจากบ่าอยู่แล้ว คุณธาม... ยังมีแก่ใจมาทำหน้ายักษ์ใส่อยู่ได้เหรอครับ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดังขึ้นตัดผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานหรู รินดาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อยเมื่อชายชุดดำร่างสูงใหญ่ก้าวพ้นขอบระเบียงเข้ามา ประหนึ่งว่าเธอนัดหมายอีกฝ่ายไว้เป็นอย่างดีแล้ว ดวงตาคู่คมของเธอพราวระยับด้วยความสะใจ ขณะที่ธามซึ่งยืนอยู่ใกล้โต๊ะทำงานกลับขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ลมหายใจของซีอีโอหนุ่มสะดุดกะทันหัน ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อภัยคุกคามตรงหน้า—แต่เป็นเพราะเขากลัวว่า 'ใครบางคน' ที่เพิ่งเดินลับหายไปทางลิฟต์เมื่อครู่จะย้อนกลับมาเห็นเหตุการณ์อันตรายนี้ "ออกไปจากห้องของฉันซะ รินดา" ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาคมกริบวัดรอยกับชายชุดดำที่ชักวัตถุโลหะสีดำเงาวับออกมาจากเสื้อแจ็คเก็ต "เธอเล่นเกมอะไรของเธออยู่... คิดว่าเรื่องแค่นี้จะบีบให้ฉันก้มหัวให้เธอได้งั้นเหรอ" "เกมเหรอคะ?" รินดายกยิ้มมุมปาก เดินนวดย่างสามขุมเข้ามาใกล้ชายหนุ่มโดยไม่เกรงกลัวคมกระสุน "ฉันแค่เตือนสติคุณต่างหาก... ว่าคนที่คุณควรปกป้องและแคร์จริงๆ ไม่ใช่ไอ้เลขาปากเก่งที่ชื่อพายคนนั้นหรอกค่ะ แต่เป็นตัวคุณเองต่างหาก!" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุดันฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธกริ้วที่พุ่งพล่านจนแทบระเบิด แต่ลึก and ลงไปในอกข้างซ้าย... หัวใจของเขากำลังเต้นรัวกระหน่ำด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง ความกลัวที่ถูกจี้ถูกจุด ความกลัวที่ว่าคนสำคัญที่สุดในชีวิตจะพลอยได้รับอันตรายไปด้วยเพราะความดื้อรั้นของเขาเอง "หุบปากซะ!" ธามตวาดลั่น ประชดประชันออกไปด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดและเยnชาเพื่อกลบเกลื่อนความหวาดหวั่นในใจ "ถ้าคิดว่าส่งไอ้สุนัขรับจ้างมาขู่ฉันแล้วฉันจะยอมคืนดีกับเธอ... เธอก็คงโง่เต็มทน รินดา! ผู้หญิงเห็นแก่ตัวอย่างเธอ ต่อให้เหลือผู้หญิงคนสุดท้ายบนโลกใบนี้ ฉันก็ไม่มีวันชายตามองเด็ดขาด!" เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่นหวั่นไหว รินดาหน้าชาด้วยความโกรธ รอยยิ้มเยาะหยันหลุดหายไปแทนที่ด้วยความเกลียดชัง "ปากดีให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะค่ะ คุณธาม!" รินดาถอยหลังหนึ่งก้าว ส่งสัญญาณให้ชายชุดดำขยับเข้าประชิดตัวซีอีโอหนุ่ม "ในเมื่อพูดกันดีๆ ไม่รู้เรื่อง ก็คงต้องให้ลิ้มรสความสูญเสียดูบ้าง... ถึงตอนนั้น คุณคงเลิกปากแข็งแล้วคลานมาหาฉันเอง!" ธามไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นลูบแก้มที่ขึ้นรอยแดง เขายืนตระหง่านด้วยท่าทีหยิ่งทะนง ทว่าสมองกลับหมุนติ้วอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางเอาตัวรอด สายตาคมกวาดมองรอบห้องเพื่อหาช่องทางจัดการกับไอ้โม่งตรงหน้า โดยไม่รู้เลยว่า... ที่ด้านนอกประตูห้องทำงาน บานประตูไม้เนื้อดีไม่ได้ปิดสนิทสนมอย่างที่ควรจะเป็น พายยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าห้อง มือเรียวที่ถือแฟ้มเอกสารกำแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ประโยคเมื่อครู่... ทุกคำพูดที่ธามพ่นออกมาเพื่อปกป้องเขา และทุกความจริงที่เพิ่งกระจ่างผ่านบทสนทนาอันตราย ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของเลขาหนุ่มกระตุกวาบอย่างรุนแรง *ที่แท้... ที่เขาผลไสไล่ส่งเรา พยายามทำตัวเย็นชาและปากร้ายใส่มาตลอด ก็เพื่อกันเราให้ออกมาจากอันตรายพวกนี้งั้นเหรอ?* น้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตาคู่สวยอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกหลากหลายตีรวนขึ้นมาจุกอก ทั้งโกรธที่ธามชอบแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว ทั้งหมั่นไส้ในความซึนเดเระขั้นสุดยอด และ... ทั้งรักจนแทบคลั่งให้กับความหัวรั้นที่ยอมเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงเพื่อปกป้องเขา "ไอ้คนบ้าเอ๊ย..." พายพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว ไม่มีทางที่เขาจะยอมยืนดูอยู่เฉยๆ เด็ดขาด! ร่างเพรียวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะตัดสินใจพุ่งพรวดผลักประตูห้องทำงานให้เปิดกว้างออกเสียงดังปัง! "อุ๊ย ขอโทษทีครับ รบกวนเวลาสวีท... เอ๊ย เวลาเคลียร์ปัญหาหัวใจกันอยู่หรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงใสติดกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด ธามเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนโกรธจัด ขณะที่รินดาและมือปืนชุดดำหันขวับไปมองผู้มาใหม่เป็นตาเดียว "พาย! นายเข้ามาทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้!" ธามตะโกนลั่น ลืมตัวจนเผลอแสดงความร้อนรนออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน "จะให้ผมออกไปได้ยังไงล่ะครับ ในเมื่อเจ้านายกำลังจะโดนรังแกอยู่ทนโท่แบบนี้..." พายก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าว รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังชายชุดดำที่ถือปืนเล็งมาทางเขาอย่างไม่นึกกลัวเกรง "อีกอย่าง... ผมยังไม่ได้คิดบัญชีเรื่องที่เจ้านายชอบปากเสียใส่ผมเมื่อกี้เลยนะครับ" "นายมันโง่หรือบ้ากันแน่ฮะ!" ธามก้าวพรวดเข้าไปจะคว้าตัวเลขาหนุ่มให้ออกไปพ้นรัศมีกระสุน แต่รินดากลับหัวเราะลั่นอย่างสะใจ "ในเมื่อรนหาที่ตายกันเอง... ก็จัดการเก็บมันซะด้วยเลย!" รินดาสั่งเสียงเฉียบขาด ชายชุดดำยกปืนขึ้นเล็งตรงมาที่พายทันที ทว่าก่อนที่นิ้วชี้จะได้เหนี่ยวไก ร่างของพายก็พุ่งเข้าประชิดตัวธามอย่างรวดเร็ว มือเรียวคว้าข้อมือแกร่งของเจ้านายหนุ่มไว้แน่น พร้อมกับดึงตัวอีกฝ่ายให้หลบวิถีกระสุนไปพร้อมกัน เสียงปืนดังสนั่นก้องห้องทำงานจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน! ธามโอบเอวบางของพายไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ ทั้งสองล้มกลิ้งไปหลบหลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ด้วยกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ท่ามกลางความชุลมุนและกลิ่นดินปืนที่คละคลุ้ง ดวงตาคมกิบของธามสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ไหวระริกแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น พายกัดริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากของซีอีโอหนุ่ม "เลิกซึนแล้วเลิกปากร้ายใส่ผมสักที... แล้วหลังจากรอดไปได้ ผมจะยอมให้คุณจูบเป็นการลงโทษเลยครับ เจ้านาย" ธามชะงักกึก หัวใจกระหน่ำเต้นราวกับกลองรัว ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากตอบอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังกระชั้นชิดเข้ามาที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงพังประตูดังโครมใหญ่! "ตำรวจครับ! ห้ามขยับ!" -------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความซึนของบอสธามและเลขาพายด้วยกันเสมอนะครับ