สายตาที่ห้ามใจไม่ไหว

"ปล่อยผมเถอะครับ คุณธาม... ถ้าคนอื่นมาเห็นเข้า เดี๋ยวข่าวลือในบริษัทจะยิ่งไปกันใหญ่" เสียงกระซิบที่เจือด้วยความหงุดหงิดระคนตื่นตระหนกดังลอดริมฝีปากของพาย เลขาหนุ่มตัวแสบที่ตอนนี้กำลังตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะแรงอารมณ์ที่ถูกซีอีโอหนุ่มจอมเผด็จการต้อนจนมุมติดกับผนังห้องทำงาน ธามไม่ยอมปล่อย มือหนาข้างหนึ่งยังคงตรึงข้อมือเรียวไว้เหนือหัว ส่วนอีกข้างวางทาบลงบนผนังกระจกใสกั้นเสียง เพื่อกักตัวคนตรงหน้าเอาไว้ในอาณาเขตของตัวเอง แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงฉายแววคุกรุ่นไปด้วยความหึงหวงและดื้อรั้นอย่างถึงที่สุด ปากร้ายๆ ที่มักจะเอ่ยคำพูดเชือดเฉือนในยามปกติ ตอนนี้กลับเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "ปล่อยแล้วเธอจะหนีไปไหนอีก หืม... พาย?" ธามก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าที่จงใจกดให้ต่ำลง ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นเป็นทวีคูณ "คิดจะไปเคลียร์กับยัยผู้หญิงคนนั้นหรือไง ถึงได้รีบสะบัดมือผมออกนัก" "คุณธามกำลังเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วนะครับ!" พายสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแววไม่ยอมแพ้ "คุณรินดาเขาเป็นแขกของบริษัท แถมยังเป็น... อดีտคนรักของคุณไม่ใช่เหรอครับ การที่ผมจะหลีกทางให้พวกคุณได้คุยกันตามลำพัง มันก็คือหน้าที่ของเลขาที่ดีไม่ใช่หรือไงครับ" คำว่า 'อดีตคนรัก' หลุดออกมาจากปากของพาย พร้อมกับน้ำเสียงที่เจือความประชดประชันโดยไม่รู้ตัว ธามชะงักไปชั่ววินาที แววตาที่เคยวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงเปลี่ยนเป็นประกายลึกล้ำขึ้นมาทันที เขามองสำรวจใบหน้าของเลขาหนุ่มที่กำลังเชิดขึ้นอย่างถือดี ปากเรียวบางที่ชอบเถียงเขาฉอดๆ กำลังเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ ให้ตายเถอะ... ไม่ว่าจะมองมุมไหน เจ้าเด็กคนนี้ก็ทำให้เขาอยากแกล้ง อยากสยบความพยศนั้นให้ราบคาบด้วยริมฝีปากของตัวเองเสียเหลือเกิน "หึงเหรอครับ?" ธามเลิกคิ้วถามด้วยรอยยิ้มมุมปาก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเย้าแหย่ทันทีเมื่อจับสังเกตน้ำเสียงกระเง้ากระงอดนั้นได้ "ใครหึงคุณกัน! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยครับ ซีอีโอธาม!" พายรีบปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นไปอีกเมื่อถูกจับไต๋ได้ตรงเผง "ผมก็แค่... ทำตามหน้าที่ กลัวว่าภาพลักษณ์บริษัทจะเสียหายที่มีบอสยืนกอดกับแฟนเก่ากลางโถงทางเดินต่างหากเล่า!" "งั้นเหรอ..." ธามลากเสียงยาว นัยน์ตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำลามไปถึงใบหู "แต่เมื่อกี้... คนที่เห็นภาพนั้นแล้วทำหน้าเหมือนโลกจะแตก มันคือเธอนะพาย ไม่ใช่ผม" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ชะงักงันไปชั่วขณะ หัวใจของพายเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความจริงที่ถูกจี้ใจดำทำให้เขาพูดไม่ออก ได้แต่เม้มปากแน่นแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้นที่ทรงพลังเกินกว่าจะต้านทานไหว แต่ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านนอก "คุณธามคะ! แย่แล้วค่ะ..." เสียงของรินดาที่ดังใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจก ทำให้ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว ธามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญอย่างนี้ ส่วนพายก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างของเจ้านายหนุ่มให้ออกห่างทันที "หลบไปเลยนะครับ!" พายกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางอย่างลนลาน "เดี๋ยวค่อยเคลียร์กัน..." ธามกระซิบคาดโทษด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะจำใจผละตัวออกห่างจากเลขาหนุ่มอย่างไม่เต็มใจนัก เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย เย็นชา และทรงอำนาจดังเดิมในเวลาเพียงเสี้ยววินาที ซีอีโอหนุ่มหมุนตัวเดินไปเปิดประตูห้องทำงานออกกว้าง เพื่อเผชิญหน้ากับอดีคนรักที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่ด้านนอก โดยไม่รู้เลยว่า... เหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้รอดพ้นจากสายตาของใครบางคนไปได้เลย รินดายืนหอบหายใจเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน "คุณธามคะ พอดีเอกสารโปรเจกต์ใหม่มีปัญหาใหญ่แล้วค่ะ ทางพาร์ทเนอร์ฝั่งต่างประเทศติดต่อมาว่า..." ทว่า ธามยังไม่ทันได้ฟังคำรายงานจนจบ เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากทางเดินด้านหลัง ทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นต้องหันไปมองเป็นตาเดียวกัน ร่างสูงโปรดของ 'กันต์' รองประธานหนุ่มฝ่ายการตลาดผู้เป็นเพื่อนสนิท (และตัวป่วนประจำบริษัท) เดินยิ้มร่าเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ สีหน้าของเขาราบรื่นจนน่าหมั่นไส้ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานราวกับกำลังดูละครสนุกๆ สักเรื่อง "ขอโทษที่ขัดจังหวะสวีทหวานนะครับ ท่านซีอีโอ..." กันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงลากยาว ชำเลืองมองธามสลับกับพายที่ยืนหน้าแดงอยู่ด้านหลัง "พอดีผมมีเรื่องด่วนจะรายงาน... แต่ดูท่าทางแล้ว ผมเข้ามาผิดจังหวะหรือเปล่าครับเนี่ย?" ธามปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยแววตานิ่งสนิท ปากร้ายเอ่ยสวนกลับทันควันโดยไม่เกรงใจ "ถ้าแกรู้ว่าขัดจังหวะ แกก็ควรจะหันหลังกลับไปตั้งแต่แรก ไม่ใช่มายืนกวนประสาทอยู่ตรงนี้" "แหม... ใจร้ายจังนะธาม ฉันหวังดีหรอกน่า กลัวว่านายจะกินเลขาตัวเองคาห้องทำงานไปเสียก่อน" กันต์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปสบตากับพายที่พยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุด "ว่าแต่... เลขาพาย หน้าแดงขนาดนี้ แอร์เสีย หรือว่าโดนหมาป่าแถวนี้ขย้ำเข้าให้แล้วล่ะครับเนี่ย?" "คุณกันต์ครับ!" พายโพล่งขึ้นมาทันที ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดเป็นจุล อยากจะมุดแผ่นดินหนีเสียให้รู้แล้วรู้รอด ในขณะที่ทุกคนกำลังชุลมุนอยู่กับบทสนทนาหยอกล้อ ธามก็สังเกตเห็นประกายตาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มของกันต์—เพื่อนสนิทของเขาไม่ได้แค่มาแซวเล่น แต่สายตานั้นกำลังส่งสัญญาณเตือนบางอย่างที่จริงจังกว่านั้นส่งมาให้ มือหนาของธามเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของพายที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดโดยไม่ทันตั้งตัว ดึงให้ร่างบางถอยหลังเข้ามาชิดกับแผ่นอกของเขาอีกครั้งอย่างถือวิสาสะ ท่ามกลางความตกใจของทุกคนในห้อง "ถ้าไม่มีอะไรสำคัญจริงๆ..." ธามกวาดสายตามองทั้งรินดาและกันต์ด้วยแววตาเฉียบคม น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยประกาศกร้าวชนิดที่ไม่มีใครกล้าเถียง "ก็กรุณาออกไปจากห้องของผมให้หมด... ตอนนี้" รินดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ ส่วนกันต์เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นอย่างยอมแพ้พร้อมกับชูมือขึ้นสองข้างเชิงยอมจำนน ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังเดินออกไปจากห้องโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูให้เรียบร้อย ทว่า... ในจังหวะที่บานประตูกระจกกำลังจะปิดลงสนิท รินดาที่ยืนอยู่ด้านนอกก็หันกลับมาสบตากับพายผ่านช่องว่างของบานประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและแผนการร้ายที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน ดวงตาคู่นั้นสะท้อนความอาฆาตมาดร้ายออกมาชัดเจน จนทำให้พายรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับว่านี่ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของปัญหา... แต่มันคือจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะซัดถล่มเข้ามาต่างหาก! _________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและเอาใจช่วยคู่กัดคู่นี้ด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!