หึงจนหน้ามืด

"ผมไม่คิดเลยนะครับว่าคนระดับเลขานุการท่านประธาน จะมีเวลาว่างมานั่งดินเนอร์สวีตหวานกับพนักงานแผนกการตลาดหน้าใหม่ได้ทุกค่ำคืนแบบนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันออกมาด้วยความเคืองขุ่นดังขึ้นจากด้านหลัง เล่นเอาช้อนสเต๊กในมือของพายเกือบจะหลุดร่วงลงกระทบจานกระเบื้องเคลือบราคาแพง บรรยากาศภายในร้านอาหารอิตาเลียนหรูหราใจกลางเมืองที่ควรจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของชีสและไวน์ชั้นดี กลับพลันเย็นเยียบลงทันตาเห็น ราวกับมีพายุฤดูร้อนพัดผ่านเข้ามากลางโต๊ะอาหาร พายชะงักค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองเจ้าของร่างสูงสง่าในชุดสูททาร์ซิวด์เข้ารูปที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยสีหน้าบึ้งตึงจนแทบจะควันออกหูอยู่รอมร่อ ธาม... ซีอีโอหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมเยือกเย็น บัดนี้แววตากลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามจะกลบเกลื่อนมันด้วยมาดหยิ่งยโส แต่มันช่างดูไม่แนบเนียนเอาเสียเลยในสายตาของคนฉลาดอย่างพาย "อ้าว... ท่านประธานบังเอิญผ่านมา หรือว่าแอบสะกดรอยตามผมกับเพื่อนร่วมงานกันแน่ครับเนี่ย" พายเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นยิ้มยิงฟันกวนประสาท ทั้งที่ในใจแอบลอบกลืนน้ำลายเอื้อมระอาให้กับความเจ้าเข้าเจ้าของที่อีกฝ่ายมักจะแสดงออกมาอย่างไร้เหตุผลอยู่เรื่อย "ผมไม่ได้ว่างพอบังเอิญเดินมาเจอคุณกับผู้ชายหน้าตาจืดชืดคนนี้หรอกนะครับพาย" ธามตอกกลับเสียงกร้าว ดวงตาคมกริบเหลือบมอง 'กรณ์' พนักงานการตลาดหนุ่มรุ่นน้องที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาดุจคมมีด จนอีกฝ่ายถึงกับหน้าซีดเผือด รีบวางส้อมลงแล้วยกมือไหว้ทักทายท่านประธานแบบกhล้าๆ กลัวๆ "ส... สวัสดีครับท่านประธาน พอดีผมกับคุณพายมาคุยงานโปรเจกต์ใหม่กันนิดหน่อยครับ..." กรณ์ละล่ำละลักอธิบาย "คุยงาน? ถึงขั้นป้อนอาหารกันด้วยหรือไงครับ ถึงได้ใช้ร้านอาหารบรรยากาศโรแมนติกแบบนี้เป็นห้องประชุม" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความประชดประชันชนิดที่เรียกได้ว่าต่อให้คนหูหนวกก็ยังฟังออกว่าหึงจนหน้ามืดตามัวแค่ไหน พายถอนหายใจออกมาเบาๆ นึกหมั่นไส้ท่าทีปากแข็งแต่หึงตัวสั่นของคนตรงหน้าเสียเหลือเกิน คนอะไร... ปากบอกว่าเกลียดนักหนาที่ต้องมาวุ่นวายด้วย แต่พลับพลึงเห็นเขาไปกินข้าวกับใครหน่อยเป็นไม่ได้ ต้องตามมาอาละวาดทุกทีสิน่า "ท่านประธานครับ กรณ์เขาแค่ทำซอสหกใส่เสื้อ ผมแค่หยิบกระดาษทิชชูส่งให้ ไม่ได้ป้อนข้าวป้อนน้ำอะไรอย่างที่คุณจินตนาการไปไกลเลยสักนิดครับ หรือว่าช่วงนี้ยอดขายบริษัทมันตกต่ำ จนทำให้จินตนาการของคุณประธานเตลิดไปไกลขนาดนี้กัน" พายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว พายเก่งและทันคนเสมอ ไม่เคยคิดจะยอมก้มหัวให้ใครโดยไม่มีเหตุผล ยิ่งกับธามที่ชอบใช้อำนาจกดขี่ทางอารมณ์แบบนี้แล้ว ยิ่งไม่มีทางยอมจำนนเด็ดขาด ธามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความหึงหวงที่สุมอกอยู่จนหายใจแทบไม่ออกทำให้เขาขาดความยั้งคิด มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของพายเอาไว้ทันทีโดยไม่สนใจสายตาของแขกคนอื่นๆ ในร้านที่เริ่มหันมามอง "กลับบริษัทกับผมเดี๋ยวนี้ครับพาย! คุณไม่มีสิทธิ์มานั่งระริกกับใครทั้งนั้นในยามวิกาลแบบนี้" "ปล่อยผมนะ! ผมมาทานข้าวกับเพื่อนร่วมงานในเวลาส่วนตัว คุณไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับผมแบบนี้นะครับท่านประธาน!" พายสะบัดข้อมือหนີสุดแรงเกิด แต่มีหรือที่แรงของเลขานุการตัวบางจะสู้แรงของซีอีโอหนุ่มที่กำลังสติหลุดเพราะความหึงได้ กรณ์ที่นั่งอึ้งอยู่รีบละล่ำละลักลุกขึ้น "เอ่อ... คุณพายครับ งั้นผมขอตัวก่อนดีกว่าครับ ดูท่าทางท่านประธานจะมีธุระด่วนจริงๆ" พูดจบทริปดินเนอร์ของพายก็พังไม่เป็นท่า เมื่อพนักงานหนุ่มรุ่นน้องชิ่งหนีเอาตัวรอดปล่อยให้เขารับมือกับพายุอารมณ์ของเจ้านายจอมซึนอยู่เพียงลำพัง เมื่อลับร่างของกรณ์ ธามก็ไม่รอช้า เขาออกแรงดึงข้อมือพายให้เดินตามออกไปจากร้านอาหารทันท่ามกลางสายตาของผู้คน พายทั้งโกรธทั้งอาย พยายามยื้อยุดฉุดกระชากแต่ก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้ จนกระทั่งถูกลากมาถึงลานจอดรถ VIP ด้านหลังร้านที่เงียบสงบ ไร้ผู้คนพลุกพล่าน ปัง! เสียงปิดประตูรถยนต์หรูถูกกระแทกปิดลงอย่างแรง หลังจากที่ธามดันตัวพายเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับแล้วจัดการล็อกประตูอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบอ้อมมาฝั่งคนขับแล้วก้าวขึ้นมานั่งประกบชิด จนพื้นที่ภายในห้องโดยสารแคบลงถนัดตา พายขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชนติดกับกระจกประตูรถ ดวงตากลมโตตวัดมองคนตัวโตที่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ และความโกรธขึงทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นอย่างน่าประหลาด "คุณเป็นบ้าอะไรของคุณเนี่ยธาม!" พายตะคอกใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างเหลืออด ไม่หลงเหลือมารรยาทความเป็นเลขาฯ อีกต่อไป "อยู่ดีๆ ก็มาลากผมออกมาจากร้าน แถมยังทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน!" ธามนิ่งเงียบ ดวงตาคมปลาบจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งหึง ทั้งหมั่นไส้ และ... คลั่งรักจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว ภาพที่เขาเห็นพายยิ้มแย้มและพูดคุยอย่างสนתสนิทกับไอ้เด็กหน้าอ่อนคนนั้นมันคอยแต่จะกรีดแทะหัวใจของเขาให้แหลกสลายทีละน้อย "ใช่... เราไม่ได้เป็นอะไรกัน" ธามทวนคำพูดนั้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเคลื่อนเข้าไปใกล้จนแทบจะแนบชิด "แต่ผมเป็นเจ้านายคุณ และผม... เกลียดเวลาที่เห็นคุณไปยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ผม!" พายชะงัก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อได้ยินคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนซึนเดเระ แต่วินาทีที่พายกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยความเขินอายที่ถูกตีตื้นขึ้นมากลบความโกรธ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทของธามก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดเสียก่อน ธามขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายกมือขึ้นควักโทรศัพท์ออกมาด้วยความรำคาญใจ แต่เพียงแค่กวาดสายตาไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ร่างกายทั้งร่างของซีอีโอหนุ่มก็พลันแข็งทื่อไปชั่วขณะ ชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์... คือชื่อของ 'รินดา' อดีตคนรักเก่าที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ และกำลังพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อทวงตำแหน่งคนข้างกายเขากลับคืนมา พายสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของธามได้อย่างชัดเจน ความรู้สึกอุ่นวาบเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบในอกทันที พายแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างสมเพชตัวเอง "รับสายสิครับ..." พายเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาสั่นระริกแต่พยายามซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มหยัน "แฟนเก่าโทรมาตามขนาดนี้แล้ว เดี๋ยวคุณหญิงรินดาเขาจะรอนานเอาได้นะ... ท่านประธาน" ธามหันขวับกลับมามองหน้าพายทันที แววตาตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นเป็นครั้งแรก เขากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน อ้าปากทำท่าเหมือนจะอธิบายอะไรบางอย่าง แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่แค่ลำคอ "พาย... ฟังผมก่อน มันไม่ใช่..." ก๊อกๆ! เสียงเคาะกระจกเบาๆ จากภายนอกรถดังขึ้นขัดจังหวะคำแก้ตัวของธามเสียก่อน ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน และวินาทีนั้นเองที่ลมหายใจของพายแทบจะหยุดนิ่ง เมื่อเห็นเงาร่างของหญิงสาวในชุดเดรสหรูยืนยิ้มหวานหยาดเยิ้มอยู่ข้างตัวรถ พร้อมกับยกมือถือแนบหูอยู่ รินดามาปรากฏตัวอยู่ที่นี่... และเธอกำลังโบกมือทักทายพวกเขาผ่านกระจกใสด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ! โปรดติดตามตอนต่อไป... (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ!)