ขอโทษที... ผมไม่ได้ตั้งใจ

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบาๆ พร้อมกับบรรยากาศในบาร์กึ่งผับหรูระดับไฮเอนด์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของแอลกอฮอล์ราคาแพงและเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์อึดอัดตรงหน้าระหว่างผมกับเลขาคนเก่งดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย "บังเอิญจังเลยนะครับคุณเลขา... สนใจไปนั่งดื่มเป็นเพื่อนผมแก้ช้ำใจสักแก้วไหมครับ?" ประโยคกวนประสาทที่ผมหลุดปากออกไปเมื่อครู่ กำลังย้อนกลับมาทุบหัวตัวเองเข้าอย่างจัง เมื่อพายปรายตามองผมด้วยสายตาที่เรียบนิ่งสนิท ชนิดที่เรียกว่าเย็นชาจนติดลบ ก่อนที่เจ้าตัวจะแค่นجหัวเราะในลำคอเบาๆ "ถ้าหมายถึงการมายืนรอผู้บริหารหลงตัวเองที่หน้าคอนโดฯ เพื่อจะรายงานเรื่องงานด่วน แต่กลับต้องมาเห็นภาพบาดตาบาดใจกับแฟนเก่า... ผมคงต้องบอกว่า รสนิยมการเลือกที่แก้ช้ำใจของคุณธามนี่แย่เป็นบ้าเลยนะครับ" พายพ่นคำพูดเชือดเฉือนออกมาโดยไม่หลบสายตา ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูคล่องตัวยืนกอดอกแน่น สีหน้าแสดงความหงุดหงิดอย่างไม่คิดจะปิดบังแม้แต่น้อย ผมสะอึกไปเล็กน้อย ความกรึ่มจากแอลกอฮอล์ที่ดื่มไปก่อนหน้าสลายหายไปในพริบตา เมื่อสมองประมวลผลได้ว่า ภาพที่พายเห็นก่อนหน้านี้คือตอนที่รินดา อดีตคนรักเก่าของผม พยายามเข้ามาประชิดตัวและยื้อยุดผมหน้าทางเข้าคอนโดฯ พอดีเป๊ะ... ให้ตายเถอะ นี่มันสถานการณ์บัดซบอะไรกันวะเนี่ย! "พาย... มันไม่ใช่แบบนั้น" ผมขยับตัวลุกขึ้นจากโซฟาหนังสีเข้ม ตั้งใจจะก้าวเข้าไปอธิบายให้เคลียร์ แต่เจ้ากรรม ขาทรงพลังที่เคยพาบริษัทก้าวสู่แสนล้านกลับเซถลินเล็กน้อยเพราะฤทธิ์ของเบอร์боนในแก้ว ภาพนั้นทำให้พายขมวดคิ้วมุ่น แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ผมจับ, ได้ไม่ถนัด ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก "ไม่ใช่แบบนั้นแล้วมันแบบไหนล่ะครับ? ภาพที่คุณสองคนยืนกอดกันกลมเป็นปลาท่องโก๋ หรือคำพูดตัดพ้อออดอ้อนที่ผมดันหูดีบังเอิญได้ยินพอดี... หึ คุณธามครับ เป็นซีอีโอแต่ความรับผิดชอบต่อความรู้สึกคนอื่นติดลบแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครอยากทนทำงานด้วยนะครับ" "นี่คุณ!" ผมเผลอขึ้นเสียงด้วยความหงุดหงิดที่ตีรวนขึ้นมาในอก ความปากร้ายที่ติดเป็นนิสัยเริ่มทำงานเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนรน "ผมจะทำอะไรกับใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของผมไหมครับ คุณเป็นแค่เลขา มีหน้าที่จัดการเรื่องงาน ไม่ใช่มาตามจิกตามกัดผมเรื่องส่วนตัวแบบนี้!" ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปาก บรรยากาศรอบตัวก็ดิ่งวูบลงจนแทบติดลบ พายชะงักไป ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเงียบงันเข้าปกคลุมพวกเราทั้งคู่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ที่ยิ่งขับเน้นให้ความอึดอัดนี้เด่นชัดขึ้น ผมเห็นแววตาไหวระริกในดวงคู่นั้น... และนั่นแหละครับ หมัดฮุกที่รุนแรงที่สุดซัดเข้าที่กลางใจผมอย่างจัง *แย่แล้ว... ผมพูดอะไรออกไปวะเนี่ย!* ไอ้ปากบ้า! ไอ้ความซึนเดเระงี่เง่าที่ชอบพูดจาทำร้ายจิตใจคนอื่นทั้งที่ข้างในคลั่งรักเขาแทบตาย นิสัยเสียแบบนี้เมื่อไหร่จะหายไปสักทีวะธาม! พายสูดหายใจเข้าลึก, เหมือนพยายามระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังปะทุขึ้นมาถึงขีดสุด เจ้าตัวหัวเราะแห้งๆ ออกมาหนึ่งที รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความสดใสโดยสิ้นเชิง "อ้อ... ครับ! ผมมันก็แค่เลขา หน้าที่คือทำตามคำสั่งและรับฟังคำดูถูกจากคุณสินะครับ งั้นก็ขอโทษด้วยที่ผมมัน 'เสือก' ไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคุณ... เชิญดื่มเคลียร์ความช้ำใจกับแฟนเก่าให้สนุกเถอะครับ ท่านซีอีโอ!" พูดจบ พายก็หันหลังกลับแล้วก้าวยาวๆ มุ่งตรงไปยังทางออกทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองผมอีก "เดี๋ยวสิพาย! ฟังก่อน!" ผมลุกพรวดขึ้นจนโซฟาแทบคว่ำ ความรีบร้อนทำให้เกือบสะดุดโต๊ะกระจกตรงหน้า แต่ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น วินาทีนี้ถ้าปล่อยให้พายเดินออกไปจากชีวิตผมตอนนี้ มีหวังผมคงไม่ได้เคลียร์ใจกันไปอีกนานแน่ๆ ผมสาวเท้าตามออกไปจนถึงลานจอดรถด้านนอก ลมเย็นยามค่ำคืนปะทะเข้ากับใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และอدرมณ์ร้อนรน พายกำลังจะเปิดประตูรถยนต์อีโคคาร์คันเล็กของเจ้าตัวที่จอดอยู่มุมอับสายตา "พาย! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ผมตะโกนเรียกพร้อมกับพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเรียวไว้มั่น พายสะบัดข้อมือออกทันทีอย่างแรงจนผมต้องยอมปล่อย ดวงตาสองข้างแดงก่ำเล็กน้อยด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเสียใจ ซึ่งผมไม่อยากคิดอย่างหลังเลยให้ตาย) หันมาจ้องหน้าผมเขม็ง "ปล่อย! อย่ามาแตะต้องตัวผมนะ!" พายตวาดเสียงสั่น "คุณอยากได้อะไรอีก จะด่าว่าผมก้าวก่าย หรือจะไล่ผมออกเลยไหมล่ะครับ!" ผมยืนนิ่งงัน หัวใจเต้นโครมครามไม่ใช่เพราะความเหนื่อยจากการวิ่งตาม แต่เป็นเพราะความกลัว... กลัวแววตาห่างเหินและคำพูดตัดเยื่อใยพวกนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของผมและพายที่ยืนประจันหน้ากันใต้แสงไฟสีส้มสลัวของลานจอดรถ ผมเม้มปากแน่น ความทิฐิที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อเห็นหยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นที่หน่วยตาของคนตรงหน้า แม้พายจะพยายามกะพริบตาไลืมันกลับ Pไปแค่ไหนก็ตาม ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้เก่งทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องทำให้ผมใจสลาย ผมผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียด ยอมจำนนต่อความรู้สึกของตัวเองทั้งหมด มือหนายกขึ้นยกเลิกกำแพงความซึนที่สร้างไว้สูงลิ่ว แล้วเอื้อมไปคว้ามือเรียวของพายมาจับไว้คราวนี้เบามือขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ขอโทษ..." ผมพึมพำเสียงแผ่ว ความหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสำนึกผิดแบบเต็มประตู "ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดจาแบบนั้นใส่คุณนะพาย" พายชะงัก เงยหน้าขึ้นมองผมด้วยความไม่เชื่อหู ดวงตาคู่สวยฉายแววสับสนระคนประหลาดใจ "คุณ... ธามเนี่ยนะขอโทษคนอื่นเป็น?" "เอولสิครับ คนเรามันก็ทำพลาดกันได้นี่หว่า" ผมถอนหายใจ ยอมรับออกไปตรงๆ อย่างคนหมดฟอร์ม "เรื่องรินดา... เธอแค่วิ่งมาวุ่นวายตอนผมลงมาจากรถพอดี ผมไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่นิดเดียว คนที่ผมสนใจ... มีแค่คุณคนเดียวต่างหากเล่า!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกจากปากด้วยความเร็วแสง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเพราะความเขินอายที่พ่นคำสารภาพออกไปตรงๆ แบบไม่ทันตั้งตัว พายเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้ง แก้วเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ท่าทีเกรี้ยวกราดเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดระหว่างเรา บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุน ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง สายตาของเราสบประสานกันอย่างมีความหมาย และหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน แต่ทว่า... ในจังหวะที่ผมกำลังจะก้าวเข้าไปใกล้เพื่อซับความรู้สึกในแววตานั้นให้ชัดเจนขึ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืดของลานจอดรถ "อ้าว... อยู่นี่เองเหรอครับคุณธาม? ผมตามหาซะทั่วเลย นึกว่าหนีกลับไปก่อนแล้วซะอีก" ผมหน้าตึงขึ้นทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ร่างสูงของใครบางคนก้าวออกมาจากเงาสลัว พร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตรจนน่าหมั่นไส้... และเป็นคนที่ผมไม่อยากเห็นหน้าที่สุดในเวลานี้! *ไอ้กันต์... แฟนเก่าของพายโผล่มาทำบ้าอะไรที่นี่วะเนี่ย!* --- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความซึนของบอสหนุ่มและเลขาคนเก่งนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!*