เมื่อเจ้านายกลายเป็นคนแปลกหน้า

เสียงเปิดประตูกระจกฝ้าของห้องทำงานซีอีโอไม่ได้ดังลั่น แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศอึมครึมที่ปกคลุมอยู่ก่อนหน้าพังทลายลงในพริบตา "คุณกรณ์..." พายหลุดอุทานชื่อนั้นออกมาเบาๆ ขณะที่สมองกำลังประมวลผลความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ รินดาที่ยืนอยู่ก่อนแล้วหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาประหลาดใจระคนโล่งอก ส่วนธาม... เจ้าของห้องทำงานที่เพิ่งแสดงอารมณ์เย็นชาใส่เลขาตัวเองเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน กลับตวัดสายตาคมกริบมองผู้มาใหม่ด้วยรัศมีคุกคามที่แผ่พุ่งออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา "ผมไม่ได้นัดคุณไว้" ธามเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และไร้เยื่อใย เป็นโทนเสียงเดียวกันกับที่เขาใช้พูดกับพายเมื่อครู่ แต่ความหมายและเป้าหมายนั้นต่างกันลิบลับ "ผมรู้ครับท่านซีอีโอ" กรณ์ยิ้มมุมปาก เดินอาดๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงานโดยไม่สนิทจดหมายเตือนเรื่องมารยาทใดๆ สายตาแพรวพราวคู่นั้นกวาดมองพายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจอย่างเปิดเผย "แต่พอดีผมได้ยินข่าววงในว่าบริษัทกำลังจะมีโปรเจกต์ใหญ่ร่วมกัน... ในฐานะพาร์ทเนอร์ ผมคิดว่าผมมีสิทธิ์ที่จะมาทักทายคุณเลขาคนเก่งด้วยตัวเอง" พายขมวดคิ้วฉับ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ไม่ใช่เพราะกลัวกรณ์ แต่เพราะเขารู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตที่กำลังแผ่ออกมาจากร่างสูงของคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ธามไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ทว่าหนักหน่วง ดวงตาคมปลาบจับจ้องรอยยิ้มของกรณ์ด้วยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด แม้ใบหน้าจะนิ่งสนิทไร้ความรู้สึก แต่กรามที่ขบเข้าหากันจนนูนขึ้นบ่งบอกว่าความอดทนของซีอีโอหนุ่มกำลังจะหมดลง "ถ้าหมดธุระแล้ว เชิญครับ" ธามเอ่ยเสียงต่ำ รังสีความกดดันรอบตัวรุนแรงขึ้นจนรินดาที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังต้องผถอยหลังหนีด้วยความหวาดหวั่น "ใจร้อนจังนะธาม เราไม่ได้เจอกันนาน แค่แวะมาทักทายเอง" กรณ์หัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่ห้อ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานให้พาย "ว่าแต่... เย็นนี้คุณพายว่างไหมครับ พอดีผมมีเรื่องงานอยากปรึกษาเป็นการส่วนตัว..." ยังไม่ทันที่กรณ์จะพูดจบประโยค ร่างสูงของธามก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้เสียงดัง *'โครม'* จนทั้งห้องสะดุ้ง ธามก้าวเท้าฉับๆ อ้อมโต๊ะทำงานออกมาด้วยความเร็วสูง ก่อนจะมายืนคั่นกลางระหว่างพายกับกรณ์อย่างพพอดี ไหล่กว้างบังร่างของเลขาหนุ่มมิดชิดราวกับต้องการสร้างกำแพงกั้นผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ออกจากพื้นที่ของตนเองอย่างเบ็ดเสร็จ ดวงตาคมกริบของธามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกรณ์โดยไม่มีใครยอมใคร เคมีที่ปะทะกันกลางอากาศนั้นร้อนระอุราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิต "เลขาของผม มีตารางงานที่ต้องทำร่วมกับผมทั้งคืน... คุณกรณ์ น่าจะเข้าใจคำว่า 'เวลาส่วนตัวของบริษัท' ดีนะครับ" ธามเน้นเสียงทีละคำ ชัดเจน เด็ดขาด และหวงก้างแบบไม่คิดจะเกรงใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น พายที่ยืนอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างนั้นเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะกับคำพูดและท่าทีที่แสดงออกมาชัดเจนเกินเบอร์ของเจ้านาย จังหวะเมื่อกี้... ธามจงใจก้าวมาบังเขาไว้ใช่ไหม? ทั้งที่เมื่อเช้ายังทำเป็นเมินใส่ ทำราวกับเขาเป็นธาตุอากาศอยู่เลยแท้ๆ! รินดาที่มองภาพนั้นอยู่กัดริมฝีปากแน่นด้วยความริษยา เธอกำมือเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อตัวเอง ทำไมกัน... ทั้งที่เธอกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างคืน แต่ธามกลับแสดงท่าทีปกป้องเลขาหน้าจืดคนนี้มากกว่าเธอเสียอีก! "งั้นเหรอครับ..." กรณ์หรี่ตามองท่าทีหวงก้างอย่างเปิดเผยนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก "ผมนึกว่าคุณธามเกลียดขี้หน้าคุณพายซะอีก เห็นที่ออฟฟิศทำเป็นเย็นชาใส่ตลอดเวลา... หรือจริงๆ แล้ว ที่ทำเป็นดุ ที่ทำเป็นเมิน เป็นเพราะกลัวคนอื่นเขาจับได้ว่าหวงเลขาตัวเองกันแน่นะครับ?" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที คำพูดแทงใจดำของกรณ์ทำให้พายถึงกับสะดุ้งวาบ รีบเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของคนตรงหน้าด้วยความลุ้นระทึก ธามนิ่งไปชั่วอึดใจ กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นขึ้นไปอีก รังสีความเย็นยะเยือกแผ่กระจายออกมาจากตัวซีอีโอหนุ่มจนน่ากลัว แต่แทนที่จะปฏิเสธ ธามกลับค่อยๆ หันใบหน้าคมคายกลับมามองพายที่ยืนอยู่ข้างหลังช้าๆ ดวงตาสีนิลคู่นั้นลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา มีทั้งความหงุดหงิด ความดื้อรั้น และประกายบางอย่างที่ร้อนแรงเกินกว่าจะเรียกว่าเจ้านายกับลูกน้อง ธามก้าวถอยหลังเข้ามาชิดพายอีกก้าว จนแผ่นหลังของเลขาหนุ่มแนบชิดกับอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นๆ ของคนตัวโตกว่าเป่ารดอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบลอดไรฟันด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวแทบจะเก็บอาการไม่อยู่ "เลิกทำหน้าสงสัย แล้วหุบปากซะ..." ธามกระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน "ถ้าไม่อยากให้ฉันแสดงความจริงให้ไอ้บ้านี่ดูตรงนี้ ว่าฉัน 'หวง' นายมากแค่ไหน..." พายหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความซึนเดเระขั้นสุดของธามในเวลานี้มันช่างอันตรายต่อหัวใจของเขาเหลือเกิน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของธามก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ... หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้ธามต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจยิ่งกว่าเดิม ธามก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับพายที่ยังคงยืนอึ้งอยู่ใกล้ๆ แววตาของซีอีโอหนุ่มเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความฟินจิกหมอนในตอนนี้นะครับ!