คำเตือนที่ฟังไม่ขึ้น

เสียงก้องกังวานของเสียงเคาะกระจกใสสามครั้งดังขึ้น ท่าaning ความเงียบงันที่หนาแน่นรากับแผ่นเหล็ก รินดาไม่ได้ยืนอยู่แค่หน้าบานกระจก แต่เธอกำลังก้าวผ่านเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวที่ธามและพายเพิ่งสร้างกำแพงความรู้สึกขึ้นมาปะทะกัน รอยยิ้มของผู้ชนะที่ถูกแต่งแต้มบนริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงเพลิงนั้นบาดลึกยิ่งกว่าใบมีดโกน "บังเอิญจังค่ะคุณธาม... รินไม่คิดเลยว่าจะเจอคุณที่นี่ แถมยัง..." รินดาจงใจลากเสียงยาวพร้อมกับกวาดสายตาคมกริบสำรวจเลขาหนุ่มที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่เคียงข้างซีอีโอหนุ่ม "มากับเลขาคนสนิทซะด้วย" พายสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กำลังกระเจิง ความรู้สึกเคว้งคว้างเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยเกราะป้องกันตัวตามสัญชาตญาณ รอยยิ้มเยาะหยันถูกยกขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในอกจะเจ็บแปลบจนแทบทนไม่ไหวจากคำพูดของคนตรงหน้า "ยินดีต้อนรับสู่โลกความเป็นจริงครับคุณรินดา" พายเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เชือดเฉือน ชนิดที่ทำให้อดีตคนรักเก่าของเจ้านายหุบยิ้มลงไปได้เสี้ยววินาที "พอดีว่าทางเรากำลังคุย ‘ธุระส่วนตัว’ กันอยู่ ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป เชิญทางด้านโน้นน่าจะเหมาะกว่านะครับ" ธามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความหึงหวงที่สุมอกอยู่ก่อนหน้าถูกเติมเชื้อไฟด้วยการปรากฏตัวของรินดาผสมโรง เขามองพายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอึดอัดและอารมณ์ดิบเถื่อนที่พยายามกดทับเอาไว้ แต่ความขัดแย้งในตัวทำให้เขาเลือกที่จะระบายมันออกมาในรูปแบบที่แย่ที่สุด "พาย... หยุดทำตัวเป็นเด็กไร้เหตุผลสักที" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยถ้อยคำที่คมกริบราวกับใบมีด "ถ้าเธอไม่มีงานอะไรค้างคาแล้ว ก็กลับห้องพักไปซะ รินเขามีธุระคุยกับผมเรื่องงาน" เพล้ง! ประโยคนั้นเปรียบเสมือนกระจกใสในใจพายที่แตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววท้าทายไหวระริกขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่ากลัวกว่าเดิม "อ๋อครับ... ธุระเรื่อง ‘งาน’" พายเน้นเสียงคำว่างานด้วยรอยยิ้มหยันที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตการเป็นเลขา "งั้นก็ตามสบายเลยครับท่านซีอีโอ กับอดีตคนรักเก่าคนนี้... คุณคงมีเรื่องให้ ‘ทบทวนความทรงจำ’ กันอีกยาวนาน ผมมันก็แค่เลขาต๊อกต๋อย ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายเวลาส่วนตัวของเจ้านายอยู่แล้วนี่ครับ!" พูดจบ พายก็หมุนตัวกลับทันทีโดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น แผ่นหลังบางที่ตั้งตรงอย่างหยิ่งทะนงเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เสียงเรียกชื่อของธามที่ดังไล่หลังกลายเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไร้ความหมาย "พาย!" ธามก้าวเท้าตามไปสัญชาตญาณ แต่รินดากลับเอื้อมมือมาแตะแขนเขาไว้ด้วยความคุ้นเคย "คุณธามคะ... รินมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหญ่ที่ต้องคุยกับคุณจริงๆ นะคะ ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ เขาก็แค่เลขา..." "หุบปาก!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของธามทำให้รินดาชักมือกลับแทบไม่ทัน นัยน์ตาคมกริบของซีอีโอหนุ่มเวลานี้ดุดันและน่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ป่าที่ถูกแย่งเหยื่อ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านอยู่ในอก ทั้งโกรธรินดาที่เข้ามาจังหวะนรก และโกรธตัวเองที่เผลอพูดจาร้ายกาจออกไปเพียงเพราะทนเห็นพายทำท่าทางประชดประชันไม่ได้ ทางด้านพายที่ก้าวเดินออกมาจากห้องนั้น ความอดทนที่สะสมมานานขาดผึ่งลงที่หน้าประตูลิฟต์ หยดน้ำใสๆ ไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกเคว้งคว้าง โดดเดี่ยว และเจ็บปวดรุมเร้าเข้ามาพร้อมกันจนแทบยืนไม่อยู่ มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ด้วยความโกรธแค้นตัวเองที่ดันไปเผลอใจรักเจ้านายปากร้ายคนนั้น *ไอ้คนซึนเดเระเฮงซวย! อยากอยู่กับแฟนเก่านักใช่ไหม... งั้นก็เชิญตามสบายเลยไป!* พายกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เขาจึงก้าวเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็วพร้อมกับกดปุ่มปิด แต่ทว่า... ก่อนที่ประตูเหล็กจะเคลื่อนตัวปิดสนิท มือหนาของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาขวางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที! พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ก้าวเข้ามาในลิฟต์ได้อย่างหน้าตาเฉย พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้แบบไม่เกรงใจสถานการณ์ตึงเครียดในตอนนี้เลยแม้แต่น้อย "บังเอิญจังเลยนะครับคุณเลขา... สนใจไปนั่งดื่มเป็นเพื่อนผมแก้ช้ำใจสักแก้วไหมครับ?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์สายฟาดคู่นี้ด้วยนะครับ