กลับไปเป็นเหมือนเดิม... แต่น่ารักกว่าเดิม

“ถอยออกไปครับ เลขาฯ ของผมไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้!” เสียงทุ้มต่ำของธามดังกึกก้องไปทั่วโถงทางเดินหน้าห้องประชุมใหญ่ แรงบีบที่ข้อมือของผมไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันบอกถึงความร้อนรุ่มที่เจ้าตัวพยายามควบคุมไว้ ร่างสูงโปร่งในสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าผมราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย คณะกรรมการบริหารห้าคนยืนเรียงแถวปิดกั้นทางเข้า สายตาพวกเขามองมาที่ผม—เลขาส่วนตัวที่กำลังตกเป็นจำเลยสังคม—ด้วยแววตาเหยียดหยาม “ท่านประธานครับ อย่าลืมนะครับว่าคุณพายเป็นคนถือกุญแจรหัสเข้าถึงไฟล์นั้น” เสียงของชายสูงวัยที่เป็นตัวตั้งตัวตีเอ่ยขึ้น เขาแสยะยิ้มที่มุมปาก “หรือว่าท่านประธานจะยอมเอาชื่อเสียงของบริษัทมาเสี่ยง เพียงเพื่อปกป้อง ‘เด็กหนุ่ม’ ที่เพิ่งรับเข้ามาทำงานได้ไม่นาน” ผมสูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวให้กลับมาเป็นปกติ มืออีกข้างหนึ่งกำชายเสื้อสูทของธามไว้แน่น ธามชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองผม แววตาคมกริบที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนเพียงเสี้ยววินาที “เชื่อผมไหมพาย?” เขาถาม เสียงของเขากลายเป็นกระซิบที่ได้ยินกันเพียงสองคน “ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาหลักฐานมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอ ผมก็จะทำ แต่ตอนนี้... เข้าไปข้างในกับผม แล้วเชิดหน้าขึ้น อย่าให้พวกมันเห็นว่าเธออ่อนแอ” ผมสบตาเขากลับไป พยักหน้าเบาๆ ความซึนเดเระที่เคยรำคาญใจในอดีต บัดนี้กลับดูมีเสน่ห์และน่าอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ธามไม่ใช่คนพูดหวานหู แต่ทุกการกระทำของเขากลับเป็นการปกป้องผมอย่างที่สุด เราก้าวเข้าไปในห้องประชุมใหญ่ บรรยากาศกดดันพุ่งเข้าปะทะราวกับพายุ คณะกรรมการไม่ได้ต้องการคำชี้แจง แต่พวกเขากำลังรอจังหวะ ‘เชือด’ ผมต่อหน้าธามเพื่อหักหน้าท่านประธานโดยตรง “คุณพายครับ ถ้าคุณปฏิเสธไม่ได้ว่ารหัสผ่านถูกใช้จากคอมพิวเตอร์ของคุณ... ก็เชิญเก็บของออกไปได้เลย” รินดาเดินเข้ามาจากมุมมืดของห้องประชุม เธอสวมชุดเดรสเรียบหรูที่ดูขัดกับรอยยิ้มอาบยาพิษนั่น “หรือถ้าคุณกลัวความผิดจนพูดไม่ออก ก็ให้ท่านประธานเป็นคนจัดการไล่ออกเองเถอะครับ” ธามขยับตัวจะสวนกลับ แต่ผมคว้าแขนเขาไว้ก่อน ผมก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด สายตาจ้องมองรินดาโดยไม่หวั่นไหว “เอกสารที่ถูกขโมยไป... เป็นไฟล์สำรองที่ผมเข้ารหัสไว้สองชั้นครับ” ผมเอ่ยน้ำเสียงนิ่งสนิท “และการเข้าถึงไฟล์นั้นไม่ได้ใช้แค่รหัสผ่าน แต่ต้องใช้ ‘คีย์การ์ดสำรอง’ ที่มีเพียงเลขาส่วนตัวและ... รองประธานฝ่ายปฏิบัติการเท่านั้นที่ถือครองอยู่” บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่รินดาที่สีหน้าเปลี่ยนสีไปชั่วขณะ “คุณพายกำลังจะกล่าวหาผมเหรอคะ?” รินดาแค่นหัวเราะ “ผมไม่ได้กล่าวหาครับ” ผมเดินไปที่โต๊ะประชุม วางแท็บเล็ตส่วนตัวลง “แต่ผมมีบันทึกการเข้าใช้ระบบที่ระบุไอพีแอดเดรสของเครื่องที่ดึงไฟล์ไป... ซึ่งมันก็ดันเป็นเครื่องเดียวกับที่รินดาใช้ประชุมเมื่อเช้านี้พอดี” ความวุ่นวายเกิดขึ้นทันที ธามไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เขาเพียงแค่ยืนกอดอก มองดูผลลัพธ์จากกลยุทธ์ที่เขาสอนผมมาโดยตลอด... การสู้กับพวกเขี้ยวลากดิน ไม่ใช่การตะโกนด่า แต่คือการวางกับดักให้พวกมันเดินลงไปเอง เมื่อการประชุมยุติลงด้วยความพ่ายแพ้ของฝ่ายที่พยายามใส่ร้ายผม เราทั้งคู่เดินออกมาจากตึกบริษัทท่ามกลางแสงไฟยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ ธามหยุดยืนที่รถสปอร์ตคันหรูของเขา เขาหันมาหาผม ร่างกายที่เคยเกร็งขรึมดูผ่อนคลายลง “เก่งมาก” เขาเอ่ยสั้นๆ พลางยกมือขึ้นลูบผมผมเบาๆ เป็นการกระทำที่ผมไม่เคยคาดคิดว่าคนอย่างเขาจะทำ “ที่เก่งเพราะมีเจ้านายดีครับ” ผมตอบพร้อมรอยยิ้มที่เผยออกมาโดยไม่ตั้งใจ “แต่เลิกซึนได้แล้วนะครับ ท่านประธาน... ผมเหนื่อยที่จะต้องเดาใจคุณแล้วนะ” ธามชะงักไป เขาหลบสายตาไปทางอื่น ก้อนเนื้อในอกผมเต้นแรงจนเกือบหลุดออกมา เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะหันกลับมาจับไหล่ผมทั้งสองข้าง แววตาของเขาคราวนี้ไม่มีการเสแสร้งใดๆ “ผมไม่ใช่คนดีหรอกพาย... ผมแค่ไม่อยากเสียคนสำคัญไป” เขากระซิบ น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย “ถ้าเราจะลองคุยกันแบบเปิดเผย... ถ้าผมจะเปลี่ยนจากเจ้านายซึนๆ มาเป็นคนที่คอยดูแลเธอจริงๆ เธอจะรังเกียจไหม” ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างเราแทบไม่มีเหลือ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ผมเอื้อมมือไปกุมมือที่เย็นเฉียบของเขาไว้ “ถ้าเป็นเจ้านายแบบที่น่ารักกว่าเดิม... ผมก็อาจจะยอมใจอ่อนก็ได้ครับ” ธามโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเราห่างกันเพียงลมหายใจกั้น ผมเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคมคู่นั้น มันเป็นภาพที่ดูอบอุ่นและชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของธามก็ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาสบถเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่ทันทีที่สายตาปะทะกับหน้าจอ ร่างกายของเขาก็แข็งค้างไปโดยฉับพลัน ธามหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจและกังวลอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน “พาย... รินดาไม่ได้ทำเรื่องนี้คนเดียว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ “มีคนอื่นที่ใหญ่กว่าเธอกำลังเล่นงานเรา... และตอนนี้พวกเขากำลังมาที่นี่” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายสิบคนดังขึ้นจากมุมมืดของลานจอดรถ พร้อมกับเงาร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาที่เดินนำหน้าทุกคนออกมา... พ่อของธามเอง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเคมีฟินๆ ของคู่ซึนสายฟาดนี้มาจนถึงตอนที่ 25 นะครับ บอกเลยว่าตอนหน้าความเข้มข้นจะทวีคูณแน่นอนครับ!