เมื่อฉันต้องติววิชาที่เกลียดที่สุด

"ถ้าคุณคินยังอธิบายเรื่องพันธะเคมีด้วยการเอาชีสมาเปรียบเทียบกับความสัมพันธ์ของแฟนเก่าอีกแม้แต่ประโยคเดียว ฉันจะเอาปากกาเคมีเขียนหน้าผากคุณให้เป็นโครงสร้างเบนซีนจริงๆ ด้วยนะครับ!" เสียงโวยวายที่ดังลั่นห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัดไม่ได้ทำให้คนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย คินเพียงแต่ยกกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาทรง 6 เหลี่ยมทอประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน เขาวางแก้วลงบนโต๊ะไม้ก่อนจะระบายยิ้มมุมปากที่ทำเอาคนมองอยากจะคว้าหมอนอิงมาฟาดสักทีสองที เหตุการณ์ต่อจากข้อความแชตอันตรายเมื่อคืนนี้ดำเนินมาถึงจุดแตกหัก เมื่อไออุ่น นักศึกษาปี 2 ผู้มีดีกรีความหัวร้อนเป็นเลิศ จำใจต้องยอมรับข้อเสนอ ‘ติวเข้มวิชาเคมีอินทรีย์’ จากรูมเมตตัวแสบ เพื่อแลกกับการไม่ต้องติดเอฟในเทอมนี้ แต่ดูเหมือนว่าเป้าหมายของคินจะไม่ใช่การทำให้เกรดของรูมเมตสาว (หรือนายเอกร่างบางของเรา) ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย "ใจเย็นก่อนสิครับ ไออุ่น" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ากวนประสาท "ที่ผมต้องยกตัวอย่างเรื่องแฟนเก่า ก็เพื่อให้คุณเข้าใจหลักการของ *Hydrogen Bond* หรือพันธะไฮโดรเจนต่างหากล่ะครับ มันเป็นแรงดึงดูดระหว่างโมเลกุลที่ถึงแม้จะดูเปราะบางและแตกหักง่าย แต่ก็มีความพิเศษตรงที่มันเชื่อมโยงโครงสร้างทั้งหมดให้อยู่ด้วยกันได้... เหมือนกับสายตาที่คุณกำลังมองผมตอนนี้ยังไงล่ะครับ" "เพ้อเจ้อ!" ไออุ่นหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่อยู่ ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหูจนเจ้าตัวต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองกองชีตสรุปตรงหน้าเพื่อซ่อนพิรุธ "ใครมองคุณกัน อย่ามาหลงตัวเองนะ! ไหน บอกว่าจะติวไงคะ... เอ้ย! จะติวไงครับ ทำไมมีแต่มุกเสี่ยวๆ เลี่ยนๆ ตลอดเวลาเลยเนี่ย!" "อ้าว ก็วิทยาศาสตร์บอกไว้ชัดเจนนะครับว่า มนุษย์เราถูกขับเคลื่อนด้วยปฏิกิริยาเคมี" คินขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนของอีกฝ่ายลอยมาแตะจมูกจนไออุ่นต้องเผลอกลั้นหายใจ "เวลาที่คนเราตื่นเต้น สมองจะหลั่งสาร *Dopamine* ออกมาทำให้หัวใจเต้นเร็ว... สังเกตดูสิครับ ตอนนี้หัวใจของคุณกำลังเต้นเร็วกว่าปกติกี่ครั้งต่อนาทีแล้วล่ะครับ หืม?" "ผม... ฉันไม่ได้ตื่นเต้นสักหน่อย! ร้อนต่างหาก แอร์ในห้องมันเสีย!" ไออุ่นแก้ตัวเสียงดังฟังชัด ทั้งๆ ที่แอร์เพิ่งล้างไปเมื่อสัปดาห์ก่อนและลมเย็นเฉียบกำลังเป่ารดต้นคออยู่หยกๆ อากัปกิริยาที่ลนลานจนทำตัวไม่ถูกนั้นอยู่ในสายตาของคินตลอดเวลา อัจฉริยะหนุ่มยอมรับกับตัวเองในใจว่า การได้นั่งมองคนตรงหน้าโวยวายใส่เขามันเพลิดเพลินเสียยิ่งกว่าการนั่งคำนวณปฏิกิริยาเคมีในห้องแล็บเสียอีก ความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางตื่นตูมทำให้ทุกวินาทีที่ได้อยู่ร่วมห้องกับไออุ่นมีสีสันขึ้นมาอย่างประหลาด "โอเคครับๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ งั้นเรามาเข้าสู่เนื้อหาสาระกันจริงๆ จังๆ ดีกว่า" คินยอมถอยร่นระยะห่างลงเล็กน้อยด้วยความสุภาพ หยิบปากกาไวท์บอร์ดขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "ไหนลองบอกผมซิครับว่า สูตรโครงสร้างของ *Benzene* ประกอบด้วยคาร์บอนกี่อะตอม และมีพันธะคู่อยู่ตรงตำแหน่งไหนบ้าง" ไออุ่นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมาสู่โลกความเป็นจริง ดวงตากลมโตจ้องมองกระดานไวท์บอร์ดขนาดพกพาที่คินกำลังวาดวงแหวนหกเหลี่ยมลงไป สมองเริ่มประมวลผลข้อมูลวิชาการที่อาจารย์สอนในห้องเลคเชอร์เมื่อเช้า "อ๋อ... 6 อะตอมไงครับ มีพันธะเดี่ยวกับพันธะคูสลับกันไป..." ไออุ่นตอบเสียงอ้อมแอ้ม เริ่มเข้าโหมดตั้งใจเรียนตามสัญชาตญาณเด็กวิทย์ "ถูกต้องครับ เก่งมาก" คินเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและสายตาที่พราวระยับไม่เลิก "แต่รู้ไหมครับว่า นอกจากโครงสร้างทางเคมีของเบนซีนจะมีความเสถียรสูงมากแล้ว... มันยังถูกเรียกว่า *Aromatic Compound* หรือสารประกอบที่มีกลิ่นหอมอีกด้วยนะ" ไออุ่นหรี่ตามองอย่างระแวง "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันอีกเนี่ย?" "ก็เกี่ยวตรงที่..." คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนชิดกระซิบเบาๆ ข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงจัด "ต่อให้โมเลกุลของสารตัวไหนจะซับซ้อนแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้ว... กลิ่นอายความน่ารักของคุณในตอนนี้ ก็ดึงดูดให้ผมอยากเรียนรู้มันมากกว่าตำราเคมีเล่มไหนๆ ในโลกนี้เลยล่ะครับ" "คิน!" ไออุ่นหวีดร้องลั่นบ้าน ปากกาในมือแทบจะหล่นลงพื้น ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดเป็นจุล แพ้ทาง... เขายอมรับอย่างเต็มปากเต็มคำเลยก็ได้ว่า เขารับมือกับผู้ชายคนนี้ไม่เคยไหวเลยสักครั้งเดียว! บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะทุ้มนุ่มของคินและเสียงบ่นง้างงอนของไออุ่นที่ดังสลับกันไป ความรู้เรื่องเคมีอินทรีย์ที่เคยยากเย็นแสนเข็ญ กลับถูกย่อยและแทรกซึมเข้ามาในความทรงจำทีละน้อยอย่างไม่รู้ตัว เคมีในตำราเรียนว่ายากแล้ว แต่เคมีระหว่างคนสองคนที่นั่งอยู่ตรงนี้กลับมีปฏิกิริยารุนแรงเสียจนหัวใจของทั้งคู่แทบจะหลอมละลายรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างอบอุ่นและฟีลกู๊ด เสียงกริ่งประตูหน้าห้องพักก็ดังขึ้นอย่างไร้สัญญาณเตือน *ติ๊ด... ติ๊ด... กริ๊ง!* ไออุ่นชะงัก คินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจเนื่องจากเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ใครควรจะมาเยือน และที่สำคัญคือกุญแจห้องนี้มีอยู่แค่ที่เขากับไออุ่นเท่านั้น "ใครมาน่ะ?" ไออุ่นกระซิบถาม ตาโตด้วยความสงสัย คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่ประตูกลางห้องด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ เขาส่องตาแมวเพื่อดูแขกยามวิกาล ทว่าเสี้ยววินาทีที่เห็นเงาร่างของคนที่ยืนอยู่หลังบานประตู สีหน้าเรียบเฉยและติดจะกวนประสาทของอัจฉริยะหนุ่มก็เปลี่ยนไปในทันที นัยน์ตาสีเข้มฉายแววตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดจนคนมองรู้สึกใจคอไม่ดี คินค่อยๆ หันกลับมามองไออุ่นที่เดินตามมาสมทบด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่ริมฝีปากจะได้ขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมา— บานประตูก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาด้วยฝีมือของคนข้างนอก พร้อมกับเสียงทักทายที่ทำให้เลือดในกายของไออุ่นเย็นเฉียบลงในพริบตา "สวัสดีครับ... น้องไออุ่น จำพี่ได้ไหมเอ่ย?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาเติมเต็มพลังใจให้กันเสมอนะครับ