ความลับเริ่มรั่วไหล

"คุณรินดาพูดบ้าอะไรออกไปหน้าสื่อครับ!" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาด้วยความกรุ่นโกรธดังลั่นห้องทำงานส่วนตัว แรงกระแทกจากการวางสมาร์ตโฟนลงบนโต๊ะกระจกราคาแพงทำเอาแก้วกาแฟสั่นไหว ธามยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนแทบจะเป็นอัมพาต ดวงตาคมกริบฉายแววคุกรุ่นราวกับมีเปลวไฟสุมอยู่ข้างใน ภาพไลฟ์สดการแถลงข่าวเมื่อสิบนาทีที่แล้วยังคงติดตา หัวข้อข่าวพาดหัวตัวเบิ้มว่า *'ไฮโซสาวทายาทตระกูลดัง ประกาศวิวาห์สายฟ้าแลบกับซีอีโอหนุ่มไฟแรงในสัปดาห์หน้า'* มันไม่ใช่แค่ข่าวลือ แต่มันคือการมัดมือชกครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา พายที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ กลับไม่ได้มีทีท่าตกใจอย่างที่ควรจะเป็น ใบหน้าหวานเฉี่ยวเชิดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นอย่างเย้ยหยัน ดวงตากลมโตคู่สวยมองเจ้านายหนุ่มหัวเสียด้วยแววตารู้ทัน "อุ๊ย... ถามผมทำไมล่ะครับคุณธาม ก็ไปถามคู่หมั้นหมาดๆ ของคุณสิครับ มาคาดคั้นกับเลขาฯ ต๊อกต๋อยอย่างผมจะได้อะไรขึ้นมา หรือว่า... กลัวว่าแฟนเก่าเขาจะมาทวงสิทธิ์ซะจนตั้งตัวไม่ทันกันแน่ครับ" น้ำเสียงกวนประสาทที่เจือความประชดประชันทำเอาธามเลือดขึ้นหน้า เขาผละออกจากโต๊ะแล้วก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวร่างบางทันที ความสูงที่ได้เปรียบทำให้เขาต้องโน้มตัวลงไปกดสายตาดุใส่คนปากเก่งที่ยังคงลอยหน้าลอยตาไม่เกรงกลัว "พาย! นี่ไม่ใช่เวลามาประชดประชันนะครับ คุณก็รู้ว่าผมกับรินดามันจบไปนานแล้ว และผมไม่มีวัน..." "ไม่มีวันอะไรครับ? ไม่มีวันแต่งงาน หรือไม่มีวันปฏิเสธตระกูลผู้ดีเก่าอย่างเธอ?" พายสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจาง ชายหนุ่มพยายามก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับบานประตูห้องทำงานอย่างจัง "ถอยไปเลยนะ... เข้ามาใกล้เกินไปแล้วครับ" "หึงเหรอครับ?" ธามถามเสียงพร่า ดวงตาคมกริบก้มมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างนึกสนุก ลืมความหงุดหงิดเรื่องรินดาไปชั่วขณะเมื่อได้เห็นท่าทางตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความยโส "ใคร... ใครจะไปหึงคุณกันล่ะครับ บ้าอำนาจ เพ้อเจ้อใหญ่แล้วนะ!" พายหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมกับใช้มือผลักอกแกร่งให้ออกไปให้พ้นทาง แต่มีหรือที่ซีอีโอหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์จะยอมขยับ เขากลับใช้แขนข้างหนึ่งยันทับกรอบประตูไว้ เป็นการกักขังร่างบางให้อยู่ในอ้อมแขนกลายๆ บรรยากาศระหว่างทั้งคู่กำลังระอุด้วยแรงปะทะทางอารมณ์และเคมีที่ดึงดูดเข้าหากันอย่างรุนแรง ทว่าก่อนที่ธามจะได้เอื้อnเอ่นคำหวานเลี่ยนอะไรออกไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันตามมารยาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "คุณธามครับ เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ใหม่... อุ๊ย! ผมขอโทษครับ! ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะ!" เสียงของ 'กรณ์' หัวหน้าฝ่ายการตลาดที่เปิดประตูเข้ามาโดยพลการดังขึ้น ทำเอาทั้งธามและพายต้องดีดตัวออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต พายรีบยกมือขึ้นจัดเสื้อสูทเข้ารูปของตัวเองให้เรียบร้อย ใบหน้าหวานแดงซ่านลามไปถึงใบหูด้วยความอับอาย ขายเรียวยาวรีบเดินเลี่ยงผ่านหน้ากรณ์ออกไปจากห้องทันทีโดยไม่สบตาใคร กรณ์ยืนกะพริบตาปริบๆ มองเลขาฯ หน้าหวานที่เดินก้มหน้าหนีออกไปด้วยท่าทางพิรุธ ก่อนจะหันกลับมามองซีอีโอหนุ่มที่กำลังยืนจัดปกเสื้อตัวเองด้วยใบหน้าบึ้งตึงไม่แพ้เดิม หากแต่แววตากลับฉายความหงุดหงิดชัดเจนที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ "มีอะไรก็ว่ามาครับกรณ์" ธามกดเสียงต่ำ ถามลอดไรฟันด้วยความหัวเสีย กรณ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาววางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะเหลือบตามองเจ้านายหนุ่มด้วยความกล้าๆ กลัวๆ "คือ... คือพวกผมในทีมกำลังสงสัยกันน่ะครับคุณธาม" ธามเลิกคิ้วขึ้นสูง ดวงตาคมปราบมองลูกน้องตัวดี "สงสัยอะไร?" "ก็... เรื่องของคุณธามกับคุณพายไงครับ"กรณ์ยิ้มแห้งๆ พยายามเลือกใช้คำพูดที่สุภาพที่สุด "ช่วงนี้พวกผมสังเกตเห็นอะไรแปลกๆ หลายอย่างนะครับ ทั้งเรื่องที่คุณธามคอยสั่งกาแฟแก้วโปรดมาให้คุณพายทุกเช้า ทั้งเรื่องที่คุณธามมักจะหงุดหงิดทุกครั้งเวลาเห็นผู้ชายแผนกอื่นมาคุยด้วย... แล้วไหนจะภาพเหตุการณ์เมื่อกี้อีก..." ธามหรี่ตาลงทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "พวกคุณว่างมากเหรอครับ ถึงได้เอาเวลาทำงานมานั่งสอดส่องเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย" "เปล่านะครับ! พวกผมไม่ได้สอดส่อง!" กรณ์รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "แต่... แต่มันสังเกตง่ายเกินไปต่างหากล่ะครับคุณธาม! คือ... ถ้าคุณธามกับคุณพายไม่ได้มีอะไร 'เกินเลย' กว่าเจ้านายกับเลขาฯ ทำไมพนักงานทั้งบริษัทถึงเริ่มซุบซิบกันแล้วล่ะครับว่า... พวกคุณกำลังคบกันอยู่จริงๆ!" คำพูดของกรณ์ราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจธาม ซีอีโอหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที สมองประมวลผลถึงความเสี่ยงทั้งหมดที่อาจจะเกิดขึ้น หากความสัมพันธ์ของเขากับพายรั่วไหลออกไปในยุ่งเหยิงแบบนี้ ยิ่งมีข่าวเรื่องงานหมั้นกับรินดาเข้ามาพัวพันด้วยแล้ว สถานการณ์มันช่างซับซ้อนจนน่าปวดหัว "ใครเป็นคนปล่อยข่าวลือไร้สาระแบบนี้ ออกไปทำงานของคุณซะกรณ์ แล้วอย่าให้ผมได้ยินเรื่องแบบนี้อีก" ธามออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด ไล่ลูกน้องออกจากห้องเพื่อตัดปัญหา เมื่อประตูปิดลง ธามทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้ทำงาน ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการปวดหัว ทว่าความกังวลกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย เขาไม่ได้กลัวว่าคนอื่นจะรู้เรื่องของเขากับพาย แต่เขากลัว... กลัวว่าพายจะอึดอัดและถอยหนีเขาไปเสียก่อน ทางด้านพายที่เดินหนีออกมาจนถึงห้องพักผ่อนพนักงาน เจ้าตัวทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ยกมือขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ภาพเหตุการณ์ในห้องทำงานเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว คำว่า 'หึงเหรอครับ' ของธามดังสะท้อนอยู่ในความรู้สึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า *ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนั้นอันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้วนะ* พายพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ทว่าเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้ากลับทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมอง และเมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้ที่ยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มเยาะเย้ยก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเลขาฯ หนุ่มทันที รินดาในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพง ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าสวยเฉี่ยว เธอปรายตามองพายหัวจรดเท้าก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "คิดเหรอว่าเด็กกะโปโลอย่างเธอ จะมีปัญญามาเทียบชั้นกับฉันได้... พาย" พายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่มีความหวาดกลัวใดๆ สะท้อนออกมาจากดวงตากลมโตคู่สวยแม้แต่น้อย เขายิ้มรับคำดูถูกนั้นด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวอดีตคนรักเก่าของเจ้านายอย่างไม่เกรงกลัว "นั่นสิครับ... ผมคงเทียบชั้นกับผู้หญิงที่ต้องใช้ 'ข่าวปลอม' มาบังคับให้ผู้ชายแต่งงานด้วยไม่ได้จริงๆ หรอกครับ คุณรินดา" รินดาหน้าถอดสีทันที ดวงตาสวยเบิกกว้างด้วยความโกรธจัดที่ถูกจี้จุดดำมืด เธอยกมือขึ้นเตรียมจะตวัดลงบนใบหน้าหวานของพาย ทว่าข้อมือกลับถูกมือหนาของใครบางคนคว้าเอาไว้กลางอากาศเสียก่อน! ธามที่เดินตามออกมาเพื่อเคลียร์ปัญหา ยืนคว้าข้อมือของรินดาไว้แน่น แววตาคมกริบที่มองอดีตคนรักนั้นไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำจนคนฟังต้องสะท้าน "อย่าแตะต้องคนของผม... รินดา" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!