แชตลั่นในคืนอ่านหนังสือ

"ถ้านายยังพิมพ์ส่งสติ๊กเกอร์หน้ากวนประสาทมาอีกรูปเดียว ฉันจะเอาหนังสือชีวเคมีเล่มหนาเตอะนี่ฟาดหน้าผากอัจฉริยะของนายให้สมองกระทบกระเทือนจนลืมสูตรคำนวณไปเลยนะ คิน!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องพักส่วนตัวของหอพักนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์ ในยามที่เข็มนาฬิกาบอกเวลาตีสองสิบห้านาที แสงไฟสีส้มจากโคมไฟบนโต๊ะอ่านหนังสือส่องกระทบใบหน้าบึ้งตึงของ **ไออุ่น** นักศึกษาปี 2 ผู้กำลังจมอยู่กองชีทเรียนสูงท่วมหัว ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดระคนเหนื่อยล้า มือข้างหนึ่งขยี้กลุ่มผมนุ่มจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ขณะที่อีกมือถือสมาร์ตโฟนหน้าจอเรืองแสงจ้า ตรงข้ามกันนั้น คือ **คิน** รูมเมตหนุ่มมาดนิ่งผู้ดำรงตำแหน่งอัจฉริยะประจำคณะ เจ้าตัวนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เบาะหนังอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูอย่างไรก็ชวนให้หมั่นไส้ ดวงคมกริบมองลอดแว่นสายตากรอบบางมายังร่างบางที่กำลังฟาดงวงฟาดงาเหมือนแมวโดนขโมยปลาทู "ใจเย็นก่อนสครับคุณไออุ่น อุณหภูมิร่างกายของนายตอนนี้คงสูงเกิน 39 องศาเซลเซียสแล้วมั้งครับ ระวังเอนไซม์ในสมองจะเสื่อมสภาพจนจำอะไรไม่ได้นะ" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากวนประสาทสิ้นดี "อีกอย่าง... ที่ฉันส่งสติ๊กเกอร์ไป ก็แค่อยากเตือนสติว่ากาแฟแก้วที่สามของนายมันเริ่มออกฤทธิ์เกินขนาดแล้วต่างหาก" "ฉันไม่ต้องให้นายมาเตือน! ไปอ่านฟิสิกส์ควอนตัมอะไรของนายเงียบๆ ไปเลยไป!" ไออุ่นสะบัดหน้าหนี พยายามเบนความสนใจกลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์และกองรายงานที่ต้องส่งก่อนเก้าโมงเช้า ทว่าในใจกลับเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด ทุกครั้งที่คินทำเสียงทุ้มต่ำแบบนั้น หรือเวลาที่อีกฝ่ายแกล้งทำเป็นห่วงใยแต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน มันทำให้ระบบภูมิคุ้มกันความรู้สึกของไออุ่นทำงานรวนเรไปหมด นี่แหละหนา... เขาเรียกอาการแพ้ทางอย่างราบคาบ นิ้วเรียวบางกดแป้นพิมพ์สมาร์ตโฟนอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้ล้วนๆ ตั้งใจว่าจะพิมพ์ระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดลงในแชตส่วนตัวระหว่างเขากับคิน เพื่อให้ไอ้คนขี้หยอดนี่ได้สำนึกเสียบ้างว่าเขากำลังหัวเสียขนาดไหน *ร่างข้อความในใจ:* *(ไอ้คนบ้าเอ๊ย! ชอบทำมาเป็นพูดจาหลักการ ปะปนด้วยมุกเลี่ยนๆ รู้ตัวบ้างไหมวะว่าทำให้คนอื่นเขาไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเนี่ย! อยากจะซัดหน้าสักทีจริงๆ ให้ตายสิ!)* ด้วยความรีบร้อนและอาการเบลอจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน สมองของไออุ่นจึงประมวลผลผิดพลาดไปชั่วขณะ แทนที่จะกดส่งข้อความนั้นเข้าห้องแชตส่วนตัวที่มีรูปโปรไฟล์หน้ากนิษฐ์กวนๆ ของคิน นิ้วเจ้ากรรมดันไปแตะโดนรายชื่อกลุ่มแชตที่เพิ่งกดเข้าไปดูการบ้านเมื่อหัวค่ำ... **กลุ่ม: "สมาคมคนรักฟิสิกส์และชีวะ (ฉบับไม่เป็นทางการ)"** *สมาชิกในกลุ่ม: 48 คน (รวมอาจารย์ที่ปรึกษา)* กึก! เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นพร้อมกันบนหน้าจอมือถือของสมาชิกเกือบห้าสิบชีวิตในกลุ่มคณะโดยไม่ได้นัดหมาย ไออุ่นก้มมองหน้าจอที่แสดงข้อความสีขาวเด่นหร่าบนพื้นหลังสีเขียวเข้ม ทันใดนั้น เลือดในกายก็ฉีดพล่าน ใบหน้าขาวเนียนร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อสมองประมวลผลทันว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไป *ข้อความที่เพิ่งส่งออกไป:* **[ไออุ่น: ไอ้คนบ้าเอ๊ย! ชอบทำมาเป็นพูดจาหลักการ ปะปนด้วยมุกเลี่ยนๆ รู้ตัวบ้างไหมวะว่าทำให้คนอื่นเขาไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเนี่ย! อยากจะซัดหน้าสักทีจริงๆ ให้ตายสิ!]** ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนอนทันที บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลวอุณหภูมิติดลบ ไออุ่นแข็งค้างอยู่ท่าเดิม มือไม้สั่นเทา สมองขาวโพลนจนคิดคำแก้ตัวไม่ออก *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความในกลุ่มคณะดังรัวเป็นชุดราวกับเสียงประทัดในเทศกาลสำคัญ สติกเกอร์รูปแมวอึ้งและเครื่องหมายคำถามหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ตามด้วยข้อความจากเพื่อนร่วมรุ่นที่เริ่มเข้ามาคอมเมนต์ด้วยความงุนงง *- "เฮ้ย! ใครแฮกไอดีคุณไออุ่นป่ะเนี่ย ดุเดือดมาก"* *- "นั่นสิ ใครคือนายคนนั้นวะ หรือว่าชีวะปีสองจะมีซัมething?"* *- "อุ๊ย แรงมากแม่!"* ไออุ่นอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด ร่างกายชาวาบไปหมด มือสั่นจนแทบถือโทรศัพท์ไม่อยู่ เขาพยายามจะกดปุ่มลบข้อความทันที แต่ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว เมื่อมีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาตัดหน้า **[K.: ครับ... รู้ตัวครับว่าทำให้ไม่มีสมาธิ แต่ถ้าอยากซัดหน้า เปลี่ยนเป็นวิธีอื่นแทนได้นะครับ ผมยินดีให้ความร่วมมือทุกเมื่อ]** ให้ตายเถอะ! นี่คินอ่านแล้วยังกล้าพิมพ์ตอบในกลุ่มรวมคณะที่มีอาจารย์อยู่ด้วยอีกเนี่ยนะ! ไออุ่นหันขวับไปมองรูมเมตหนุ่มทันที ภาพที่เห็นคือคินกำลังนั่งอมยิ้มกริ่ม ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความขบขันอย่างปิดไม่มิด เจ้าตัวค่อยๆ วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ช้อนสายตาขึ้นมองคนหน้าแดงแจ๋ที่กำลังจะระเบิดตัวเองตายคาเก้าอี้ด้วยความเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ ห้องทั้งห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงหัวใจของไออุ่นที่เต้นโครมครามดังแข่งกับเสียงนาฬิกา... และก่อนที่สมองของเขาจะทันได้คิดหาคำพูดใดมาแก้สถานการณ์วิกฤตนี้ คินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ของเขา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง ปลายนิ้วเรียวยาวของคินเอื้อมแตะเบาๆ ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือสั่นๆ ในมือของไออุ่น ก่อนจะเลื่อนมันออกไปวางไว้ข้างกองหนังสือ แล้วโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มที่แดงก่ำ "ไหนๆ ทั้งคณะก็เข้าใจผิดกันไปหมดแล้ว..." คินกระซิบเสียงนุ่มทุ้มชวนสั่นประสาท รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "เรามาพิสูจน์ปฏิกิริยาเคมีระหว่างเราสองคนให้พวกเขาเห็นของจริงกันหน่อยดีไหมครับ... คุณรูมเมตตัวแสบ" --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในห้องแล็บหัวใจด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — *วิทยาศาสตร์รอบตัว*