คนเก่ากลับมาป่วน

"ผมคิดว่า... เราเคลียร์กันชัดเจนแล้วนะครับ คุณรินดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเย็นชาดังขึ้นในห้องทำงานกว้างขวางของประธานบริหาร บรรยากาศรอบตัวธามแผ่รังสีความอึดอัดออกมาจนแทบจะจับต้องได้ ดวงตาคมกริบจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้เยื่อใย ต่างจากอดีตอย่างสิ้นเชิง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แสดงออกชัดเจนถึงระยะห่างที่ไม่อนุญาตให้ใครก้าวล้ำเข้ามา รินดาในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานนั้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายปะปนกับบรรยากาศที่ตึงเครียด มือเรียวสวยถือแฟ้มเอกสารโครงการร่วมทุนที่เธอจงใจหอบมาด้วยตัวเอง "ธามยังใจร้ายเหมือนเดิมเลยนะคะ... เราไม่ได้เจอกันนานแค่นั้นเอง เรื่องเก่าๆ ตั้งหลายปี ทำไมคุณถึงยังเก็บมาคิดเล็กคิดน้อยล่ะคะ" เสียงหวานเอ่ยเย้าแหย่ พร้อมกับวางมือเรียวลงบนขอบโต๊ะใกล้กับมือหนาของธาม ธามขมวดคิ้วมุ่นโดยอัตโนมัติ เขารีบถอยหลังครึ่งก้าวราวกับรังเกียจสัมผัสนั้น ดวงตาคมกวาดมองเอกสารในมือเธอด้วยความหงุดหงิดเต็มประดา "เรื่องเก่าที่ว่า คือการที่คุณหักหลังผมแล้วบินไปต่างประเทศเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองสินะครับ ถ้าความจำผมไม่เสื่อม ผมเป็นคนบอกเลิกคุณเอง และเราก็จบกันไปนานแล้ว" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบคมบาดลึกไร้ความปรานี "แล้วอีกอย่าง... งานเอกสารพวกนี้ ทางเรามีฝ่ายพัฒนาธุรกิจดูแลอยู่แล้ว ไม่มีความจำเป็นอะไรที่คุณจะต้องเอามาส่งด้วยตัวเองถึงห้องเลขาฯ หน้าห้องหรอกครับ" รินดาชะงักไปนิด รอยยิ้มบนใบหน้าสวยสะดุดกึก แต่เธอก็ยังปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว ผู้หญิงอย่างเธอผ่านโลกมามากพอที่จะไม่ยอมเสียหน้าให้กับผู้ชายปากร้ายเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำ "แหม... ก็ธามเป็นซีอีโอคนสำคัญนี่คะ รินดาแค่อยากจะมั่นใจว่าโปรเจกต์นี้จะราบรื่น โดยเฉพาะเรื่องการประสานงาน... รินดาได้ยินมาว่าเลขาฯ คนใหม่ของคุณค่อนข้าง... เอ่อ เก่งเป็นพิเศษ จนบางทีอาจจะก้าวก่ายงานในส่วนที่ไม่ใช่หน้าที่หรือเปล่าคะ" รินดาจงใจลากเสียงยาว พร้อมกับปรายตามองไปยังโต๊ะทำงานของเลขาฯ ที่ตั้งอยู่ด้านนอกผ่านประตูกระจกใส ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน พายก้าวเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าหวานเรียบเฉยแต่แววตาซ่อนความหงุดหงิดไว้เต็มเปี่ยม ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ เดินตรงเข้ามาอย่างไร้ความเกรงกลัวต่อบรรยากาศมาคุกภายในห้อง แม้จะเห็นร่างระหงของรินดายืนอยู่ใกล้ชิดกับเจ้านายของตนแค่ไหนก็ตาม "ขออนุญาตครับท่านประธาน... พอดีงบประมาณส่วนของฝ่ายการตลาดมีปัญหา..." พายชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงสายตาริษยาที่ส่งมาจากผู้หญิงแปลกหน้า แต่ริมฝีปากบางกลับเหยียดยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน "อ้าว... ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าท่านประธานกำลังมี ‘แขกพิเศษ’ คุยธุระส่วนตัวอยู่ ถ้าอย่างนั้นผมเอาไว้มารายงานทีหลัง..." "ไม่ต้อง! อยู่ตรงนี้แหละพาย" ธามรีบแทรกขึ้นเสียงดัง น้ำเสียงเปลี่ยนจากความเย็นชาเมื่อครู่กลายเป็นความร้อนรนทันทีเมื่อเห็นเลขาฯ ตัวแสบทำท่าจะหมุนตัวเดินหนี ดวงตาคมกวาดมองพายด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ฟอร์มดุ "มีปัญหาอะไร งบประมาณตรงไหน ว่ามาให้หมด" พายเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นึกขันกับท่าทีลุกลี้ลุกลนของคนตัวโตที่ชอบทำเป็นฟอร์มจัดแต่เก็บอาการไม่อยู่ ดวงตากลมโตหันไปสบตากับรินดาที่กำลังมองตนด้วยสายตาวายร้าย พายจึงแย้มยิ้มหวานหยดให้อย่างเป็นมิตร แบบที่เรียกว่ายิ้มสู้เสือ "ก็งบประมาณโปรเจกต์ร่วมทุนที่คุณรินดาเสนอมานี่แหละครับท่านประธาน..." พายจงใจเน้นเสียงคำว่า ‘คุณรินดา’ ชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ขยับเข้ามายืนเคียงข้างธามในระยะที่ไหล่แทบจะชนกัน "ทางผมตรวจสอบดูแล้ว ตัวเลขมันดูแปลกๆ ชอบกล เหมือนจะมีการบวกค่าใช้จ่ายส่วนเกินที่ไม่ได้ระบุไว้ในสัญญาเพิ่มเข้ามาเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์... ไม่ทราบว่าคุณรินดาใช้มาตรฐานอะไรคิดเหรอครับ ถึงได้กล้าเสนอตัวเลขนี้มาให้บริษัทเราพิจารณา" รินดาหน้าถอดสีทันที เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนอย่างเลขาฯ หน้าห้องมาจับผิดต่อหน้าผู้ชายที่เธอต้องการเอาชนะ "นี่คุณ! พูดจาให้เกียรติกันบ้างนะคะ ฉันทำงานในวงการนี้มานานแค่ไหนแล้ว คุณเป็นแค่เลขาฯ หน้าใหม่ มีสิทธิ์อะไรมาสงสัยตัวเลขของฉัน!" รินดาแว้ดขึ้นเสียงสูง ลืมมาดสาวสังคมผู้เพียบพร้อมไปชั่วขณะ พายหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากนั้นช่างเย้ายวนและกวนประสาทในเวลาเดียวกัน "ผมก็เป็นแค่เลขาฯ ที่มีหน้าที่ตรวจสอบความถูกต้องให้เจ้านายของผมไม่โดนใครหลับตาข้างนึงเอาเปรียบก็เท่านั้นแหละครับ..." พายหันไปสบตากับธามที่ยืนมองอยู่ข้างๆ แววตาของเจ้านายหนุ่มตอนนี้ไม่ได้มีความสนใจรินดาเลยแม้แต่น้อย เขากำลังมองพายด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความเอ็นดูแกมหมั่นไส้ "จริงไหมครับ... ท่านประธาน?" พายลากเสียงถามเบาๆ จงใจท้าทาย ธามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมจางๆ จากตัวของพายที่ยืนประชิดทำให้สติของเขาเริ่มกระเจิง ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มร้ายกาจนั้น หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจเขาเหลือเกิน ไม่ว่าจะเวลาไหนก็ตาม "พายพูดถูก" ธามตอบเสียงทุ้มต่ำ สายตาคมกริบละจากพายแล้วหันกลับไปจ้องหน้ารินดาด้วยความเด็ดขาดอีกครั้ง "และเอกสารฉบับนี้ ผมขอปฏิเสธการพิจารณา เชิญคุณกลับไปจัดการตัวเลขใหม่ให้เรียบร้อย หรือถ้าทำไม่ได้... ก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก" รินดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจและอับอาย เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ มองธามสลับกับพายด้วยความแค้นเคือง "ธาม! คุณทำกับฉันแบบนี้เพราะเด็กนี่เนี่ยนะ..." รินดาชี้หน้าพาย "อย่าแตะต้องคนของผม... รินดา" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทรงอำนาจและเยือกเย็นจนรินดาต้องสะดุ้งถอยหลัง รินดากัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ เธอกระชากแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมากอดไว้แนบอก ส่งสายอาฆาตมาให้พายแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย เสียงปิดประตูกระแทกดังปังสะท้อนไปทั่วห้องทำงาน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่กว้างอีกครั้ง เหลือเพียงคนสองคนที่ยืนหายใจรดต้นกันและกัน ธามถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะหันขวับมามองหน้าเลขาฯ จอมแสบที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างกาย "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาทำตัวสนิทสนมแล้วใช้คำพูดแซ่บๆ แบบนั้นไล่แขกของฉันฮึ... พาย?" ธามเอ่ยถามเสียงดุ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวบางไว้ทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายทันตั้งตัว ดึงรั้งเข้าหาตัวจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับร่างโปร่ง พายไม่ยอมขัดขืน แถมยังช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมกริบของเจ้านายหนุ่มอย่างท้าทาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากบาง "อ้าว... ก็ผมเห็นท่านประธานกำลังลำบากใจกับ ‘แฟนเก่า’ อยู่ ผมในฐานะเลขาฯ ผู้ซื่อสัตย์ ก็ต้องช่วยแบ่งเบาภาระสิครับ หรือว่า..." พายจงใจลากเสียงยาว ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน "ท่านประธานเสียดายเธอเหรอครับ?" ธามกัดฟันกรอด หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนแทบคลั่งกับความปากเก่งของคนตรงหน้า ความหมั่นไส้ผสมกับความคลั่งรักพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด มือหนาที่จับข้อมือเปลี่ยนเป็นโอบกระชับเอวบางไว้แน่น ดึงเข้ามาประชิดจนไม่มีช่องว่าง "ปากดีนักนะ..." ธามกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม "อยากโดนลงโทษใช่ไหม ถึงได้ชอบหาเรื่องให้ฉันหึงอยู่เรื่อย" พายหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตพราวระยับ "ถ้าเป็นการลงโทษจากเจ้านาย... ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะเจ็บสักแค่ไหน" ธามก้มหน้าลงช้าๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้นกลาง หัวใจของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันในบรรยากาศที่ร้อนรุ่มและชวนให้ใจสั่นระทึก ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากบางที่เผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างอดใจไม่ไหว ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของธามกำลังจะทาบทับลงไปบนความเย้ายวนนั้น เสียงเคาะประตูก็รัวขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาของบุคคลที่ไม่คาดฝัน "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... คุณพ่อของคุณกำลังเดินทางมาที่นี่ครับ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนความแสบของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!