ถอยไปให้ไกลหัวใจเขา

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับความกดดันในอากาศ ทำให้บรรยากาศหน้าห้องทำงานท่านประธานในวินาทีนั้นดิ่งลงจนแทบหายใจไม่ออก "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... คุณพ่อของคุณกำลังเดินทางมาที่นี่ครับ!" เลขาหนุ่มหน้าห้องหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาละล่ำละลักรายงาน ธามที่กำลังยืนกอดอกขมวดคิ้วมุ่นอยู่หน้ากระจกใสแทบจะหันขวับ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอยามนี้ฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะความเกรงกลัวบิดาบังเกิดเกล้า แต่เป็นเพราะหางตาของเขาเหลือบไปเห็นร่างโปร่งของใครบางคนที่กำลังก้มหน้าเก็บแฟ้มเอกสารบนโต๊ะอย่างเงียบเชียบ พาย... เลขาคนเก่งที่รู้ทันเขาไปเสียทุกเรื่อง ทว่าในยามนี้กลับแสดงออกถึงความห่างเหินอย่างชัดเจน "พ่อผมเหรอ... บอกท่านไปว่าผมติดประชุมสำคัญ" ธามเอ่ยเสียงเรียบพยายามกลบเกลื่อนความร้อนรนในอก "เอ่อ... คือว่าท่านขึ้นลิฟต์พิเศษมาถึงชั้นนี้แล้วครับท่านประธาน! แถม... เอ่อ คุณรินดามากับท่านด้วยครับ!" สิ้นเสียงรายงานของลูกน้อง ประตูห้องทำงานวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกด้วยมือของชายสูงวัยผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจ โจ ภาคิน บิดาของธามก้าวเข้ามาด้วยท่าทีองอาจ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของธามหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มไม่ใช่การมาเยือนกะทันหันของพ่อ แต่เป็นร่างเพรียวระหงของรินดาที่เดินคลอเคลียตามเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจ อดีตคนรักเก่าที่ธามพยายามขีดเส้นตายตัดขาดไปแล้ว กลับยืนอยู่ตรงนี้ ในห้องนี้ ต่อหน้าพาย ธามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา เขารีบก้าวเท้าส้าวไปหาพายที่กำลังผถายหลังถอยกว้างออกไปเรื่อยๆ "พาย..." ธามเอ่ยเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด ทว่าพายกลับยกมือขึ้นเป็นเชิงปฏิเสธ รอยยิ้มบางเบาที่ประดับบนริมฝีปากของเลขาหนุ่มช่างดูเย็นชาและบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของคนมอง "เชิญตามสบายเลยครับท่านประธาน... ดูท่าทางคุณท่านกับคุณรินดาคงจะมีเรื่องสำคัญคุยกัน ผมขอตัวไปเคลียร์เอกสารข้างนอกก่อนนะครับ" พายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพตามหน้าที่ แต่มันช่างห่างเหินและไร้ซึ่งความรู้สึกส่วนตัวสิ้นเชิง ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีประกายความงอนหรือความหึงหวงเหมือนเคย มีเพียงความว่างเปล่าและการเว้นระยะห่างที่เด็ดเดี่ยว พายกำลังถอย... ถอยออกไปจากชีวิตของเขาอย่างถาวร เมื่อเห็นชัดเจนแล้วว่าเจ้านายปากแข็งคนนี้ยังไม่สามารถสะสางพันธะเก่าให้ขาดสะบั้นลงได้เสียที "พาย เดี๋ยวสิ คุณจะไปไหน!" ธามพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าข้อมือบาง แต่กลับถูกเสียงทรงอำนาจของบิดาขัดจังหวะไว้เสียก่อน "ธาม! แกทำตัวเสียมารยาทกับแขกผู้ใหญ่แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" ท่านภาคินเอ่ยเสียงเข้ม กวาดสายตามองบุตรชายด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเบนสายตาไปหยุดที่รินดาที่ยืนยิ้มหวานอยู่ข้างกาย "หนูรินดาอุตส่าห์มาเยี่ยมแถมยังเอาโครงการสำคัญมาเสนอ แกควรจะต้อนรับเขาให้ดี ไม่ใช่ทำหน้าตาถมึงทึงใส่ว่าที่คู่หมั้นแบบนี้" คำว่า 'ว่าที่คู่หมั้น' หลุดออกมาจากปากของประธานใหญ่ราวกับสายฟ้าฟาดกลางห้องทำงาน ธามหน้าชาไปชั่วขณะ รีบหันขวับไปมองหน้าบิดาสลับกับรินดาที่ยืนลอยหน้าลอยตา "พ่อพูดเรื่องอะไรครับ! ผมไม่เคยตกลงเรื่องนี้ และผมกับรินดาเราจบกันไปนานแล้ว!" ธามประกาศกร้าว เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบฉายแววเกรี้ยวกราดอย่างปิดไม่มิด รินดาแสร้งทำเป็นทอดถอนหายใจอย่างน่าสงสาร เธอขยับเข้าไปใกล้ท่านภาคินแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "คุณอาคะ... ดูธามสิคะ คงจะเข้าใจรินดาผิดไปใหญ่แล้วล่ะค่ะ สงสัยจะเป็นเพราะเลขาคนเก่งคนนี้คอยเป่าหูหรือเปล่าคะ ถึงทำให้ธามเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้" เป้าหมายถูกเบนมาที่พายในพริบตา พายที่กำลังจะก้าวพ้นประตูห้องถึงกับชะงักฝีเท้าลง หันกลับมามองสถานการณ์ด้วยแววตานิ่งสนิท ไม่ได้มีความสะทกสะทอถึงคำกล่าวหาของรินดาแม้แต่น้อย ธามหัวเราะในลำคอด้วยความโมโหจัด รังสีความเกรี้ยวกราดแผ่ซ่านไปทั่วห้อง "รินดา! อย่ามาใส่ร้ายพาย! ปัญหาของเรามันไม่ได้เกี่ยวกับใครทั้งนั้น มันจบเพราะสันดานของคุณเองต่างหาก!" "ธาม! สามหาว!" ภาคินตบโต๊ะทำงานเสียงดังลั่น "แกกล้าพูดจาก도ห with พ่อตัวเองอย่างนี้เหรอ เพราะเด็กนี่ใช่ไหมที่ทำให้แกเสียคน! รินดาทั้งเพียบพร้อมและเหมาะสมกับแกที่สุด แกต้องแต่งงานกับรินดาเพื่อประโยชน์ของบริษัท!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ธามหันกลับไปมองทางประตู พายกำลังหันหลังให้เขาและเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูเตรียมจะก้าวออกไปจริง ๆ ภาพนั้นทำให้หัวใจของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ร้อนรนจนแทบคลั่ง เขาไม่สนสายตาของพ่อ ไม่สนใจคำทวงบุญคุณบ้าบออะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวในหัวตอนนี้คือ... เขาจะปล่อยให้พายเดินจากไปไม่ได้เด็ดขาด! "ผมไม่แต่ง! และผมรักพายคนเดียว!" เสียงตะโกนก้องของธามหยุดฝีเท้าของพายไว้ได้ทันที พายชะงักค้าง แผ่นหลังบางไหววูบเล็กน้อยกับคำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางสถานการณ์บีบคั้น รินดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว ส่วนท่านภาคินถึงกับหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความกริ้ว ธามไม่สนใจสายตาใครอีกต่อไป เขาสลัดตัวจากการควบคุมของบิดาแล้วสาวเท้ายาวatสุดแรงเพื่อจะพุ่งไปคว้าตัวคนที่ยืนอยู่หน้าประตู แต่ทว่า... พายกลับหันกลับมาสบตาเขาเพียงเสี้ยววินาที แววตาคู่สวยนั้นมีความไหวระริกเจือความเจ็บปวด แต่มันก็ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างรวดเร็ว "เก็บคำบอกรักนี้ไว้เคลียร์กับคนที่คุณยังเคลียร์ไม่ให้จบเถอะครับท่านประธาน..." พายเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่คมกริบราวกับมีดกรีดลงกลางใจ "ส่วนผม... ขอตัวลาพักร้อนยาวครับ" คลิก! เสียงประตูปิดลงพร้อมกับร่างของพายที่หายลับไปจากสายตา ธามพุ่งพรวดไปกระชากเปิดประตูตามออกไปทันที ทว่าทางเดินด้านนอกกลับว่างเปล่า... มีเพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความว่างโหดร้ายที่กัดกินหัวใจ ธามกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจ เขากำลังจะหันกลับไปจัดการกับต้นเหตุทั้งหมดในห้อง ทว่าเสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ซีอีโอหนุ่มหยิบขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย หน้าจอแสดงข้อความสั้น ๆ จากเบอร์แปลกที่เพิ่งส่งเข้ามาเมื่อวินาทีนี้เอง *‘ถ้าไม่อยากให้คนที่คุณรักต้องเดือดร้อนไปมากกว่านี้... พรุ่งนี้เช้า เจอกันที่โกดังร้างท่าเรือหมายเลข 7 ตามลำพัง’* ธามชะงักกึก ลมหายใจสะดุดก ทันทีที่อ่านจบ ร่างสูงตระหง่านก็หันขวับกลับไปมองรินดาที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ... พร้อมกับเงาปริศนาของชายชุดดำที่ก้าวพรวดพ่นมาจากระเบียงด้านหลังห้องทำงานของเขาเอง! ---------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความซึนของท่านประธานธามด้วยกันเสมอนะครับ