ลมพัดแรงในคืนฝนตก

"ระบบจองห้องพักแจ้งเตือนว่ายกเลิกอัตโนมัติ? คุณช่วยอธิบายคำว่าเป็นไปไม่ได้ให้ผมฟังหน่อยซิครับ คุณพาย!" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดอย่างชัดเจนดังขึ้นท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดเข้าใส่กระจกหน้ารถ เม็ดฝนหนาตาทำให้วิสัยทัศน์เบื้องหน้าพร่ามัว เช่นเดียวกับสถานการณ์เฉพาะหน้าที่กำลังบีบคั้นให้หัวใจของคนทั้งคู่เต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ธามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหันมาจ้องมองเลขาหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ด้วยแววตาดุดัน ทว่าแฝงความกังวลลึกๆ ที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนไว้อย่างแนบเนียน พายถอนหายใจยาวเหยียด มือเรียวบางกดหน้าจอโทรศัพท์มือถือย้ำแล้วย้ำอีกจนนิ้วเรียบแทบจะทะลุจอ หน้าจอแสดงผลสีแดงเด่นหร่าตัวโตฟ้องหราว่า *'การจองห้องพักของคุณถูกยกเลิกเนื่องจากปัญหาขัดข้องทางเทคนิคของระบบโรงแรม'* ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่แค่ความซวยธรรมดา แต่เป็นความซวยระดับพรีเมียมที่ฟ้าดินตั้งใจกลั่นแกล้งชัดๆ ในเมื่อเมืองตากอากาศเล็กๆ แห่งนี้ในช่วงไฮซีซั่น นักท่องเที่ยวแน่นขนัดจนโรงแรมทุกแห่งขึ้นป้าย 'Full' เต็มทุกห้องแบบไม่มีทางเลือกอื่น "ผมจะไปรู้กับระบบบ้าๆ นี่ไหมล่ะครับคุณธาม ก็คุณเป็นคนบอกให้ผมจัดการเรื่องจองห้องพักแบบกระชั้นชิดเองไม่ใช่หรือไง พอเกิดเรื่องขึ้นมาจะมาโยนความผิดให้ผมคนเดียวมันก็ไม่ยุติธรรมหรอกนะครับ" พายลอยหน้าลอยตาเถียงกลับทันควัน ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะเริ่มหวั่นวิตกกับชะตากรรมในค่ำคืนนี้ไม่น้อย "ผมสั่งให้คุณจองล่วงหน้าตั้งสามวัน แต่คุณดันรอจนถึงวันเดินทางแล้วค่อยกดจอง แบบนี้เขาเรียกว่าทำงานไร้ประสิทธิภาพครับคุณพาย" ธามย้อนกลับด้วยน้ำเสียงเยਨชา ปากร้ายตามสไตล์ซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนให้ใครง่ายๆ "ถ้าคิดว่าผมไร้ประสิทธิภาพนัก ทำไมไม่จัดการเองตั้งแต่แรกเล่าครับ!" พายตวัดสายตากลับไปมองค้อนใส่เจ้านายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลประกอบกับความกดดันทำให้โทนเสียงของทั้งคู่เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางเสียงคำรามของสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงมาเบื้องไกล บรรยากาศในรถยนต์คันหรูเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงฝนที่โหมกระหน่ำซัดกระทบตัวถังรถราวกับจะกลบเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ ธามหันไปมองร่างโปร่งที่นั่งกอดอกหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ แววตาที่เคยแข็งกร้าวค่อยๆ อ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว เขารู้ดีว่าพายเหนื่อยไม่แพ้กัน และต่อให้เขาอยากจะหาโรงแรมอื่นในรัศมีสิบกิโลเมตรนี้แค่ไหน มันก็เป็นไปไม่ได้เลยในคืนพายุเข้าแบบนี้ รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวมาจอดเทียบท่าหน้าเรือนพักสไตล์โคโลเนียลหลังเล็กที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางแมกไม้สีเขียวขจีที่ไหวเอนตามแรงลมพายุ เจ้าหน้าที่ดูแลรีสอร์ทกางร่มวิ่งฝ่าสายฝนออกมารับ ก่อนจะโค้งตัวด้วยความจนใจพร้อมกับยื่นกุญแจดอกสุดท้ายที่เหลืออยู่ให้ "ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับคุณธาม ทางเราเกิดเหตุการณ์ท่อประปาแตกในโซนห้องพักฝั่งตะวันตกกะทันหัน ทำให้ห้องพักคู่ที่ท่านจองไว้ใช้งานไม่ได้ เหลือห้องสวีทใหญ่เพียงห้องเดียวเท่านั้นครับ..." คำพูดของพนักงานรีสอร์ททำเอาพายถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันที หันขวับไปมองหน้าเจ้านายหนุ่มที่ยืนนิ่งเงียบ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยราukกับรูปสลัก แต่ประกายในดวงตานั้นกลับไหววูบอย่างน่าสงสัย "ห้องเดียว... หมายความว่ายังไงครับ?" พายโพล่งถามออกไปทันที "หมายความว่าเราต้องนอนห้องเดียวกันครับ... คุณพาย" ธามหันมาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงรอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด ภายในห้องสวีทกว้างขวางตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น กลิ่นหอมจางๆ ของอโรมาเธอราพีช่วยผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียดลงได้บ้าง ทว่ามันไม่ได้ช่วยให้หัวใจของพายสงบลงเลยแม้แต่น้อย เมื่อความจริงตรงหน้าคือ เตียงนอนขนาดคิงไซส์หลังใหญ่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่กลางห้องเพียงเตียงเดียวเท่านั้น! "หยุดมองผมด้วยสายตาหวาดระแวงแบบนั้นเลยนะครับคุณพาย ผมไม่ใช่พวกฉวยโอกาสหรอกน่า" ธามถอดเสื้อสูทเนื้อดีพาดไว้บนพนักเก้าอี้ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและไหปลาร้าได้รูป ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินเข้ามาใกล้ร่างโปร่งที่ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างประตู "ใครมองคุณแบบนั้นกันล่ะครับ ผมแค่วิตกจริตกับ... กับการที่ต้องนอนร่วมห้องกับคนปากร้ายต่างหากเล่า" พายเบือนหน้าหนีสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย พยายามก้าวถอยหลังเพื่อสร้างระยะห่าง แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบเสียแล้ว ธามไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว มือหนายันผนังห้องไว้ทั้งสองข้าง กักขังร่างบางเอาไว้ตรงกลาง วงแขนที่แข็งแกร่งทำให้พายรู้สึกราวกับถูกโอบล้อมไว้ด้วยอิทธิพลของชายหนุ่มโดยสมบูรณ์ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นฝนจางๆ จากตัวของธามลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนพายต้องกลั้นหายใจ "ปากร้ายเหรอครับ?" ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "แต่เมื่อกี้ตอนอยู่บนรถ ผมเห็นคุณแอบมองผมผ่านกระจกมองหลังตั้งหลายรอบนะ... หรือว่าที่คุณกังวล ไม่ใช่เรื่องเตียงนอนหรอก... แต่เป็นเรื่องหัวใจตัวเองต่างหากล่ะครับ" "คุณธาม! พูดอะไรบ้าๆ ออกมาเนี่ย ถอยไปเลยนะ!" พายหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นรำทำเพลงโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก มือเรียวพยายามดันไหล่กว้างให้ออกห่าง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของซีอีโอหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ได้ "ผมไม่ได้พูดบ้าสักหน่อย..." น้ำเสียงของธามเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างกะทันหัน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเลขาหนุ่มราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในนั้น "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่คนปากเก่งอย่างคุณ... ทำผมละสายตาไม่ได้เลยสักวินเดียว" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ เสียงฝนที่ตกกระหน่ำด้านนอกราวกับเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นตรงกันอย่างจังหวะเดียวกัน พายชะงักงัน ริมฝีปากอ้าค้างเล็กน้อย สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกเมื่อเจอความตรงไปตรงมาแบบไม่มีปะปนของธาม ธามค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างประหม่า ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสอย่างอ้อยอิ่ง เขากำลังจะก้มลงไปมอบสัมผัสที่รอคอยมานานแสนนาน... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมกับเสียงหวานคุ้นเคยที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก ทำให้ทั้งสองคนต้องสะดุ้งสุดตัว "คุณธามคะ! รินเองค่ะ พอดีรินพักอยู่ห้องถัดไปแล้วได้ยินว่าห้องคุณมีปัญหาเรื่องน้ำ... เปิดประตูให้รินหน่อยสิคะ!" ธามชะงักกึก ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนเมื่อครู่บึ้งตึงลงทันทีในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างรุนแรงเมื่อตระหนักว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาลนี้ ส่วนพาย... หัวใจที่กำลังเต้นพริ้วไหวกลับหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "ดรากอนไรเดอร์" มาโดยตลอดนะครับ