กับดักความหวาน

"คุณแม่ครับ... นี่มันหมายความว่ายังไงกัน" น้ำเสียงของธามที่มักจะนิ่งเรียบและทรงอำนาจเสมอในยามประชุมบอร์ดบริหาร กลับมีร่องรอยความตึงเครียดเจืออยู่จางๆ เมื่อเขาสบตากับหญิงสูงวัยผู้ทรงสง่าในชุดสูทผ้าไหมสั่งตัดพิเศษ ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างรอเขาอยู่ที่โซฟารับแขกวีไอพีใจกลางล็อบบี้บริษัท คุณหญิงวิภาวรรณปรายตามองบุตรชายเพียงนิด ก่อนจะเบนสายตาเลยไปหยุดอยู่ที่ร่างโปร่งของพาย ซึ่งยืนตัวลีบอยู่ด้านหลังด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหวลึก "ทำไมล่ะตาธาม แม่จะมาเยี่ยมลูกชายตัวเองที่บริษัท มันต้องมีเหตุผลพิเศษอะไรด้วยงั้นเหรอ หรือว่า..." สายตาคมกริบของผู้เป็นแม่กวาดมองสำรวจความชิดใกล้ระหว่างซีอีโอหนุ่มกับเลขาหนุ่มรุ่นน้องอย่างจับผิด "มีอะไรปิดบังแม่อยู่กันแน่" บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าคุณหญิงวิภาวรรณไม่เคยโปรดปรานเขาเลยตั้งแต่ไหนแต่ไร โดยเฉพาะในยามที่มีตัวหมากตัวใหญ่อย่าง 'รินดา' คอยเป่าหูอยู่ไม่ห่าง แต่ในเมื่อสถานการณ์มันบังคับ พายก็ไม่มีความจำเป็นต้องก้มหัวให้ใครยอมรับผิดฟรีๆ "ท่านประธาน... เอ้ย คุณแม่คงเข้าใจผิดแล้วครับ พอดีผมกำลังจะรายงานเรื่องตารางงานช่วงบ่ายให้คุณธามทราบพอดี ไม่มีอะไรในกอไผ่แน่นอนครับ" พายรีบเอ่ยแก้สถานการณ์ด้วยรอยยิ้มเจื่อนแต่พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด "ฉันไม่ได้คุยกับเธอ... พาย" คุณหญิงวิภาวรรณสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "คนมีความเป็นมืออาชีพ เขาไม่มาทำตัวสนิทสนมเกินขอบเขตกับเจ้านายจนน่าเกลียดแบบนี้หรอกนะ... จริงไหมจ๊ะรินดา" สิ้นเสียงนั้น ร่างเพรียวระหงของรินดาในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงก็ก้าวออกมาจากมุมเสา เธอคลี่ยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน พลางเดินตรงเข้ามาควงแขนของคุณหญิงวิภาวรรณไว้อย่างสนิทสนม ธามขมวดคิ้วมุ่นทันที ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เขาก้าวขาเข้ามาขวางระหว่างพายกับสองสาวไว้อย่างเป็นสัญชาตญาณ โดยไม่เปิดโอกาสให้รินดาได้เอ่ยปากพูดอะไรมากไปกว่านั้น "คุณแม่พา... คนนอก เข้ามาเดินพล่านในโซนพื้นที่ส่วนตัวของบริษัทได้ยังไงครับ" ธามเน้นย้ำคำว่า 'คนนอก' ชัดถ้อยชัดคำ สายตาคมดุจเหยี่ยวตวัดมองรินดาด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "แล้วอีกอย่าง... พายไม่ได้ทำอะไรเกินขอบเขต เขาคือเลขาส่วนตัวที่ผมเป็นคนเลือกและแต่งตั้งด้วยตัวเอง ถ้าใครจะมีปัญหา... ก็ควรมาคุยกับผมโดยตรง ไม่ใช่ลงกับเลขาของผมแบบนี้" พายเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อได้ยินประโยคปกป้องนั้น น้ำคำที่เฉียบคมและท่าทีปกป้องออกนอกหน้าของธาม ทำให้ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ผู้ชายคนนี้นี่นะ... ปากบอกว่ารำคาญนักหนา แต่เวลาคับขันกลับกางปีกปกป้องเขายิ่งกว่าอะไรดี รินดาหน้าเสียไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนใบหน้ากระตุกเกร็งด้วยความอับอายต่อหน้าพนักงานหลายชีวิตที่แอบลอบมองเหตุการณ์นี้อยู่ห่างๆ "ธามคะ... รินแค่วิตกกังวลแทนคุณป้า เรื่องข่าวฉาวระหว่างคุณกับเลขา... เอ- นายคนนี้ มันทำให้ภาพลักษณ์บริษัทเสียหายนะคะ" "ภาพลักษณ์บริษัทจะเสียหายก็ต่อเมื่อมีคนทำตัวยุ่งเรื่องชาวบ้านมากเกินไปนี่แหละครับ" ธามสวนกลับทันควันแบบไม่ไว้หน้า น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังจนรินดาต้องกัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ คุณหญิงวิภาวรรณถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความไม่พอใจ "พอได้แล้วตาธาม! แกกล้าขึ้นเสียงใส่แม่เพื่อปกป้องเด็กคนนี้เนี่ยนะ? ชักจะเอาใหญ่แล้วนะแก รินดาเขาหวังดีกับบริษัท ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครที่เหมาะสมจะยืนเคียงข้างแกจริงๆ" "ผมไม่เคยลืมครับ... แต่คนที่ผมเลือก จะต้องเป็นคนที่มีค่าพอให้ผมรักษาไว้ ไม่ใช่คนที่จ้องแต่จะเอาชนะคนอื่นด้วยวิธีสกปรก" ธามหันไปสบตาผู้เป็นแม่นิ่ง น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความลังเล "ถ้าไม่มีธุระเรื่องงาน เชิญคุณแม่กับ... แขกของคุณ กลับไปก่อนเถอะครับ ผมยังมีงานสำคัญต้องเคลียร์กับเลขาส่วนตัวของผมอีกเยอะ" พูดจบ ธามก็เอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของพายทันที แรงกระชับที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้พายสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ธามออกแรงดึงเบาๆ ให้พายเดินตามเขาออกจากจุดเกิดเหตุทันที ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่มองตามด้วยความตกตะลึง ลิฟต์ส่วนตัวเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นบนสุดอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องโดยสารแคบๆ บรรยากาศกลับอวลไปด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่ระอุยิ่งกว่าเดิม พายพยายามดึงข้อมือตัวเองกลับเบาๆ เมื่อเห็นว่าพ้นสายตาคนอื่นแล้ว แต่ธามกลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยแถมยังบีบกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิมเสียอีก จนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก ธามลากพายตรงดิ่งเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว ก่อนจะผลักร่างโปร่งให้ชิดกับบานกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองเบื้องล่าง โดยมีร่างหนาของเขาใช้สองแขนกักตัวไว้ไม่ให้ขยับไปไหน "อะ... เจ้านาย จะทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยผมนะ!" พายโวยวายเบาๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความเขินอายที่พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับธามเหลือเพียงแค่คืบเดียว "นายเงียบไปเลยนะพาย..." ธามก้มหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนพายต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "รู้ตัวไหมว่าทำไมฉันถึงต้องออกตัวแรงขนาดนั้นเบื้องล่างเมื่อกี้" "กะ... ก็เพราะคุณกลัวเสียหน้าล่ะมั้งครับ ที่แม่คุณมาอาละวาดกลางบริษัท" พายเบี่ยงหน้าหนีสายตาคมกราบที่จ้องมองมาอย่างดุดัน แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนแรงเกินกว่าจะรับไหว "ปากเก่ง..." ธามเค้นหัวเราะในลำคอ มือหนายื่นขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับนิสัยปรกติทำเอาพายแข็งทื่อไปชั่วขณะ "ฉันไม่ได้กลัวเสียหน้า... แต่ฉันรำคาญเวลาที่มีคนอื่นมาแตะต้อง 'คนของฉัน' ต่างหาก" "คะ... คนของฉัน?" พายทวนคำเสียงสั่น หัวใจเต้นรำราวกับกลองเพลในอก "ผมเป็นแค่เลขาของคุณนะคุณธาม อย่ามาพูดจาสองแง่สองง่ามแบบนี้..." "เลขาเหรอ?" ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนริมฝีปากหยักแทบจะสัมผัสกับพวงแก้มเนียน "มีเลขาที่ไหนเขาทำให้ซีอีโอหนุ่มเพอร์เฟกต์แบบฉัน นอนไม่หลับทุกคืนเพราะเอาแต่คิดถึง... บ้างล่ะ หื้ม?" ดวงตากลมโตของพายเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนซึนเดเระตัวพ่อ ทำเอาสมองของพายประมวลผลแทบไม่ทัน ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนลามไปถึงใบหู ธามจ้องมองปฏิกิริยานั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก ความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บซ่อนไว้มานานนับเดือน ถูกปลดปล่อยออกมาผ่านสายตาที่คลั่งรักและจริงจังจนพายไม่กล้าสบตา "ฉันเตือนนายไว้ก่อนนะพาย..." นิ้วเรียวอุ่นจัดเชยคางมนขึ้นให้สบตากันตรงๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเอื้อนด้วยความหนักแน่น "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแย่งนายไปจากฉันได้อีก" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างใหญ่เงียบสงบลงทันตา เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงจังหวะกันอย่างน่าประหลาด พายอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงกลับแต่ก็หาคำพูดไม่เจอ ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเขินอจัด ทว่า... ในวินาทีที่ธามกำลังโน้มใบหน้าลงมาเพื่อปิดระยะห่างที่เหลืออยู่ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นขัดจังหวะมารมารยาททรามเสียก่อน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ท่านคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เสียงร้อนรนของหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมกับบานประตูกระจกที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ธามสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ส่วนพายรีบใช้สองมือผลักอกแกร่งให้ออกห่างทันทีด้วยความตกใจ "มีอะไร!" ธามหันไปตวาดใส่ลูกน้องเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะความหวาน หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์หน้าซีดเผือด ถือแท็บเล็ตวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหา พร้อมกับยื่นหน้าจอให้ดูภาพข่าวร้อนฉ่าบนโลกโซเชียล "คะ... คุณธามดูนี่ค่ะ! ตอนนี้รูปที่คุณธามกำลังจับมือกับเลขาพายที่ล็อบบี้ ถูกสำนักข่าวซุบซิบปล่อยออกมาพร้อมพาดหัวข่าวใหญ่... และที่สำคัญที่สุด..." เธอเว้นวรรคกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะพูดประโยคพลิกผันที่ทำให้ธามและพายต้องช็อกค้าง "ตอนนี้... คุณรินดาเพิ่งเปิดแถลงข่าวด่วนสดๆ ร้อนๆ ประกาศว่าเธอกำลังจะ... 'หมั้นหมาย' กับคุณธามในสัปดาห์หน้าค่ะ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของบอสธามด้วยกันนะครับ!